‫[ساعت ۹:۲۰]
‫موضوع مرگ و زندگی!
‫[بهار ۱۸۸۲] ‫[منطقه توریستی کنار رود دانوب]
‫دکتر برویر؟
‫لو سالومه هستم.
‫حالتون چطوره؟
‫اجازه هست؟
‫قهوه میل دارین؟
‫بله، کافه لاته.
‫گارسون، کافه لاته، لطفاً.
‫دوستم در حال آماده شدن ‫برای خودکشیه،
‫مرگ این مرد،
‫عواقب مهمی برای من، ‫برای شما و برای تمام دنیا داره.
‫این دوستتون کیه؟
‫فیلسوف فریدریش نیچه.
‫نیچه؟
‫باید بشناسمش؟
‫هنوز نه، ولی به مرور زمان ‫همه اونو خواهیم شناخت.
‫چطور حقیقتی رو تایید کنیم،
‫که از طریق ناباوری، ‫و بدبینی به دست اومده،
‫و نه از طریق برخی آرزوهای کودکانه. ‫[شش ماه قبل]
‫در دستان خدا بودن سخته.
‫این حقیقت نیست.
‫آرزوی یه کودکه برای
‫نیاز ابدیش به شیر مادر.
‫ما نظریه فرگشت رو داریم،
‫نظریه فرگشت به صورت علمی،
‫عدم نیاز به خدا رو نشون میده.
‫ولی خود داروین ‫شجاعت اینو نداشت،
‫که یافته‌های خودشو دنبال کنه،
‫و به نتیجه حقیقیش برسه. پس...
‫ما کجاییم؟
‫مطمئناً همه‌تون باید بدونین که
‫ما خدا رو آفریدیم...
‫و همه باهم،
‫اونو کشتیم.
‫خدا...
‫مُرده.
‫دوستم مریضه.
‫ماهیت بیماریش چیه؟
‫سردرد. سردرهای عذاب‌آور.
‫خانم عزیز، ‫دوستتون رو می‌بینم.
‫من یه پزشک‌ام.
‫می‌دونم که شما می‌تونین ‫وضعیت جسمانیش رو درمان کنین،
‫به خاطر این اینجا نیستم.
‫نیچه از عمیق‌ترین ناامیدی رنج می‌بره،
‫این چیزیه که ازتون می‌خوام درمان کنین.
‫من نمی‌تونم ناامیدی رو درمان کنم.
‫معلومه که می‌تونین، دکتر.
‫یه جاسوس دارم.
‫برادرم، دانشجوی پزشکی،
‫در کلاسی شرکت کرده که ‫در اون یه تکنیک جدید رو توضیح دادین.
‫گفتگو درمانی.
‫می‌تونم ترتیبی بدم که نیچه رو ‫به دفتر شما بیارم،
‫ولی باید فکر کنه که ‫فقط سردردهاش رو درمان می‌کنین.
‫بگین ببینم، لهجه‌تون روسیه؟
‫درسته.
‫خب، شاید مردم در روسیه ‫به جادوگرها اعتقاد داشته باشن،
‫ولی متاسفم خانم، من اتریشی‌ام.
‫هیچ جادویی نمی‌تونم براتون انجام بدم.
‫تا دم هتل همراهتون بیام؟
‫خیلی خوشحال میشم، ولی...
‫همسرم از پنجره تماشا می‌کنه.
‫یه تعهدی دارم.
‫تعهد؟
‫تعهد من اینه که
‫آزاد از تعهد باشم.
‫دکتر، نیچه رو نجات بدین.
‫[وین، یک هفته بعد]
‫متاسفم.
‫امیدوار بودم هپاتیت باشه.
‫چقدر دیگه...
‫زنده‌ام؟
‫بهتره به امور زندگیتون
‫سر و سامون بدین.
‫خواهش می‌کنم، دکتر.
‫چقدر دیگه؟
‫خواهش می‌کنم.
‫بهمون بگین.
‫سه تا شش ماه.
‫حالتون خوبه، دکتر؟
‫دیگه از آقای فایفر پولی نگیر.
‫حتماً.
‫و تمام بدهی‌های معوقش ‫به من رو لغو کن.
‫حتماً.
‫یه خانم به اسم سالومه ‫بدون وقت قبلی اومده.
‫یه زن جوون و باوقار.
‫بفرستش داخل.
‫ولی خانم راینهارت ساعت‌هاست منتظره.
‫خانم بکر!
‫خانم سالومه!
‫دکتر برویر.
‫می‌بینم که دوست دارین ‫کارها رو خودتون انجام بدین.
‫این لذت خدمت به شما رو
‫از مردها سلب نمی‌کنه؟
‫هر دو می‌دونیم بعضی از خدماتی
‫که مردها ارائه میدن،
‫لزوماً برای زن‌ها خوب نیست.
‫عادات یک عمر
‫به راحتی از بین نمیرن، عزیزم.
‫شوهر آینده‌تون،
‫به بازآموزی گسترده نیاز داره.
‫شوهری برای من نیست. هرگز.
‫این کارو با یه مرد نمی‌کنم.
‫اگه از این روش جدید استفاده می‌کنین،
‫سعی نکنین از این روش مسحورسازی ‫روی نیچه استفاده کنین.
‫بیمار ما از شرکت در هر فرآیندی که
‫تصور کنه قدرتش رو ‫به کسی دیگه تسلیم کنه،
‫امتناع می‌کنه.
‫و شما مسئول ‫ناامیدی بیمارمون هستین؟
‫معتقده منم.
خدا حواسش بهمون هست
‫من بهتون میگم.
‫خدا ازمون رو برگردونده.
هممون باعث شدیم
‫شما، شما، و من.
‫خدا تو رو می‌فرسته جهنم!
‫بعد از مرگ بودا،
‫سایه اون برای قرن‌ها ‫در غارها نشون داده شد.
‫یه سایه مهیب و وحشتناک.
‫خدا مجازاتت می‌کنه! ‫تو شیطانی!
‫طبق روش مردم در غارها، ممنون،
‫که هزاران سال داشتن، ‫سایه خدا هنوز نمایش داده میشه.
‫به سایه درون خودتون غلبه کنین!
‫فردریش! فردریش!
‫با لو سالومه آشنا شو.
‫یه شاعر برجسته از روسیه.
‫سخنرانی جذابی که ‫توسط گوش‌های کمی شنیده میشه.
‫پروفسور، چرا مردم اینقدر از شما می‌ترسن؟
‫خب، حقیقت چیز وحشتناکیه.
‫چرا میگین خدا ازمون رو برگردونده؟
‫نه اینه بگین هیچوقت وجود نداشته؟
‫نظر شما چیه؟
‫اینکه خدا دیگه ‫نیروی حسابرس در زندگی مردم نیست.
‫تعبیر جالبیه.
‫ولی اگه خدا مُرده،
‫پس همه چی حلاله.
‫بدون اخلاق، بدون قاعده.
‫بدون خدا،
‫کی جامعه ما رو سامان میده؟
‫راه حل شما ‫که میگین خدایی نیست چیه؟
‫از کدام ستاره فرو افتادیم ‫که اینجا همدیگر را ملاقات کنیم؟
‫به امید دیدار.
‫فوراً بهش جذب شدم.
‫فریفته خردمندیش شدم.
‫و بعد از اولین ملاقاتمون ‫بهم پیشنهاد ازدواج داد،
‫منم بهش جذب شده بودم.
‫ولی نه عاشقانه.
‫می‌خواستم یاد بگیرم.
‫نه اینکه خودمو ارائه کنم.
‫بس کن!
‫امتناع من، ‫عشقش رو به نفرت تبدیل کرد.
‫این نامه‌های توهین‌آمیز و ‫دیوانه‌وار رو برام نوشت.
‫بعد در مورد خودکشی نوشت.
‫پس اگه منظورتون رو درست فهمیده باشم،
‫می‌خواین نیچه رو متقاعد کنم،
‫که زندگی ارزش زیستن داره؟
‫ولی باید این کار رو ‫بدون اینکه بدونه انجام بدم.
‫شما تنها پزشک واجد شرایط،
‫برای این درمان روانی هستین.
‫خانم رینهارت هنوز منتظره.
‫و هنوز درد داره.
‫یه چیز دیگه،
‫باید کتاب‌هاش رو بخونین.
‫شب خوش، دکتر برویر.
‫شب خوش.
‫مستقیم برو خونه، فیشمن.
‫زیگموند؟
‫با این عجله کجا میری؟
‫جذابترین زن در وین، ‫برای شام دعوتم کرده.
‫شوهر جذابترش،
‫همین الان در راه خونه ست.
‫سوار شو، زیگی.
‫امروز تشخیص یه سرطان کبد دادم.
‫هیچوقت به مرگ بیمارهام عادت نمی‌کنم.
‫خب عادت کن، دکتر فروید جوان.
‫بچه‌ها دارن غذا می‌خورن.
‫برو بهشون سلام کن.
‫بابایی!
‫جوجه‌های کوچولوی من.
‫می‌فهمی چی میگم، زیگی؟
‫به سختی باهام حرف می‌زنه.
‫راستی، ‫یه بیمار جدید برام اومده.
‫هنوز ندیدمش،
‫تمایلات خودکشی،
‫مثل همیشه،
‫به خاطر یه زن شروع شده.
‫ولی یوزف،
‫بیماری عشق، یه بیماری پزشکی نیست.
‫داستان حتی بهتر هم میشه.
‫زن چون عذاب وجدان داره،
‫ازم خواسته مخفیانه ‫برای درمان مشکلات روانیش،
‫دست به کار بشم.
‫درحالی که همزمان ‫به بیماری‌های جسمیش می‌پردازم.
‫مطمئناً، نمی‌خوای این کارو بکنی.
‫قبول کردم.
‫چرا؟
‫حتی خودم هم نمی‌دونم.
‫شاید به چالشی مثل این نیاز دارم.
‫نمی‌تونی به این زن نه بگی.
‫می‌تونه یه اسب رو متقاعد کنه ‫که تخم بذاره.
‫نقشه‌مون داره جواب میده.
‫دکتر اوبرباخ نیچه رو متقاعد کرده
‫که با شما مشورت کنه،
‫نه من و نه نیچه،
‫هرگز مهربانی شما رو فراموش نمی‌کنیم.
‫پروفسور اومدن.
‫بفرستش داخل،
‫روز بخیر، جناب پروفسور.
‫خواهش می‌کنم. لطفاً بشینین.
‫از بیماریتون بهم بگین.
‫بررسی‌های پزشک‌های قبلیم ‫کارآمدتر نیست؟
‫مطمئنم که اونا پزشک‌هایی عالی هستن.
‫ممنون.
‫ولی من قبل از دیدن نظر همکارانم
‫تشخیص خودمو میدم،
‫همونطور که ترجیح میدم ‫قبل از خوندن نقدها،
‫تئاتری رو ببینم.
‫بگین ببینم پروفسور، تا چه حد...
‫مالیخولیا هم ‫همراه این حملات میگرنی بوده؟
‫دوره‌های سیاهی دارم، ‫ولی کیه که نداره؟
‫از من حرف نزنیم، ‫از بیماریم بگین.
‫چی ممکنه باشه؟
‫زندگی تحت سلطه دوره‌های سیاه،
‫بستری برای ناامیدیه.
‫ناامیدی؟ نه.
‫شاید یه زمانی بود، ولی الان نه.
‫نه.
‫من فقط باردارم.
‫اینجا.
‫سردرد‌هام درد زایمان کتاب جدیدمه.
‫چه کتابی؟
‫زرتشت!
‫پیامبر جوانی که ‫پر از خرد و شجاعت و راستیه،
‫و تصمیم می‌گیره مردم رو روشن کنه.
‫من اَبَرانسان رو بهتون یاد میدم. ‫[انسان کامل]
‫انسان چیزیه که ‫باید بهش غلبه کرد.
‫شما برای غلبه بر انسان چیکار کردین؟
‫میمون برای انسان چیه؟
‫یه چیز خنده‌دار، ‫باعث شرم و خجالت.
‫انسان هم در برابر ابرانسان همینطوره!
‫مردم نخواستن این کلمه‌ها رو درک کنن.
‫پیامبر که می‌فهمه خیلی زود اومده،
‫به خلوت خودش برمی‌گرده.
‫پس... مثل زرتشت،
‫منم خیلی زود اومدم.
‫باید یه سوال شخصی ازتون بپرسم.
‫سلامت جسمی،
‫از رفاه اجتماعی و روانی ‫قابل تفکیک نیست.
‫کسی هست که باهاش باشین؟
‫منظورتون رابطه ست، دکتر؟
‫خب...
‫من فهمیده‌ام که ‫یه لحظه لذت حیوانی،
‫ساعت‌ها نفرت از خود رو ‫به دنبال داره، پس...
‫همچین لذت‌هایی برای من مناسب نیست.
‫ولی زنی در زندگی شما هست؟
‫هر بار که تلاش کردم ‫برای دیگران پل عابر پیاده بسازم،
‫بهم خیانت شده.
‫اول، آهنگساز ریکارد واگنر بود،
‫به خاطرش رنج کشدیم،
‫و بعد بهترین دوستم...
‫با اون... زن.
‫بیشتر در مورد اون زن بگین.
‫چرا؟
‫به بیماریتون مربوطه،
‫در این مورد بهم اعتماد کنین.
‫نمی‌تونم دوباره به کسی اعتماد کنم.
‫پس جناب پروفسور، معتقدم که
‫دیگه نمی‌تونیم ادامه بدیم.
‫به سلامت به خونه برسین، جناب پروفسور.
‫حیوون احمق!
‫هی، نکن! ‫دست از سر اسب بردار!
‫ولش کن! ولش کن!
‫دارم میگم نکن!
‫حالتون خوبه؟
‫میشه دوباره همدیگه رو ببینیم؟
‫بعد از ظهر جمعه، همین ساعت؟
‫شب خوش.
‫«زمانی در زندگی ما بود،»
‫« که آنقدر نزدیک بودیم،»
‫«که به نظر می‌رسید هیچ چیز ‫مانع دوستی ما نمی‌شود.»
‫«وقتی فقط یک پل ما را از هم جدا کرد.»
‫«پرسیدم که آیا می‌خواهی ‫از آن طرف پل به سوی من بیایی؟»
‫«ولی تو نخواستی.»
‫نظرت چیه، زیگی؟
‫مطمئن نیستم.
‫بیا خوب روش فکر کنیم. مرد اول،
‫دیگه نمی‌تونه از پل رد بشه چون
‫احساس می‌کنه قدرتش رو
‫به طرف مقابل میده.
‫آره. آره، درست میگی.
‫هرگونه ابراز احساسات مثبتی رو
‫به عنوان تلاشی برای ‫کسب قدرت تعبیر می‌کنه.
‫نزدیک شدن به اون رو
‫تقریباً غیرممکن می‌کنه.
‫همه چیز اینجاست.
‫می‌تونم ببینمش؟
‫و هویتش رو فاش کنم؟
‫چرا نه؟
‫شاید اگه این کتاب رو به زیگی قرض بدی،
‫تمام شب برای خوندنش ‫توی اتاق مطالعه مخفی نشی.
‫ماتلیده، بس کن.
‫باید چیکار کنم، وقتی می‌بینم که
‫بیشتر و بیشتر از من و بچه‌ها ‫فاصله می‌گیری؟
‫اول اون زن!
‫حالا این نیچه!
‫فریدریش نیچه؟
‫تا امروز از گوش دادن بهت پشیمونم.
‫فرستادن برتا پیش یه دکتر دیگه
‫از شرمساری‌های بزرگ زندگی منه!
‫این کتاب‌ها عالی‌ان.
‫تعداد خیلی کمی ازشون فروش رفته.
‫پس ناشر شما احمقیه که
‫با جون و دل از اینا ‫حمایت و پشتیبانی نکرده.
‫شما با جملات کوتاه و مختصری می‌نویسن.
‫آرزوم اینه که در ده جمله،
‫چیزی رو بگم که بقیه ‫در یه کتاب کامل میگن.
‫در مورد میگرن‌های شما،
‫معتقدم که علت اصلیشون استرسه،
‫به خاطر اتفاقات ناراحت کننده در کارتون،
‫خانواده‌تون،
‫و روابط شخصی‌تون.
‫من تدریس رو رها کردم.
‫نه خونه‌ای دارم که ازش مراقبت کنم،
‫نه همسری که باهاش دعوا کنم،
‫نه بچه‌ای که تربیتش کنم.
‫هیچ تعهدی به کسی ندارم.
‫استرسی ندارم.
‫انزوای شدید شما خودش استرس‌آوره،
‫متفکران بزرگ تنهایی رو ترجیح میدن، نه؟
‫بدون مزاحمت مردم.
‫مثلاً ثورو، اسپینوزا، بودا.
‫پروفسور.
‫استرس دشمن ماست.
‫وظیفه من کمک به شما ‫برای کاهش استرس در زندگیتونه.
‫پیشنهاد می‌کنم ‫برای یک ماه مشاهده و درمان،
‫به کلینیک لوزان من بیاین.
‫داروهای جدیدی برای میگرن داریم.
‫هر روز شما رو معاینه می‌کنم.
‫نمی‌تونم پول همچین خدماتی رو بدم.
‫پول برام مهم نیست.
‫مجانیه.
‫و چرا این کارو می‌کنین؟
‫برای کمک اومدین پیش من.
‫منم اینو پیشنهاد میدم. ‫چون یه دکترم.
‫زیادی ساده ست.
‫انگیزه انسانی خیلی پیچیده‌تره.
‫انگیزه شما چیه؟
‫چرا اینجایین؟
‫به خاطر فشار دوست‌هام و سردردهام.
‫دوباره می‌پرسم. ‫انگیزه‌تون چیه؟
‫اگه پولی برای ‫همچین خدماتی نمی‌خواین؟
‫هرکسی به حرفه خودش می‌پردازه.
‫پینه‌دوز کفش می‌دوزه.
‫نونوا نون می‌پزه. ‫پزشک پزشکی می‌کنه.
‫شما چرا می‌نویسین؟ ‫چرا فلسفه‌ورزی می‌کنین؟
‫هیچی از کارتون نمی‌خواین.
‫من ادعا نکردم که فلسفه‌ورزی می‌کنم.
‫در حالی که شما، دکتر ‫همچنین دانمود می‌کنین که
‫انگیزه‌تون خدمت به منه.
‫همچین ادعاهایی ‫ربطی به انگیزه انسان نداره.
‫پس انگیزه‌هاتون چیه؟
‫انگیزه‌های من؟
‫آره!
‫انگیزه‌های من؟
‫کی می‌تونه به همچین سوالی جواب بده؟
‫من معتقدم که
‫شما قراره یه فیلسوف بزرگ بشین.
‫ماموریتم اینه که بهتون کمک کنم ‫به کسی که قراره، تبدیل بشین.
‫تا به عنوان ناجی من، ‫مشهورتر از قبل بشین؟
‫من همچین چیزی نگفتم!
‫می‌دونین بیماران من،
‫از دانشمندها و ‫نوازندگان برجسته وین هستن؟
‫بله، و در این لحظه از بزرگی اونا،
‫برای افزایش اعتبارتون پیش من ‫استفاده می‌کنین!
‫من هرگز از اسم شما سوءاستفاده نمی‌کنم.
‫ولی بازم ازم سوءاستفاده می‌کنین!
‫مزخرفه!
‫خیریه شما، تکنیک‌های شما،
‫برای کمک به من؟
‫برای مدیریت من!
‫همه اینا برای این که ‫به خرج من قویتر بشین!
‫این یه مثال کاملیه که چرا نمی‌تونین
‫روان خودتون رو تشریح کنین!
‫دیدتون تار شده، پروفسور!
‫به کمک نیاز دارین!
‫دارین اشتباه می‌کنین!
‫پس برو پی کارت!
‫مردک متوهم دیوانه!
‫سلام بر شنبه.
‫بیا اینجا!
‫جناب دکتر، نیچه!
‫داره در هتل من می‌میره!
‫یه کم یخ برام بیارین!
‫خدای من!
‫چند تا پتو برام بیارین!
‫جناب پروفسور.
‫پروفسور نیچه. فریدریش!
‫درد رو راه بده. ‫بذار به درونت بره.
‫حس بهتری پیدا می‌کنی.
‫کمکم کن.
‫اون مقدار کلر در شربت خواب سمیه،
‫ممکن بود بمیری.
‫زنده باشم یا بمیرم، برای کی مهمه؟
‫فردا به مطبتون میام،
‫تا حسابم رو صاف کنم.
‫قبل از اینکه قطارم به سمت بازل بره.
‫بازل؟
‫آره.
‫تا وقتی این بحران تموم نشه جایی نمیری.
‫فردا میرم.
‫می‌دونی، بخشی از من ‫امید عجیبی داره که
‫با کمک به این موجود عجیب،
‫در غلبه به رنج‌هاش،
‫شاید رنج خودمو شکست بدم.
‫رنج خودتو شکست بدی؟
‫هر پزشکی در وین بهت حسودی می‌کنه.
‫آدم در ۴۰ سالگی چیزایی رو حس می‌کنه
‫که در ۲۵ سالگی نمی‌تونه بدونه.
‫باید جلوی رفتنش رو بگیرم.
‫باید یه راهی باشه.
‫شاید اگه به طور کامل
‫خودتو برای نیچه فاش می‌کردی،
‫باعث میشد بمونه.
‫وقتی اعتمادش رو جلب کنی،
‫می‌تونه مثل یه صدف بخار پز ‫دهن باز کنه.
‫فکر کنم یه راهی بلد باشم، زیگی.
‫فکر کنم یه راهی بلدم.
‫مدارک و رسیدهای شما، ‫جناب پروفسور.
‫به امید دیدار.
‫پروفسور نیچه.
‫میشه قبل از رفتن با هم صحبت کنیم؟
‫یه پیشنهادی دارم، پروفسور،
‫که شاید قبلاً هیچ پزشکی ‫به بیمارش نداده.
‫یه تبادل حرفه‌ای رو پیشنهاد می‌کنم.
‫برای یک ماه، من به عنوان
‫پزشک جسم شما عمل می‌کنم،
‫اگه شما به عنوان ‫پزشک ذهن من عمل کنین.
‫منظورتون چیه؟
‫اینکه شما پزشک من باشین،
‫و من بهتون فلسفه یاد بدم؟
‫نه، نه، نه.
‫بهم یاد ندین.
‫درمانم کنین.
‫از چی؟
‫ناامیدی.
‫من هیچ ناامیدی نمی‌بینم.
‫ظاهرم چیزی نشون نمیده.
‫ولی در درونم،
‫افکار بیگانه به ذهنم هجوم آوردن.
‫دلیل زندگیمو از دست داده‌م.
‫از مرگ می‌ترسم، ولی...
‫اغلب به پایان دادن زندگیم فکر می‌کنم.
‫نمی‌تونم در این مورد کمکتون کنم.
‫آموزش مناسبی ندیدم.
‫چه کسی آموزش دیده؟
‫همچین درمانی ‫بخشی از رشته پزشکی نیست.
‫من در این مورد چی می‌دونم؟
‫شما بیشتر از هر مرد زنده‌ای می‌دونین.
‫مگه کتاب‌هاتون ‫تماماً در مورد ناامیدی نیست؟
‫من نمی‌تونم ناامیدی رو درمان کنم.
‫فقط بلدم تحملش کنم.
‫پس بهم یاد بدین ‫چطور یه زندگی پر از ناامیدی رو
‫تحمل کنم.
‫حق با شما بود که ماموریتتون
‫نجات بشریت،
‫از توهم و بی‌هدفیه.
‫با ایجاد یه اصول رفتاری جدید.
‫اخلاق جدید عاری از خرافات.
‫همه چی اونجاست. توی کتاب‌هاتون.
‫پیشنهادم اینه.
‫شما برای ۳۰ روز ‫به کلینیک من میاین.
‫من بیماری پزشکی شما رو ‫مشاهده و درمان می‌کنم.
‫در عوض شما پزشک من میشین،
‫و بهم کمک می‌کنین که ‫در مورد نگرانی‌هام در زندگی صحبت کنم.
‫ببینین.
‫من بیشتر از هر کسی...
‫مدیون شمام.
‫زندگیمو نجات دادین.
‫من فقط یه نویسنده‌ام.
‫دکتر نیستم.
‫می‌تونین با نجات زندگی من ‫دینتون رو ادا کنین.
‫همونطور که من ‫جون شما رو نجات دادم.
‫یعنی چی؟
‫این کارو براتون انجام بدم،
‫که دینم رو ادا کنم؟
‫انگیزه من...
‫کاملاً منفعت طلبانه ست.
‫می‌خوام زندگیمو نجات بدم.
‫ولی برای انجام این کار ‫به اندازه کافی قوی هستم؟
‫متقاعدش می‌کنم که
‫تنها کسیه که می‌تونه بهم کمک کنه.
‫و بعد چی؟
‫بعد جای نقش‌ها رو عوض می‌کنم.
‫اون یه بار دیگه بیمار میشه،
‫و من پزشک میشم.
‫و چه اتفاقی می‌افته وقتی نیچه
‫برای درمان ناامیدیش به تو مراجعه کنه؟
‫زیگی، مطمئنم چیزی شفابخش ‫توی درددل کردن هست.
‫به کاتولیک‌ها نگاه کن.
‫کشیش‌هاشون قرن‌هاست که ‫اعتراف کردن رو پیشنهاد می‌کنن.
‫نیچه یه مرد منزویه.
‫با این حال چند شب پیش،
‫سفره دلش رو برام باز کرد.
‫یه درخواست واقعی برای کمک.
‫کمکم کن.
‫چیزی که دیدی ‫خواسته‌های ناخودآگاهش بوده.
‫چیزایی که اگه آزاد می‌شدن،
‫می‌تونستن در روشنایی روز ‫برای کمک فریاد بزنن.
‫هدفم از گفتگو درمانی،
‫اینه که این امیال مدفون رو آزاد کنم،
‫تا به بیمار اجازه بدم
‫آشکارا درخواست کمک کنه.
‫ولی آزادسازی اصطلاح درستیه؟
‫چیزی که دنبالشیم یکپارچه‌سازی نیست؟
‫یکپارچه‌سازی ناخودآگاه با خودآگاه.
‫آره!
‫آره، زیگموند!
‫[کلینیک لوزان]
‫خیلی‌خب.
‫بشین.
‫گوشی پزشکیت رو در بیار.
‫و همینطور کتت.
‫لیستی از شکایت‌هات تهیه کردم،
‫یک، تو یه ناراحتی عمومی داری.
‫دو، توسط افکار بیگانه محاصره شدی.
‫سه، از خودت متنفری.
‫چهار، ترس از پیری داری. ‫پنج، ترس از مرگ داری.
‫شش، تمایل به خودکشی داری.
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫حس می‌کنم...
‫کاملاً...
‫از همسرم دور و غیرصمیمی‌ام.
‫گرفتار دنیایی شدم که انتخاب خودم نبود.
‫و این یه مشکله یا دو تا؟
‫باعث میشی احساس ناراحتی کنم.
‫وظیفه من اینه که باعث بشم ‫احساس ناراحتی کنی.
‫نه، نه. پروفسور. ‫رویکردت کاملاً اشتباهه.
‫آقای بویر، ما توافق کردیم.
‫آقای برویر؟
‫می‌خوای ادامه بدیم، آقای برویر؟
‫آخرین بار به همسرتون اشاره کردین،
‫که بهم میگه از اونجا باید شروع کنم.
‫چی باعث این تغییر شد؟
‫در احساساتتون نسبت به اون؟
‫دو سال پیش پرونده یه زن جوان رو ‫به عهده گرفتم.
‫بیماری که ‫بهش اسم مستعار آنا او رو دادم...
‫از چیزی رنج می‌برد که ما پزشک‌ها ‫بهش میگیم رفتار هیستریک.
‫سعی کن آروم بمونی!
‫در طول جلسات روزانه‌مون، اون...
‫برام صحبت کرد،
‫جزئیات تمام رویداهای نگران کننده ‫در ۲۴ ساعت گذشته رو گفت.
‫اسم این اعترافات رو
‫«دودکش‌روبی» گذاشته بود.
‫من ترجیح میدم اسمشو ‫گفتگو درمانی بذارم.
‫متاسفانه،
‫دوره درمان،
‫با پایانی جنون‌آمیز تموم شد.
‫چطور؟
‫من عاشق بیمارم شدم.
‫اون و مادرش با همسرم صمیمی بودن.
‫برتا.
‫چی شده؟
‫بس کن، برتا!
‫من بچه شوهرت رو باردارم!
‫برتا! نه!
‫بس کن!
‫بس کن! برتا!
‫البته که هذیانات بیمارگونه خودش بود.
‫ولی همسرم ممنوع کرد ‫که دوباره ببینمش.
‫تو چیکار کردی؟
‫در حالی رهاش کردم که ضعیف بود.
‫فلج شده بود.
‫تو مسئول تمام افکار و اعمال خودت هستی.
‫ولی اون، به خاطر بیماریش،
‫تبرئه میشه.
‫از همه چی.
‫کی به کی آسیب رسونده؟
‫کی، کی رو ضعیف کرده؟
‫این به قول تو، برتای فلج شده،
‫قدرت بیشتر روی تو نداره؟
‫یه شروع عالی.
‫اون حتی لیستی از مشکلاتم تهیه کرده بود،
‫برویر ترکیبی کنجکاو،
‫باهوش و در عین حال کوره.
‫بی‌ریا ولی ترفندباز.
‫بذار همینطور فکر کنه ‫این کاریه که داریم انجام میدیم،
‫اون توسط زنی تسخیر شده که ‫تکه تکه‌ش می‌کنه،
‫و نیش‌های خون‌آلود اون زن رو تمیز می کنه.
‫عاشقشم، یوزف.
‫عاشق چی هستی، فردریش؟
‫چایکوفسکی!
‫چرا؟
‫دریاچه قو!
‫یوزف، نگاه کن! ‫وقتمون داره تموم میشه!
‫برگرد عقب! ساعت رو ببین!
‫سریعتر یوزف! ‫سریعتر پدال بزن!
‫منو ببر، یوزف. منو ببر!
‫غل و زنجیرت رو دور بریز!
‫شاید چوب‌ها و سنگ‌ها ‫استخون‌هامو بشکنن،
‫ولی مرگ هرگز بهم صدمه نمی‌زنه!
‫می‌ترسیدم که بعد از اعترافات دیروز،
‫از چشمت بیفتم.
‫نگران این نباش که ‫دیگران در موردت چه فکری می‌کنن.
‫گمون کنم رابطه رو نامطلوب می‌دونی.
‫من اعتراضی به رابطه ندارم.
‫چیزی که ازش متنفرم ‫مردیه که براش التماس می‌کنه.
‫خودشو به یه زن حیله‌گر تسلیم می‌کنه،
‫و امیالش رو ‫تبدیل به افسار دست اون زن می‌کنه.
‫امیال انسان بخشی از زندگیه!
‫و هیچ چیز نباید ‫در پیشرفت قهرمانی که درون توئه،
‫اخلال ایجاد کنه.
‫و اگه امیال مانع شدن،
‫باید بهشون غلبه کرد!
‫عملی‌تر باش.
‫تمام چیزهایی که بهم میدی ‫نقل‌قول‌هایی از کتاب‌هاته!
‫اولین باره که سعی می‌کنم ‫از فلسفه استفاده عملی کنم.
‫بین راحتی و حقیقت ‫یکی رو انتخاب کن.
‫مگه اونا کاملاً جدا از همدیگه‌ان؟
‫اگه می‌خوای لذت رشد رو انتخاب کنی،
‫باید خودتو برای کمی درد آماده کنی.
‫درد کمتر باشه، رشد نمی‌کنی. ‫برو بخشی از مردم عادی باش.
‫این درخت رو نگاه کن.
‫اگه بخواد به ارتفاع افتخارآمیز خودش برسه،
‫به هوای طوفانی نیاز داره.
‫یادگیری، خلاقیت و کشف،
‫ولی اونا با درد به دست میان!
‫من آرزوی چیزهای ساده‌ای رو دارم.
‫خواب بدون کابوس،
‫زندگی بدون تنش.
‫دراز بکش.
‫چرا؟
‫این بهترین مشوق
‫برای یادآوری خاطراته. ‫دراز بکش، لطفاً.
‫چشم‌هات رو ببند،
‫قله یه کوه پر از برق رو تصور کن،
‫و یه مردی رو می‌بینیم،
‫که به سمت بالا میره.
‫داره به وحشت وجودیش نگاه می‌کنه.
‫با زمان‌هایی مواجه میشه ‫که قابل تحمل‌ان.
‫ولی زیادی می‌بینه.
‫این ذره بی‌اهمیت و لکه کوچیکی که هست.
‫و حالا ترسش چنان شدید شده،
‫که امیال نفسانیش رو ‫به ذهنش راه میده.
‫و ذهن اون مرد،
‫که پر از اصیل‌ترین ایده‌ها بود،
‫حالا با زباله‌ها مسدود شده.
‫و امروز اینگونه ست،
‫فقط بین زباله‌ها جستجو می‌کنه.
‫زباله‌های برتا.
‫انگار که اجابت دعاهای اون بود.
‫خب، نظرت در مورد این مرد چیه؟
‫یوزف، چشم‌هاتو باز کن.
‫چشم‌هاتو باز کن،
‫باهام حرف بزن، یوزف.
‫این روش منه.
‫روش تو چیه؟
‫ازت خواست روی کاناپه دراز بکشی؟ چرا؟
‫گفت بهترین راه برای ‫یادآوری خاطراته.
‫جالبه.
‫اعترافات من نتونسته
‫حتی کوچکترین پذیرش وسواس رو ‫در اون ایجاد کنه.
‫ناامیدیت ریشه در رقابتت با اون داره؟
‫اصلاً.
‫من یه پزشک‌ام، زیگی.
‫برای لذت با بیمارم ملاقات نمی‌کنم.
‫ولی یوزف، من کتاب‌هاشو خوندم.
‫اون بیشتر از هر شخص دیگه‌ای
‫شناخت نافذی از نوع بشر داره. ‫فکر می‌کنم شاید،
‫بزرگترین روانشناسی باشه ‫که تا حالا وجود داشته.
‫بهترین کمکت بهش اینه که ‫بذاری بهت کمک کنه.
‫یوزف؟
‫یوزف؟ از نصف شب گذشته.
‫کی میای بخوابی؟
‫زود.
‫دکتر برویر!
‫همسرم کجاست؟
‫همسرتون... توی خونه ست!
‫ماتیلده!
‫تو همیشه تنها مرد زندگیم خواهی بود، یوزف.
‫همیشه.
‫احساس سلامتی می‌کنم.
‫دیگه نمی‌خوام وقت گرانبهام رو
‫توی این معاینات بدنی تلف کنم.
‫قبل از شروع،
‫آخرین باری که دیدمت، ‫منو یوزف صدا زدی.
‫خوشم اومد.
‫از اسم کوچیک همدیگه استفاده کنیم؟
‫فردریش یا...؟
‫فریتز.
‫فریدریش.
‫بهترین دوستم توی مدرسه هم ‫اسمش فردریش بود.
‫بهم می‌گفت پسر وعده‌های بی‌نهایت.
‫سرنوشتش چی شد؟
‫یه دکتر موفق شد.
‫و محترم و ثروتمند.
‫تو هم به اهدافت رسیدی.
‫راضی هستی؟
‫به اهدافم رسیدم، آره.
‫راضی‌ام؟
‫نه.
‫اهدافت رو چطور انتخاب کردی؟
‫نه... فکر نکن.
‫فقط دودکش‌روبی کن.
‫اهداف بخشی از فرهنگ من هستن.
‫توی هوا هستن. ‫اونا رو نفس می‌کشی.
‫مثل هر پسر جوان یهودی،
‫می‌خواستم برای موفق شدن ‫از گتو خارج بشم.
‫پدرم معلم بزرگ زندگیم بود.
‫نه، بابا.
‫نه، یوزف. ‫عادت‌های بد رو تشویق نمی‌کنم.
‫ولی من هرگز هدفی رو انتخاب نکردم.
‫اونا فقط اونجا بودن، مثل...
‫یه تصادف.
‫و با این حال، ‫در دست گرفتن اهدافت فقط همنینه؟
‫که بذاری زندگیت یه حادثه باشه؟
‫مشکل چیه، یوزف؟
‫یه درک ناگهانی و دردناک ‫از بدیهیات داشتم.
‫زمان برگشت‌ناپذیره،
‫شن‌های ساعت زندگیم داره تموم میشه،
‫با همه آدمایی که
‫به سوی مرگم حرکت می‌کنن، ‫همگام هستم.
‫پس دید روشن رو یه زخم می‌بینی.
‫چون می‌دونم با نزدیک شدن به مرگم،
‫ناتوان و ناچیز میشم، آره.
‫این به این معنی نیست که ‫عالم وجود هدفی نداره.
‫برعکس، با نزدیکتر شدن به مرگ،
‫ارزش زندگی افزایش پیدا می‌کنه.
‫باید یاد بگیری بگی «بله»، یوزف،
‫ولی به هر دقیقه از زندگی بله بگی.
‫پر شور و اشتیاق باش. ‫یه روح آزاد اندیش باش.
‫از محدودیت‌هات فراتر برو.
‫ابر انسان باش. خب؟ لطفاً.
‫خواهش می‌کنم خانم. ‫میشه بشینین؟
‫اون زن روسی اینجاست.
‫بذار منتظر بمونه.
‫عصر بخیر خانم پتیک. ‫لطفاً بفرمایید بشینین.
‫آقای شوبرت، سلام.
‫بشینین. دکتر به زودی شما رو می‌بینه.
‫لطفاً درک کنین، خیلی متاسفم.
‫لطفاً، دکتر شما رو می‌بینه.
‫خانم پتیک، دکتر منتظرتونه.
‫چه افتخاری.
‫یادم رفته بود.
‫پس این بار با دقت بیشتری نگاه کنین.
‫متاسفم که ‫زمان کمی براتون دارم.
‫بهای موفقیت، دکتر برویر.
‫دوست دارین خطرناک زندگی کنین.
‫بگین ببینم، چرا نامه ندادین،
‫تا بتونم وقت مناسبی براتون تعیین کنم؟
‫نگران بیمارمون هستم.
‫بیمارمون؟
‫بعد از آخرین دیدارمون، ‫از دانشکده پزشکی فارغ‌التحصیل شدین؟
‫باید این نامه‌هایی رو که ‫نیچه برام فرستاده بخونین.
‫طوری می‌نویسه ‫که انگار می‌خواد تنبیه‌م کنه.
‫«تو زنی بی‌احساس و بی‌روحی،»
‫«ناتوان از عشق ورزیدن،»
‫«درنده‌ای که لباس گربه به تن داره.»
‫چرا منو همچین هیولایی می‌دونه؟
‫حق دارم نتیجه تلاش‌هامو بدونم.
‫نتیجه آزمایشتون.
‫خوشحال شدم دیدمتون،
‫ولی باید برگردم سر کارم.
‫کجاست؟
‫نمی‌تونم بگم کجا می‌مونه.
‫یا وضعیت حالش چطوره.
‫دارین به من پشت می‌کنین.
‫نمی‌تونم حریم خصوصی بیمارم رو نقض کنم.
‫شاید نمی‌تونی هیپنوتیزم بشی.
‫شاید.
‫بهت نگفتم چند تا از ‫نامه‌های نیچه رو پیشم جا گذاشت.
‫و؟
‫منو سرزنش می‌کنه که ‫چرا لابه‌لای امیال نفسانی می‌پلکم،
‫و در تمام مدت خودش هم،
‫درست مثل من، ‫سطل آشغال ذهنش رو زیر و رو می‌کنه.
‫تو فکر می‌کنی اون باید ‫پاسخگوی تزویر و دروغ‌هاش باشه،
‫ولی منم باید تزویرهای خودتو ‫به یادت بیارم.
‫پایه و اساس فریب‌آمیزِ ‫توافقی که باهاش داشتی.
‫از بین دو بیمار توی این رابطه،
‫من تبدیل به کسی شدم ‫که باید زودتر درمان بشه.
‫ژنرال.
‫چیکار می‌کنی، سرباز؟
‫می‌خوام خودمو بکشم، قربان.
‫ادامه بده، سرباز.
‫بله، قربان.
‫ژنرال، کمکم کنین لطفاً!
‫جالبش اینه که توی خوابم ‫ژنرال تو بودی.
‫و چرا من؟
‫شاید نمادی از عدم تمایلت،
‫برای پیوستن به من صورت واقع‌بینانه؟
‫با من راحت باش.
‫گمون می‌کنم تو هم مثل همه مردها
‫از بیماری عشق رنج بردی.
‫تا حالا درد عشق رو چشیدی؟
‫آره.
‫و؟
‫باید بدونم.
‫بذار سخنان گوته رو بهت یادآوری کنم.
‫«مرد باش. ‫من نه، بلکه دنباله‌رو خودت باش.»
‫تدریس فلسفه و ‫استفاده ازش در دنیای واقعی،
‫دو تا کار کاملاً متفاوته.
‫الان دنبال چیزی هستی که آرومت کنه.
‫پس برو، از خرافات ارتزاق کن،
‫هر کاری می‌کنی سراغ عقل نرو.
‫متاسفانه کارگردان ذهن من،
‫اونی که این همه نمایش با برتا رو ‫روی صحنه می‌بره،
‫از عقل و منطق تاثیر نمی‌پذیره.
‫البته که نه. چطور یه مرد می‌تونه ‫همچین فلجی رو دوست داشته باشه؟
‫بس کن!
‫برتا باهوش و زیبا و بامحبته!
‫بامحبت؟ چطور؟
‫سعی کرد تو رو ‫به رابطه نامشروع بکشونه.
‫تقریباً نابودت کرد،
‫زیادی بهش سخت می‌گیری.
‫خب، دفعه بعدی که رفتی سراغش،
‫یادت نره شلاقت رو بیاری.
‫آره، فکر کنم دوست داشتن همچین زنی ‫یعنی نفرت داشتن از زندگی.
‫برتا زن خوبیه.
‫لازمه یادآوری کنم که
‫به خاطر مرگ پدرش بیمار شد؟
‫و لازمه منم بهت یادآوری کنم ‫که همه پدرها می‌میرن؟
‫فکر کنم زمان بهانه‌جویی تموم شده.
‫فردریش، به کمکت نیاز دارم.
‫به وسواسم حمله کن، ‫داره منو نابود می‌کنه!
‫جنگ می‌خوای؟
‫آره!
‫پس بدون سوال از دستوراتم پیروی کن.
‫قطعاً.
‫بشین.
‫لطفاً.
‫چشم‌هاتو ببند.
‫زندگیت رو با برتا تصور کن.
‫ولی نمی‌خوام!
‫خواهش می‌کنم یوزف. آروم باش.
‫حالا، روزت رو شروع می‌کنی.
‫داری با آنا او صبحونه می‌خوری،
‫می‌خوام یه لیست ‫از ۱۰ تا توهین درست کنی،
‫و همه رو بهش بگی.
‫تو صورتش؟
‫آره.
‫چی؟ مثلاً زشت؟
‫دقیقاً.
‫زشت، آره.
‫زشت.
‫بلند بگوش!
‫زشت!
‫احمق! گاو!
‫هرزه! شلخته!
‫چشم لوچ! ‫هیولا!
‫فلج!
‫این شد ۹ تا. یکی دیگه.
‫ابله!
‫خوبه. چه واکنشی نشون میده؟
‫دوستت دارم.
‫صحنه آسوده‌ای که ساختی رو کنار بذار.
‫هر روز صبح برتا رو جوری ببین ‫که الان هست،
‫اسپاسم‌ها، ‫دست و پاهاش دچار اسپاسم میشه،
‫چشم‌هاش لوچ میشه، ‫یه آدم دیگه میشه.
‫توهم می‌زنه.
‫رنج می‌کشه!
‫اگه تنها بودی و ‫به فکر اون افتادی،
‫بهش بگو «برو گمشو! ازت متنفرم!» ‫تا جایی که می‌تونی بلند.
‫تا جایی که می‌تونی ‫خودتو سخت نیشگون بگیر!
‫بگو!
‫برو گمشو!
‫خودتو نیشگون بگیر! ‫خودتو نیشگون بگیر!
‫تا جایی که می‌تونی ‫خودتو سخت نیشگون بگیر!
‫برو گمشو! ازت متنفرم!
‫گوش کن، اگه تنها بودی و
‫به فکر اون افتادی،
‫تا جایی که می‌تونی ‫بلند میگی «برو گمشو! ازت متنفرم!»
‫بگو. ازت متنفرم.
‫ازت متنفرم!
‫بلندتر! بگو!
‫ازت متنفرم!
‫بگو! یوزف، اگه تنها بودی،
‫و به فکر اون افتادی،
‫بهش بگو «برو گمشو! ازت متنفرم!» ‫تا جایی که می‌تونی بلند.
‫بگو. تا جایی که می‌تونی بلند. ‫بگو. ازت متنفرم.
‫برو گمشو! ازت متنفرم!
‫دوستت دارم.
‫برو گمشو!
‫ازت متنفرم!
‫چرا وایسادی، فیشمن؟
‫آره، نه!
‫قلبت قویه.
‫ولی مال من نزدیکه بترکه.
‫بعد از دیروز حس می‌کنم یه خرس‌ام
‫که برای نمایش آموزش می‌بینه.
‫درسته. ‫من خوار و خفیفت کردم.
‫و خودمو.
‫و معلم باید شاگردش رو بالا ببره.
‫یه چیزی رو جا انداختیم.
‫آره، از درک معنای ‫پشت وسواس تو غافل شدیم.
‫چطور می‌تونیم معنای چیزی رو
‫که خودم پنهان کردم کشف کنیم؟
‫با صحبت کردن در موردش.
‫اگه برتا نبود زندگیت چطور بود؟
‫زندگی بدون برتا...
‫یه زندگی بی‌رنگ بود.
‫همه چیز قطعی میشد.
‫این کیف پزشکی، ‫این لباس‌های مشکی.
‫من یه دانشمندم. ‫ولی علم رنگی نداره.
‫به شور و اشتیاق نیاز دارم!
‫به جادو نیاز دارم!
‫این چیزیه که برتا ارائه می‌کنه.
‫زندگی بدون شور و اشتیاق، ‫بدون رمز و راز؟
‫کی می‌تونی همچین چیزی رو زندگی کنه؟
‫ولی منتظرمه.
‫تو فریب رمز و راز رو خوردی. ‫فریفته خطر شدی.
‫ولی از خطر متنفرم.
‫زندگی امنی دارم.
‫ایمن زندگی کردن ‫همون چیزیه که خطرناکه.
‫ایمن زندگی کردن خطرناکه؟
‫نیچه، اینجا پروفسور نیچه نداریم.
‫دوباره چک کن.
‫اینجا پروفسور نیچه نداریم.
‫شاید برتا بیانگر تمایل من برای
‫فرار از زندگی ایمن مرگبارم باشه، ‫تله زمان.
‫زمان، بار روی شونه‌های ماست، یوزف.
‫بزرگترین چالش اینه که ‫با وجود اون زندگی کنیم.
‫از زن‌هایی با لب زیبا متنفرم.
‫چرا اینو نشونم میدی؟
‫چون اون ترکیبی از لب‌ها،
‫چشم‌ها و موهایی داره...
‫که بهش قدرت‌های تقریباً ‫مافوق بشری میده.
‫قدرت انجام چه کاری؟
‫وقتی باهاش هستم،
‫احساس می‌کنم که
‫در مرکز یه جهان منظم و آروم هستم.
‫جایی به شدت زیبا،
‫که در اون هیچ سوالی
‫در مورد زندگی یا هدف وجود نداره.
‫الان افکارت کجا رفته؟
‫چشم‌هاش... می‌درخشن،
‫صحبت نمی‌کننه،
‫ولی باهام حرف می‌زنه.
‫و چی میگه؟
‫میگه...
‫«یوزف،»
‫«تو تحسین برانگیزی.»
‫و در اون لحظه، هستم.
‫وقتی یه روز بهم گفت که
‫در مورد رابطه‌مون خواب دیده،
‫به وجد اومدم.
‫چه پیروزی‌ای،
‫ورود به جایی که ‫هیچ مردی تاحالا اونجا نبوده.
‫تا حالا کسی مثل برتا رو ‫می‌شناختی، فردریش؟
‫فردریش.
‫زمانی زنی رو می‌شناختم،
‫که نمیشد انکارش کرد. آره.
‫بیشتر در مورد این زن بگو.
‫اسمش چی بود؟
‫هنوز دوستش داری؟
‫ما بیشتر می‌خوایم دوست داشته باشیم،
‫تا دوست داشته بشیم.
‫«خداحافظ، لو عزیزم.»
‫«دیگه نمی‌بینمت.»
‫«تو باعث آسیب شدی. صدمه زدی.»
‫«و نه تنها به من، ‫بلکه به همه افرادی که دوستم داشتن»
‫«و روزی تاوانش رو خواهی داد،»
‫«و امیدوارم بتونی ‫چیزی رو به هنری بدی،»
‫«که نتونستی به من بدی.»
‫آره!
‫خیلی مریض موسیقی می‌سازی، ریشارد.
‫تو مریضی! تو مریضی!
‫واگنر.
‫اولین مرثیه‌ها.
‫خیلی مریض موسیقی می‌سازی.
‫ای ظالم! ‫ای ظالم!
‫ای یهودستیز!
‫ازت متنفرم!
‫واگنر...
‫خیلی مریض موسیقی می‌سازی.
‫متنفرم. متنفرم.
‫متنفرم.
‫فریتز.
‫متنفرم.
‫فریتز!
‫متنفرم!
‫منو نگاه کن!
‫با حیواناتم صحبت کن.
‫فریتز!
‫متنفرم.
‫من ماهی یک بار سر قبر پدر و مادرم میرم،
‫دوست داری امروز باهام بیای؟
‫کمتر از یه ساعت با شهر فاصله داره.
‫[آبراهام برویر و برتا برویر]
‫چرا بهم نگفتی اسم مادرت برتاست؟
‫وقتی سه سالم بود مُرد.
‫خاطرات خیلی کمی ازش دارم.
‫خاطرات آگاهانه نداری.
‫یعنی میگی برتا رو دوست دارم،
‫چون اسمش با مادرم یکیه؟
‫مادرم به سختی برای من واقعیه.
‫برتا پاپنهایم ‫واقعی‌ترین چیز توی زندگیمه.
‫به نظرم وسواس فکریت نسبت به برتا
‫هیچوقت در مورد برتا نبوده.
‫یه سال بعد از فوت پدرم، یه خوابی دیدم.
‫قبر باز شد،
‫و پدرم اومد بیرون،
‫و به سمت یه کلیسا دوید.
‫اونجایی بود که موعظه می‌کرد،
‫و یه بچه کوچیک رو گرفت،
‫و دوباره برگشت...
‫توی قبر.
‫همیشه معتقد بودم که این خواب،
‫مرگ برادرم رو پیش‌بینی کرده، ولی...
‫گمون کنم خودم بودم...
‫ترس خودم بود.
‫من اون پسر بودم.
‫در آغوش پدرم.
‫و ترس در خواب تو ‫اینطور بیان میشه،
‫که تو...
‫به سمت یه تابوت در بسته سقوط می‌کنی.
‫کی داخل تابوته؟
‫یادم نمیاد.
‫کیه که تو رو ‫از افتادن به ورطه مرگ باز می‌داره؟
‫برتای فلجت؟
‫یا شاید مادرت؟
‫برتای واقعی.
‫کی، یوزف؟
‫کی داخل تابوته؟
‫هنوزم می‌تونم صورتشو ببینم.
‫داره بهم لبخند می‌زنه.
‫مادرت؟
‫چطور تونست ترکم کنه؟
‫واقعاً هیچوقت فراموشش نکردم.
‫شاید چهره آدم بزرگ‌ها ‫وارد ذهن کودک میشن،
‫و از ترک کردنش امتناع می‌کنن.
‫ولی تو هم باید مثل من ‫از مرگ هراسان باشی...
‫و بی‌خدایی.
‫ما باید بمیریم.
‫ولی در زمان مناسب.
‫مرگ فقط وقتی وحشتناکیش رو از دست میده،
‫که آدم زندگیش رو به حد کمال برسونه.
‫تو زندگیتو به حد کامل رسوندی؟
‫به دستاوردهای بزرگی رسیدم.
‫ولی زندگیتو خوب زیست کردی؟
‫یا باهاش زندگی کردی؟
‫بیرون زندگی خودت وایسادی، ‫غمگینی،
‫برای زندگی‌ای که...
‫هیچوقت زندگی نکردی.
‫نمی‌تونم زندگیمو عوض کنم!
‫خانواده‌مو دارم، بیمارهامو.
‫دانشجوهام.
‫خیلی دیر شده.
‫نمی‌تونم بهت بگم چطور متفاوت زندگی کنی.
‫اگه می‌گفتم، ‫بازم به سبک یکی دیگه زندگی می‌کردی.
‫ولی شاید بتونم ‫یه هدیه بهت بدم، یوزف.
‫شاید بتونم یه تفکر بهت بدم.
‫چی میشه اگه یه شیطان بهت بگه
‫که این زندگی، ‫که الان داری زندگیش می‌کنی،
‫در گذشته زندگیش کردی،
‫نه فقط باید، بلکه باید...
‫بارها و بارها زندگیش کنی.
‫هیچ چیز جدیدی توش وجود نخواهد داشت.
‫هر دردی، هر شادی،
‫هر چیز کوچیک ‫یا بزرگ غیرقابل توصیفی در زندگیت،
‫به سمت تو برمی‌گرده.
‫همون توالی، همون ترتیب،
‫بارها و بارها،
‫مثل ساعت شنی زمان.
‫بی‌نهایت رو تصور کن.
‫این احتمال رو در نظر بگیر، یوزف،
‫که هر عملی رو که انتخاب می‌کنی،
‫برای همیشه انتخاب می‌کنی.
‫اونوقت... ‫تمام اون زندگی که زندگی نکردی،
‫درونت باقی می‌مونه.
‫زندگی نشده، تا ابدیت.
‫این ایده رو دوست داری؟
‫ازش متنفری؟
‫کدومو؟
‫ازش متنفرم!
‫چرا؟
‫تنها چیزی که توی زندگیم دوست دارم،
‫اینه که...
‫وظایفم رو نسبت به همسرم ‫و بچه‌هام انجام دادم.
‫وظیفه؟
‫وظیفه‌ت یه چیز دروغیه.
‫یوزف، پرده‌ایه که پشتش مخفی شدی.
‫برای ساختن واقعی بچه‌هات،
‫باید اول خودتو بسازی.
‫و اما همسرت،
‫بذار از این زندانی ‫که باهات شریکه، رها بشه.
‫و باهاش شکسته شو.
‫در این مورد مطمئنی؟
‫ادامه دادن با این حس،
‫که زندگی نکردم.
‫که طعم آزادی رو نچشیدم.
‫این فکر منو پر از وحشت می‌کنه.
‫کمک کن، زیگی.
‫پرواز کنین! پرواز کنین!
‫پرواز کنین! آزادین!
‫آزادین!
‫تو هم آزادی.
‫آزادشون کردی؟
‫این دیوونگیه،
‫یهو فهمیدم که پیر شدم.
‫بدون اینکه زندگی کرده باشم ‫با مرگ روبرو هستم!
‫از کی زندگی تو و زندگی من داریم؟
‫ما عهد بستیم که ‫زندگیمونو شریک باشیم.
‫اگه می‌خوای برو!
‫ولی نه تا وقتی که در مورد ‫شوخی بی‌رحمانه آزادی بهت بگم.
‫کاش منم آزادی تو رو داشتم.
‫آزادی یه مرد برای تحصیل.
‫برای انتخاب یه حرفه.
‫کاش کلمه و منطقی داشتم که بهت بگم
‫حرفات چقدر احمقانه به نظر می‌رسه!
‫ماتیلده، اگه بتونم زندگی خودمو پیدا کنم،
‫وضعیت هر دومون بهتر میشه.
‫شاید دوباره به این زندگی برگردم.
‫ولی باید انتخاب خودم باشه!
‫انتخابی که برای ازدواج با من کردی رو ‫یادت رفته؟
‫زنی که ترک شده چه انتخاب‌های داره؟
‫تو جوونی، ثروتمندی، جذابی!
‫تو هم مثل من آزادی میشی!
‫ما سه تا بچه داریم!
‫ماتلیده، من باید ‫قبل از اینکه ما باشیم، من باشم.
‫حرف! حرف! نمی‌تونی با حرف زندگی کنی!
‫منم زندگی خودمو انتخاب کردم، یوزف.
‫و انتخاب کردم بهت بگم که
‫نمی‌تونی به این خونه برگردی،
‫چون دیگه خونه تو نیست!
‫وقتی بری، من دیگه زنت نیستم!
‫مامان!
‫با پدرتون خداحافظی کنین، بچه‌ها.
‫برای همیشه.
‫بابا، تو رو خدا نرو.
‫برو بیرون. برو. ‫اگه این چیزیه که می‌خوای.
‫رابرت، من هنوز پدرت‌ام.
‫نه، دیگه پدر من نیستی.
‫رابرت.
‫خداحافظ، جوجه کوچولو‌های من.
‫من فقط یه زندگی دارم!
‫نیچه درست میگه.
‫آزادیم تمام مدت اینجا بوده ‫که در مشت بگیرمش.
‫این آخرین فرصت منه،
‫این تنها زندگی منه.
‫دنبال برتا پاپنهایم می‌گردم.
‫با دکتر توی باغه.
‫بهشون اطلاع بدم که اینجایین؟
‫نه ممنون، منتظر می‌مونم.
‫لطفاً طبقه بالا منتظرش بمونین.
‫ممنون.
‫دوستت دارم.
‫تو همیشه تنها مرد زندگیم خواهی بود.
‫یوزف! حالت چطوره؟
‫بابا نرو.
‫شک داشتی، یوزف؟
‫چطور تونستم همه چی رو رها کنم؟
‫خیلی قبل از اینکه با من آشنا بشی ‫همه چی رو رها کرده بودی.
‫آره، ولی الان هیچی ندارم!
‫و هیچی، همه چیزه.
‫برای قوی شدن،
‫اول باید ریشه‌هات رو در نیستی فرو کنی،
‫ولی یاد بگیری که ‫با تنهاترین تنهاییت روبرو بشی.
‫زنم.
‫بچه‌هام.
‫چطور تونستم ترکشون کنم؟
‫باید آماده باشی که خودتو ‫در آتیش خودت بسوزونی،
‫اگه اول خاکستر نمی‌شدی،
‫چطور می‌تونستی یه آدم جدید بشی؟
‫[به کارگر ساده نیازمندیم]
‫گارسون.
‫یوزف؟
‫دکتر برویر؟
‫یوزف!
‫یوزف کجا میری؟
‫چه مرد مسخره‌ای!
‫یوزف، برگرد!
‫یوزف!
‫مراقب باش!
‫یوزف!
‫یوزف! برگرد!
‫یوزف!
‫یوزف گوش کن!
‫هشت،
‫هفت،
‫شش،
‫پنج،
‫چهار،
‫سه،
‫یک،
‫دیگه کاملاً بیداری.
‫من کجام؟
‫همه چی مرتبه، یوزف.
‫زیگی...
‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫توی خونه خودتی.
‫همه چی طبق خواسته خودت بود.
‫دقیقاً طبق دستورت عمل کردم.
‫با ساعتت هیپنوتیزمت کردم.
‫اینجاست یوزف، روی میزت.
‫آره. آره.
‫آره، یادمه.
‫چند وقت هیپنوتیزم بودم؟
‫نزدیک یک ساعت.
‫گریه کردی، به نظر ترسیده بودی،
‫ازت پرسیدم می‌خوای دست نگه داریم؟
‫حالا می‌فهمم چطور میشد...
‫که متفاوت زندگی کنم.
‫مکس و ریچل برای شام اومدن.
‫ماتیلده.
‫تو شکایت می‌کنی که ‫منو به اندازه کافی نمی‌بینی.
‫با اینحال وقتی اینجام،
‫می‌خوای بذاریم و بری؟
‫من ازت دور بودم، عزیزم.
‫ولی الان برگشتم.
‫خوشحالم که اینجایی.
‫دکتر فروید، شوهرم به یه دکتر نیاز داره.
‫پسر من، پسر من.
‫ببخشید.
‫خب، بگو ببینم،
‫چطور از ذهنت بیرونش کردی؟
‫خب، من از پیری و مرگ وحشت داشتم.
‫باهاشون مبارزه می‌کردم، ‫ولی کورکورانه.
‫توی ناامیدیم، به زنم حمله کردم،
‫و پیش کسی که راه نجاتی برام نداشت،
‫به دنبال نجات رفتم!
‫به تعبیری، من بهت خیانت کردم،
‫خیلی باهات ناصادق بودم.
‫کاملاً.
‫منم خودم درگیر یه زن بودم.
‫چند ماه قبل.
‫اسمش لو بود.
‫نه چندان بی‌شباهت به برتای تو.
‫یه دختر زیبا.
‫عاشق شدم.
‫به نظر می‌اومد که ‫مغز دوقلوی من باشه.
‫جفت روح من،
‫باورش کردم،
‫و وقتی خودمو بهش تقدیم کردم،
‫منو طرد کرد...
‫به نفع بهترین دوستم...
‫در دنیا.
‫باید بهت بگم...
‫هیچ روزی نیست که...
‫حتی یه ساعت،
‫که به اون زن فکر نکنم.
‫اون برتای توئه.
‫ولی می‌دونی؟ ‫تو اینجا کار مضاعفی انجام دادی.
‫کار خودت و کار من.
‫من مثل ترسوترین زن‌ها هستم.
‫و اینجا پشت تو قایم میشم،
‫و می‌ذارم به تنهایی ‫با همه خطرها روبرو بشی.
‫خیلی شجاعت داری.
‫فردریش، یه چیزی هست ‫که باید بهت بگم.
‫درکتر برویر؟
‫حالتون چطوره؟
‫باید این نامه‌هایی که ‫نیچه برام فرستاده بخونین.
‫اینا نامه‌های خصوصی منه.
‫پس اونو دیدی؟
‫آره، ولی ردش کردم.
‫پس همه اینا فقط یه تظاهر بود.
‫بهش قول دادم کمکت کنم.
‫هیچوقت زیر این قول نزدم.
‫من یه لحظه مقدس رو باهاش شریک شدم،
‫هیچکس عاشق من نشد، هیچوقت.
‫فریدریش، شاید برای تو لحظه مقدسی بوده باشه
‫ولی برای اون نه.
‫چی میگی؟
‫هیچوقت به آب اشاره نکرد؟
‫نه.
‫چه رنج احساسی بزرگی می‌کشم.
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم لو رو از دست دادم.
‫و تو رو.
‫همه چی رو از دست دادم.
‫می‌تونستم تو رو توی ذهنم داشته باشم.
‫و تو یه خانواده داری.
‫تو خانواده‌ت رو داری ‫و من تظاهرهام رو.
‫راه‌های کوچیک مخفیم برای تحمل تنهاییم.
‫ولی ستایشش می‌کنم، نه؟
‫فقط نمی‌خوام تنها بمیرم.
‫نمی‌خوام یه روز جنازه‌مو پیدا کنن.
‫با بوی تعفنش.
‫لو برای مدتی این ترس رو برام کم کرد.
‫ولی حق با توئه.
‫اینم فقط یه توهمه.
‫فردریش.
‫فقط یه توهمه.
‫فردیش، اون بهت اهمیت میده.
‫برای کمک بهت خودشو به زحمت انداخت.
‫اگه اشک‌هات صدایی داشتن،
‫چی می‌گفتن؟
‫خیلی احساس خجالت می‌کنم.
‫بگو.
‫اشک‌هام می‌گفتن ما آزادیم.
‫هرگز اجازه ندادی بیرون بیایم،
‫تا اینکه دکتر برویر دروازه رو باز کرد.
‫و غم پشت این اشک‌ها چطور؟
‫غم نیست. ‫آرامش و تسکینه.
‫آرامش و تسکینه!
‫اولین باره که تنهاییم رو فاش می‌کنم.
‫داره ذوب میشه. ‫داره ذوب میشه و میره.
‫یه تنافضه. ‫انزوا فقط در انزوا وجود داره.
‫وقتی به اشتراکش بذاری، ‫تبخیر میشه و میره.
‫دوست عزیزم.
‫ما دوستیم.
‫خوشم میاد اینو میگم.
‫هیچکس هرگز اینو بهم نگفته.
‫ازش خوشم میاد.
‫ما دوستیم.
‫فردریش.
‫خوبه.
‫امشب بیا پیش ما.
‫شام رو با من و خانواده‌م بخور.
‫نه، این یعنی رها کردن مأموریتم.
‫وقتشه که هر کس راه خودشو بره.
‫«ما دوستانی خواهیم داشت ‫و با یکدیگر غریبه می‌شویم.»
‫«همانگونه است که باید باشد.»
‫«نمی‌خواهیم این واقعیت را ‫پنهان یا محو کنیم،»
‫«انگار که باید از آن خجالت بکشیم.»
‫«ما دو کشتی هستیم که هر کدام»
‫«هدف و مسیر خود را دارد.»
‫و در نهایت دکتر برویر،
‫«باید با یکدیگر غریبه شویم،»
‫«زیرا این قانونی است که ‫تابع آن هستیم.»
‫سفر خوبی داشته باشی.
‫دوست عزیز من.
‫[فریدریش نیچه] ‫[آن روز بعد از ظهر سوار قطار شد]
‫[برای هوای گرم ایتالیا و قرار ملاقات] ‫[با شخصی به نام زرتشت]
‫[«چنین گفت زرتشت» معروفترین کتاب اوست]
‫[یوزف برویر] ‫[سی سال دیگر پزشکی را ادامه داد]
‫[اما دیگر هرگز] ‫[از عبارت گفتگو درمانی استفاده نکرد]
‫[برتا پاپنهایم به عنوان یک ‫مددکار اجتماعی پیشرو به حرفه‌اش ادامه داد]
‫[او چنان ممتاز بود که پس از مرگ] ‫[توسط آلمان در سال ۱۹۵۴ ]
‫[در یک تمبر پستی یادبود] ‫[مورد تجلیل قرار گرفت]
‫[زیگموند فروید] ‫[مکرر به خانه برویر سر می‌زد]
‫[در کتاب مطالعاتی درباره هیستری] ‫[نوشته فروید و برویر]
‫[مورد آنا او توضیح داده شد]
‫[ کتابی که انقلاب روانکاوی را آغاز کرد]