‫- اه، چطوری باید... ‫- چی می‌خوای؟
‫باید... اوه، کجاست؟
‫چیز... چی کجاست؟
‫آره، دیوونه شده.
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌تونم. لعنتی. من...
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫ایمیل بابی.
‫اوه. بیا پایین.
‫دارم میام.
‫نه، نمیای.
‫- ببین. ‫- اوه.
‫ببین، به این میگن پایین اومدن.
‫خیلی خب.
‫- نه، وایسا. ‫- چی شد؟
‫- وایسا. وایسا. ‫- چیه؟ چی شد؟
‫اینقدر... هولم نکن.
‫این چیه؟
‫تبلیغات نیمن مارکوس.
‫شرش رو کم کن.
‫نیاز نیست پاکش کنی. ‫می‌تونی بذاریش تو صندوق ورودیت.
‫آخه می‌خوامش چیکار؟
‫صندوق ورودی چیه؟
‫جاییه که ایمیل‌هات میرن توش.
‫شبیه یه پوشه گنده
‫تو کامپیوترته که کل ایمیل‌هات داخلشن.
‫کامپیوتر چیه؟
‫همین.
‫می‌دونم، ولی چی هست؟
‫چجوری کار می‌کنه؟
‫ام...
‫حالا بعداً صحبت می‌کنیم.
‫- آره، همین. ‫- همین؟
‫آره. بیا.
‫♪ یک شب زیبا ♪
‫♪ با غریبه‌ای آشنا خواهی شد ♪
‫هوم.
‫- چه سریع میره. ‫- خیلی.
‫بدلکار نیست؟
‫نه، مسئله همینه. خودش کل کارهاش ‫رو انجام میده.
‫- واو. ‫- کروزه دیگه.
‫عالیه.
‫- امشب برنامه‌ای داری؟ ‫- اه، با بچه‌ها تماس می‌گیرم.
‫با الی صحبت کردی؟
‫هنوز میونه‌مون شکرآبه.
‫می‌دونی، می‌خوام بهش یه کم فضا بدم،
‫و... مطمئن نیستم
‫چه نکته مثبتی باید توم ببینه.
‫اوه،
‫تو نوه فوق‌العاده‌ای هستی.
‫از کامپیوتر سر درمیاری. موهای قشنگی داری.
‫فکر کنم زود کچل بشم.
‫نمی‌تونیم از الان غصه‌ش رو بخوریم.
‫آره. دیدگاه‌های متفاوتی داریم، خب؟
‫اون... فکر می‌کنه من دارم درجا میزنم.
‫تو واسه درجا زدن زیادی جوونی.
‫حس جوونی ندارم.
‫منم حس نمی‌کنم پیرم.
‫- ایول. ‫- پس چی.
‫سر پا میشی. عین کروز.
‫به کی میگن سرپا میشه؟
‫فکر کنم به گربه‌ها میگن.
‫- آره. ‫- آره.
‫ولی گمونم میشه گفت جفتش.
‫هوم.
‫این رو می‌خوای؟
‫تیله‌ست. هزارتا دارم.
‫حتماً.
‫چوب شور چی؟ اونم دارم.
‫به شرط اینکه خودت نخوایشون.
‫نه، نمی‌تونم بجوم.
‫چی... میشه وقتی دارم میرم این رو بندازی؟
‫- اه، خوبم بابا. ‫- می‌دونم.
‫تو... احتمالاً لازمت نشه،
‫ولی اگه بندازیش خیالم راحت میشه، خب؟
‫بندازم که چی؟
‫- اگه بیفتم ناقص میشم. ‫- دست بردار.
‫واسه همین نمیفتم.
‫این حرف رو نزن.
‫واسه اینکه خیالم راحت بشه؟
‫باشه.
‫- واسه فرشته نگهبانم. ‫- ممنون.
‫فقط... می‌دونی،
‫- محض احتیاطه دیگه. ‫- هوم.
‫امروز می‌خوای چیکار کنی؟
‫مثل همیشه.
‫اقتصاد ژاپن در سه ماهه اول
‫سریع‌تر از چیزی که پیشبینی شده بود پیشرفت کرد.
‫بازارهای اروپایی در این ساعت...
‫♪ بابا عاشق مامبوئه ♪
‫♪ مامان عاشق مامبوئه ♪
‫♪ مامان عاشق... ♪
‫وای خدا.
‫خیلی باحاله.
‫برو.
‫[عالیه. ممنون که به اشتراک گذاشتیش.] ‫ام...
‫اوه.
‫[عالیه. ممنون که به اشتراک گذاشتیش. لبخند به لبوم آورد.]
‫اه.
‫سلام، تل. منم بن.
‫انگار دوباره از تماست جا موندم.
‫تازه اسکوترم رو از تعمیرگاه آوردم.
‫مثل بنز شده.
‫اگه این هفته خواستی واسه نهار بیای هستم.
‫می‌دونی، یه مقاله عالی
‫درباره انبه خوندم
‫و گفتم شاید خوشت بیاد.
‫به نظر میاد
‫یه عالمه...
‫پیغام حذف شد.
‫اون خط رو
‫حفظم.
‫هیچی
‫از دهه هشتاد جز این خط یادم نیست،
‫نه شکسپیری، نه شعری،
‫یا علوم یا ریاضی.
‫سمعک وصل شد.
‫مادرجون.
‫الو؟
‫مادرجون، منم.
‫- صدام رو می‌شنوی؟ ‫- دنی؟
‫تصادف کردم.
‫چی داری میگی؟
‫تصادف کردی؟ چی شده؟
‫افتادم زندان.
‫زندان؟ وای خدا.
‫به یه زنه زدم. اون...
‫باردار بود، منم... ‫نمی‌دونم چه خبره،
‫ولی اینجا حبسم کردن.
‫صدات چه عجیب شده. سرما خوردی؟
‫دماغم شکسته.
‫- آخه... کیسه هوا باز شد. ‫- اه...
‫خیلی خب، قراره باهات تماس بگیرن.
‫خب؟ از طرف وکیل مدافع.
‫خب.
‫قراره آزادم کنه،
‫ولی باید بهش پول بدی.
‫شرمنده. باورم نمیشه اینجوری شد.
‫خودش بهت زنگ میزنه.
‫اوه، الان زنگ زد.
‫خودشه. بردار.
‫الو. خانم پست؟
‫بله، تلما پست هستم.
‫نوه‌م، دنی مارکوویتز،
‫تصادف کرده.
‫دماغش شکسته.
‫میشه اسم کامل قانونیش رو تایید کنید؟
‫دنیل مارکوویتز.
‫دنیل الکساندر مارکوویتز.
‫خیلی خب، بله،
‫دارم به پرونده‌ش نگاه می‌کنم.
‫به چی نیاز دارید؟ چیکار می‌تونم...
‫باید ده هزار دلار
‫به این آدرس بفرستید.
‫ده هزار دلار؟ خب... خدای من.
‫میشه بیاید اداره پست؟
‫نه، من دیگه رانندگی نمی‌کنم. ماشین ندارم.
‫نظرتون چیه تاکسی بگیرید؟
‫یادتون باشه، باید نقد باشه.
‫بهتره بیشتر از اینا
‫تو زندان نشینه.
‫آدرس پستی رو بهتون میدم.
‫باشه.
‫- حاضرید؟ ‫- بله.
‫اوه.
‫سرترالین تاثیری داشته؟
‫اوه، استرسم کمتر شده،
‫- ولی یه کم احساس خستگی دارم. ‫- اوهوم.
‫پس، نمی‌دونم.
‫هر دفعه رفتم پیش این یکی به دردم خورده.
‫این دفعه ازشون قایق پارویی می‌خوام،
‫و اینجا...
‫صد و دوازده کیلومتر با دریا فاصله داره.
‫ولی نمی‌دونم.
‫گیل، یه اتفاقی افتاده.
‫مامان، وایسا، وایسا، وایسا. آروم بگیر.
‫- با کی صحبت کردی؟ ‫- دنیل.
‫اوه، گیل، خیلی ناراحت بود. ‫خیلی.
‫خیلی خب. الان بهش زنگ میزنم.
‫وای خدا. جواب نمیده.
‫وای خدا.
‫الان زنگ میزنم به خونه.
‫وای خدا.
‫- اه، مامان، آلن زنگ میزنه. ‫- چی؟
‫آلن داره زنگ میزنه. بعداً باهات تماس می‌گیرم.
‫چه خبره؟
‫دنیل به مامانم زنگ زده،
‫مثل اینکه افتاده زندان.
‫یکی زده دماغش رو شکونده.
‫کی بهش گفته؟
‫خودش باهاش صحبت کرده. ‫با دنیل.
‫منم سعی کردم بهش زنگ بزنم ولی نشد.
‫برنمی‌داره؟
‫نه. الان باز زنگ میزنم.
‫خیلی خب. الان میرم تو ماشین.
‫هر چی شد خبرم کن.
‫الو؟
‫و هی گفت که به یکی زدی،
‫و بدتر از اونی بود که فکر می‌کردی.
‫- و خانمه حامله بوده... ‫- زدم به یه خانم حامله؟
‫با مشت؟
‫نه، نه. تصادف ماشینی.
‫نه، آره، با ماشین.
‫اوه. خیلی خب، منطقی‌تره.
‫خب، چی داری میگی؟
‫نه، یه لحظه گیج شدم.
‫چرا جواب نمی‌دادی؟
‫خواب بودم.
‫ساعت ده و نیم؟ ‫ده و نیم بهت زنگ زدم.
‫و بعدش... بعدش...
‫آره، دیشب با رفقا رفتم بیرون.
‫- پشت فرمون که ننشستی؟ ‫- ام...
‫چیزی نوشیدی؟ می‌دونی، الکل آدم رو افسرده می‌کنه.
‫آخه... پسر وندی هوروویتز
‫کلاً به نوشیدنی دان حولیو معتاد شده.
‫- دان حولیو. ‫- اون... نمی‌تونه سر کارش بمونه.
‫هی میره کمپ و درمیاد.
‫کلاً... هدفی تو زندگیش نداره.
‫- و ویپ می‌کشه. ‫- ویپ می‌کشه.
‫سرگردون شده و ممکنه هیچوقت نتونه ‫خودش رو پیدا کنه.
‫دقت می‌کنی؟
‫- آره، فهمیدم. ‫- جدی؟
‫آره. یعنی... مشکل بزرگیه.
‫مامان، جدی فکر کردی دنیل بود؟
‫آخه چرا فکر کردی واقعیه؟
‫مامان، خودت هم فکر کردی واقعیه.
‫خب، خیلی قانع‌کننده حرف میزد.
‫خب، مادرت ترسیده بود.
‫- من... ‫- همه‌مون ترسیده بودیم.
‫محض اطلاعتون من اونقدرا هم نترسیده بودم.
‫حالا ببینیم وقتی با خودت تماس گرفتن ‫چه حالی میشی، آقا پسر.
‫گول نمی‌خورم. آدم زرنگی هستم.
‫چی؟
‫گفتم گول نمی‌خورم.
‫آدم زرنگی هستم.
‫- چی میگه؟ ‫- شوخی می‌کنه.
‫- اوه. ‫- می‌خوای دوباره بگی؟
‫- شوخیش کجا بود، آلن؟ ‫- بیخیال.
‫- ولش کنید. ‫- شوخی نبود.
‫- بیخیال. ‫- خب، می‌دونی،
‫از بیخ گوشمون گذشت، ولی...
‫دیگه تموم شد رفت.
‫همه چی درست شد.
‫خیلی خجالت زده‌م.
‫- نه. ‫- نباش. الان خونه‌ای.
‫در امانی. هیچی مهم‌تر از این نیست.
‫ولی پول رو فرستادم.
‫اوه.
‫سرعتت زیاده، دنی.
‫خب، اگه محموله دست وسترن یونیون،
‫فدکس یا اداره پسته می‌تونیم کد رهگیریش ‫رو گزارش کنیم.
‫با نامه، تنها راه چاره‌مون
‫صحبت با خدمات پستیه،
‫تو اینجور موارد، احتمال پیدا کردنش کمه،
‫مخصوصاً وقتی آدرس ندارن.
‫فکر کنم آدرسش رو دارم.
‫آخ، خیلی بدجنسن. واقعاً مریضن.
‫کاری میشه انجام داد؟
‫پایگاه اطلاعاتی چیزی دارین.
‫جامعه ما اخلاقیات رو از دست داده.
‫مشکل از سیستمه.
‫- دستته؟ ‫- نه.
‫اگه خیالتون راحت میشه،
‫بگم اینجور کلاهبردارها خیلی فراوونن.
‫خب، از کجا می‌دونن من کی هستم؟
‫همینجوری اتفاقی با مردم از طریق لیست تلفنی
‫- یا سایت‌های شبکه‌های اجتماعی تماس می‌گیرن. ‫- مثل فیسبوک؟
‫بله. مثل فیسبوک.
‫خب، زاکمبورگ چطوری گذاشت اینجوری بشه؟
‫بله؟
‫زاکمبورگ نمی‌تونه درستش کنه؟
‫شما تو فیسبوک حساب دارید؟
‫- دارم؟ ‫- نه. نداره.
‫- اه، مهم نیست. ‫- نه.
‫پیشنهاد می‌کنم کارت‌هاتون رو باطل کنید
‫و حسابتون رو مسدود کنید تا مطمئن بشید
‫که در رو واسه کلاهبرداری‌های بیشتر
‫باز نذاشتید.
‫جز اون، کار دیگه‌ای از دستمون برنمیاد.
‫هوم.
‫شرمنده‌م.
‫نه، نیستید.
‫پتو می‌خوای؟
‫یا آب؟
‫نه، یه کم چشمام رو می‌بندم.
‫گیج میشه.
‫- نه. ‫- از قبل بیشتر شده.
‫من که فرق خاصی نمی‌بینم.
‫شاید سر مسائل کوچیک.
‫قبلاً هم از این مدل تماس‌ها داشته.
‫شاید داریم وارد یه مرحله جدید میشیم.
‫چی؟ منظورت از... مرحله جدید چیه؟
‫شاید الان باید فکر کنیم
‫که تنها زندگی کردنش گزینه خوبیه یا نه.
‫- فکر می‌کنی کار به اونجا رسیده؟ ‫- حالا فکرهامون رو بکنیم.
‫من هفته پیش کیف پولم رو گم کردم.
‫فکر نکنم نشون دهنده زوال عقل باشه.
‫نه، چون حضور ذهنی نداشتی گمش کردی، عزیزم.
‫درخواست یه گواهی‌نامه دیگه دادی؟
‫- آره. ‫- خوبه، چون بهتره بدون گواهینامه
‫پشت فرمون نشینی. ممکنه اسمت بره ‫تو پایگاه داده‌ها.
‫چرا یه دفعه گیر دادی
‫به پایگاه داده‌ها؟
‫بهتره پات به اونجا نرسه.
‫باشه، خب، به نظرم...
‫میشه حلش کرد.
‫شاید خودم بتونم رسیدگی کنم.
‫منظورت چیه؟
‫بیشتر بهش سر میزنم، هر روز زنگ میزنم،
‫و حواسم هست که دستبند سلامتش رو ببنده.
‫وای خدا. این رو نگفته بودم.
‫مامان سوزان افتاد تو چاله آتیش.
‫درجا مُرد.
‫چی؟ این چه حرفیه؟
‫خب، سر آدم‌های این سنی میاد دیگه.
‫اتفاقات عجیب و غریب.
‫- آتیشش روشن بوده؟ ‫- نپرسیدم.
‫حتماً بوده دیگه.
‫پارسال عمراً همچین اتفاقی نمیفتاد.
‫دیگه مثل قبل خودکفا نیست.
‫نمیشه همینجوری ادامه داد.
‫نود و سه سالشه.
‫خب، شاید بهتره یکی همراهش زندگی کنه.
‫مطمئنی نمی‌تونم بمونم؟
‫اوه، نه. نه.
‫- کار دارم. ‫- باشه.
‫ببند.
‫که خیالم راحت باشه.
‫آخ، تدی.
‫یه اشتباهی کردم.
‫[ماموریت غیرممکن]
‫- اه، سلام. ‫- سلام.
‫ما همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫مطمئن نیستم.
‫شما... خیلی آشنا میزنی.
‫شما جودی رو می‌شناسی؟ جودی میلر؟
‫فکر نکنم.
‫شما الن مارکوس رو می‌شناسی؟
‫نه، فکر نکنم.
‫- خب، روز خوبی داشته باشین. ‫- خداحافظ.
‫[مامان: شوهر ربکا واتنیک تو ساوتل دندونپزشکی ‫داره. دنبال منشی می‌گردن.]
‫[مامان: کار تو صنعت دندونپزشکی واسه‌ت جالبه، عزیزم؟]
‫[بابا: تجربه کار دفتری باارزشه. نیاز نیست آخرش حتماً ‫تو دندونپزشکی کار کنی.]
‫الو.
‫- آدرس رو پیدا کردم. ‫- چی؟ کدوم آدرس؟
‫کلاهبرداره.
‫روی یه کاغذ کوچولو بود.
‫باورت نمیشه از کجا پیداش کردم.
‫- مادرجون، شرمنده، صدات هی... ‫- توی...
‫- سطل آشغالیِ... ‫- قطع و وصل میشه.
‫خوب صدات رو نمی‌شنوم.
‫دستشویی اداره پست بود.
‫وایسا، رفتی اداره پست؟
‫آره.
‫خب، چطوری رفتی؟
‫پیاده.
‫مادرجون.
‫خیلی دوره. نباید می‌رفتی.
‫خب، همه‌ش چندتا خیابون اونورتره.
‫نمی‌تونی... اگه می‌خوای بری جایی...
‫باید به من بگی که بیام ببرمت، خب؟
‫چی؟
‫نباید... تنهایی اینقدر دور می‌شدی.
‫ولی پیداش کردم. تو دستمه.
‫می‌دونم.
‫شاید بهتره یه کم صبر کنی
‫و با همدیگه یه فکری بکنیم. خب؟
‫پولم چی؟
‫باید دست رو دست بذارم تا بخورنش؟
‫خب، احتمال پس گرفتنش
‫خیلی کمه، خب؟
‫مهم‌ترین چیز اینه که
‫زیاده‌روی نکنی، که... صحیح و سالم باشی.
‫بابت از دست رفتن پولت متاسفم،
‫ولی... می‌تونست بدتر از اینا بشه.
‫الان خوبی؟ خونه‌ای؟
‫آره، خونه‌م.
‫عالیه.
‫اگه خواستی بری جایی خبرم کن. خودم می‌برمت.
‫باشه، عزیزم. دستت طلا. به زودی صحبت می‌کنیم.
‫دوستت دارم. اوه.
‫سینتیا، من... یه خواهشی داشتم.
‫اه، شرایط عجیبیه، و...
‫اوه، سارا. فکر کردم سینتیا هستی.
‫جدی؟ چه بد. اوه، سارا. واقعاً متاسفم.
‫نه. نه، نه، ولش کن. فراموش کن زنگ زدم. ‫چیزی نیست.
‫الو؟ هاروین هست؟
‫خب، چی شد؟
‫اوه، سکته کرده. اوه، واقعاً متاسفم، جون.
‫سکته قلبی؟
‫عفونت کرده؟
‫رفته کلیولند؟
‫کِی اونوقت؟
‫ای وای. دوباره به سینتیا زنگ زدم.
‫سارا، اشتباه شد. می‌دونم مُرده. ممنون.
‫دنی، بیا دنبالم.
‫اول از همه بیا درباره این صحبت کنیم
‫که خونه نبودی.
‫کل دوستانم مُردن.
‫چی؟ این حرف رو نزن.
‫خب، حقیقت داره. دارن میرن اون دنیا.
‫من قبلاً عضو چهارتا گروه نهار بودم.
‫کی مونده؟ جودیث؟
‫هیچی که نمی‌شنوه، گوژپشت هم شده.
‫دلم نمی‌خواد تنهایی باهاش نهار بخورم.
‫هرمن رفته کانادا. مونا از خونه درنمیاد.
‫می‌تونم لی هورنر رو دعوت کنم،
‫ولی شماره‌ش رو ندارم.
‫روث هم افتاده تو چاله آتیش و مُرده.
‫شنیدم. متاسفم.
‫انتظار نداشتم اینقدر پیر بشم.
‫خب...
‫من که خوشحالم پیر شدی.
‫یه بار دیگه میگی آشنات کیه؟
‫بن رو که یادته. بن هالپرن؟ ‫با شریل ازدواج کرده بود.
‫اوه، آره.
‫آره، قبلاً زیاد همدیگه رو می‌دیدین.
‫همیشه به نظرم آدم... سوسولی میومد.
‫- سوسول؟ ‫- نمی‌دونم. گیر بیخود می‌داد.
‫اوه.
‫شریل هم مُرده.
‫از پله‌های خونه‌ش افتاد.
‫چند ساعت اونجا ول شده بود تا پیداش کردن.
‫طفلک.
‫یادمه.
‫ماشینت چقدر کثیفه.
‫خیلی بهش می‌رسم. تمیزش می‌کنم.
‫نمی‌کنی. کی بزرگت کرده؟
‫دخترت.
‫اینا تاثیرات پدرته.
‫روی زمین پر سکه‌ست.
‫چون کمربند نداره از جیبش میریزن بیرون.
‫هر دفعه من رو می‌بره جایی، پنج دلار ‫به جیب میزنم.
‫- می‌خوای منم بیام تو؟ ‫- اوه، می‌خوام سلام احوال پرسی کنم.
‫زیاد طول نمی‌کشه. نهایت نیم ساعت.
‫اگه چیزی خواستی من هستم.
‫باشه.
‫بعد میری فروشگاه روکسی
‫و بعدش میری از رامپلمایر نوشیدنی گازدار می‌گیری
‫و با درشکه میری پارک مرکزی.
‫گلوریا، نوبت توئه.
‫باشه. چی بگم؟
‫عجب.
‫خیلی خب. باشه. می‌دونی؟ عجب.
‫همون عجب کافیه. فقط دیالوگ خودت.
‫گفتم دیگه، نگفتم؟ نه؟
‫اه... نه خب.
‫صحبتش رو کردیم، منم گفتم...
‫نظرت چیه برگردیم سر درشکه،
‫بعدش بگی عجب؟
‫اه، خوشحالم می‌بینمت، تل.
‫- عالی به نظر میای. ‫- اه، باد کردم.
‫چه خبره؟ نمایش دارین؟
‫آره. نمایش آنی. قراره نقش بابا وارباکس رو بازی کنم.
‫- خب، نقش مهمیه. ‫- آره، انتظارش رو نداشتم.
‫فکر کردم قراره بخشی از گروه سرود باشم
‫یا نقش آقای باندلز رو بازی کنم.
‫امشب افتتاحیه داریم، ولی خانم هانیگان...
‫پیره دیگه،
‫و قراره یه خانم نقش رزولت رو بازی کنه
‫چون به اندازه کافی مرد نداریم.
‫و گلوریا نقش آنی رو بازی می‌کنه، ‫خیلی ناشیه.
‫خودم باید یه فکری به حال نمایش بکنم.
‫می‌دونی، خیلی به تدی فکر می‌کنم.
‫چه مرد خاصی بود.
‫اه، چند وقته فوت کرده؟ دو سال؟
‫- همین حدودا. ‫- شریل هم پنج ساله فوت کرده.
‫شبیه یه خواب می‌مونه.
‫- خودت چطوری؟ ‫- گریه و زاری راه ننداز.
‫می‌خوای اتاقت رو نشونم بدی؟
‫حتماً. بیا.
‫تلویزیون دارم.
‫پنجره. گیاه.
‫انجامش میدی؟
‫عفونت از دست شروع میشه.
‫کارگردان میگه باید وقتی گلوریا رو
‫به سرپرستی می‌گیرم بهش دست بزنم،
‫ولی قبول نمی‌کنم. ارزشش رو نداره.
‫اگه قراره نمایش رو بدتر کنه، به جهنم.
‫کسی که قرار نیست نمایش ما رو نقد کنه.
‫این گریه. بهش میگن گری خیره.
‫توهین نیست.
‫پیش میاد دیگه.
‫فکر نکنم ناراحت بشه.
‫همه اینجوری صداش می‌کنن. نه فقط من.
‫همه میگن.
‫اه. خوشگل نیست؟
‫سه چرخ، در ازای هر بار که شارژ میشه ‫هفتاد کیلومتر میره،
‫و رنگش هم قرمزه که مردم متوجه اومدنم بشن.
‫با یه سبد کوچولو واسه وسایلی که لازم داریم.
‫دوست دارم نون بذارم تو سبد.
‫البته... کل نون نه، تیکه‌هاش رو.
‫همینجوری ولشون می‌کنی؟
‫نه، نه. تو کیسه. کیسه زیپ‌دار.
‫به نظرت می‌تونم قرض بگیرمش؟
‫اسکوترم رو؟
‫خب، من...
‫به یه مشکل برخوردم.
‫- چی؟ ‫- به یه مشکل برخوردم.
‫مشکلم...
‫اوه، اعصاب خرد کنه. هر چی کمتر بدونی بهتره.
‫اگه قراره اسکوترم رو ببری باید بهم بگی.
‫نمی‌خوام جلوی گری چیزی بگم.
‫اه، گری، میشه یه کم فضا بدی؟
‫گوش میده؟
‫مطمئن نیستم، ولی نگاه می‌کنه.
‫گوشی داری؟
‫آره.
‫میکروفون فعال شد.
‫سمعک وصل شد.
‫ازم کلاهبرداری شد،
‫ولی آدرس جایی که پول رو فرستادم دستمه.
‫یه صندوق پستی تو ون نایزه. ‫جاده ۱۵۳۴ سان فرناندو.
‫الان قراره برم اونجا.
‫می‌خوام بفهمم کی پول رو گرفته که ‫بتونم پسش بگیرم.
‫خل شدی؟
‫مسخره‌ست. باید به پلیس بگی.
‫- کاری ازشون برنمیاد. ‫- خانواده‌ت چی؟
‫- نه. ‫- فکر بدیه.
‫فکر بهتری داری؟
‫فکرت سر جاش نیست. سوگواری.
‫حداقل سالمی. قدر سلامتیت رو بدون.
‫گوش کن، نظرت چیه واسه نهار بمونی؟
‫یه غذاخوری زیبا و خربزه‌های خوشمزه داریم. تازه‌ن.
‫باشه.
‫می‌تونم امتحانش کنم؟
‫شاید بخوام یکی بخرم.
‫عاشق روندن هستم. دلم براش تنگ شده.
‫یواش و آروم. یواش.
‫وینستون، میشه اسکوترت رو قرض بگیرم؟
‫وینستون. اه، برداشتمش.
‫اه، با من بودی؟
‫- تل. ‫- عوضی.
‫وایسا سر جات. دارم میام پیشت.
‫چیکار می‌کنی؟
‫آخ.
‫لعنتی.
‫اوه.
‫تلما.
‫- بیا صحبت کنیم. ‫- همه دوست دارن فقط حرف بزنن.
‫وای خدا. فقط به اسکوترت نیاز داشتم.
‫لطف کن شلوغش نکن.
‫نوه‌م اون خیابون پارک کرده.
‫زیاد وقت ندارم.
‫نوه‌ت رو تو ماشین تنها گذاشتی؟
‫بیست و چهار سالشه‌ها.
‫تو رو خدا مجبورم نکن زیرت بگیرم،
‫- بن. ‫- بخوای هم نمی‌تونی.
‫کمر من از جنس تیتانیمه.
‫می‌خوای امتحان کنم؟
‫من میرم، حالا با تو یا بدون تو.
‫نمی‌ذارم تنها بری.
‫سلام. ام، من دنبال مادربزرگم می‌گردم.
‫تلما پست. موهاش سفیده.
‫یه کم لق میزنه. خیلی سمجه.
‫خیلی خب.
‫نه... اینجا...
‫اینجا زندگی نمی‌کنه، اومده بود دیدن دوستش.
‫نیم ساعت پیش اومده.
‫هاه. پس، اسمش اینجا نیست...
‫- خب. ‫- ولی...
‫- مادرجون؟ ‫- سلام؟
‫نه. شرمنده.
‫دنبال مادرجونم می‌گردم. شرمنده.
‫- سلام؟ ‫- سلام.
‫- تو اسکوتر من رو برداشتی؟ ‫- چی؟ نه.
‫شبیه آدم‌هایی هستی که اسکوتر می‌دزدن.
‫نه... قول میدم، من...
‫داری میری رو اعصابم. ‫داری میری رو اعصابم.
‫شرمنده. من رفتم.
‫- برو. ‫- موفق باشید.
‫یعنی چی، «موفق باشید؟»
‫وقتی اسکوترم رو دزدیدی برام آرزوی موفقیت نکن.
‫شما بن رو می‌شناسین؟ اه...
‫اه، فکر کنم فامیلیش هالپرن بود؟
‫مامان، یه چیزی شد.
‫نه، من خوبم. نه، نیفتادم زندان.
‫نه. مسئله مادرجونه.
‫باید تا ساعت هشت برگردم.
‫شب افتتاحیه‌ست، نمی‌خوام از اجرا جا بمونم.
‫باشه. بسپرش به من.
‫ام، تک تک اتاق‌ها رو چک کردم.
‫گوشیش رو جواب نمیده،
‫ولی دستبندش دستشه.
‫پس تا حالا نذاشته بره؟
‫هرگز. اینجوری نه.
‫یه بار فکر کردم تو رستوران سوپلنتیشن گمش کردم،
‫ولی رفته بود پیتزا برداره.
‫سوپلنتیشن.
‫رستوران سلف سرویس بود. میشد هر چقدر ‫می‌خوایم غذا برداریم.
‫باورم نمیشه اسمش رو گذاشته بودن سوپلنتیشن.
‫- هیچوقت بهش فکر نکرده بودم. ‫- اوه، واو.
‫خب، غذاهایی که می‌تونست بجوه رو داشتن.
‫هیچی نمی‌تونه بجوه.
‫می‌تونه، آلن.
‫آخه... می‌دونین، گیج کننده‌ست،
‫که چی رو می‌تونه بجوه و چی رو نمی‌تونه.
‫نمی‌تونه سالاد بخوره، ولی می‌تونه...
‫مثلاً هفته پیش بادوم هندی خورد.
‫پس تا حالا ول نکرده بره؟
‫جز وقتی خودخواسته رفته سلف سرویس؟
‫- دقیقاً. نه؟ ‫- بله.
‫نمی‌خوام بترسونمتون،
‫ولی یکی از ساکنین ما گم شده.
‫- اوه. ‫- بله. بن هالپرن.
‫- اوه، بن. ‫- بله، اون...
‫جفتشون نقشه کشیدن؟
‫نه، نه. هیچوقت...
‫مامانم زیاد ازش خوشش نمیاد.
‫اوه، مشکل دارن؟
‫- چی می‌خواید بگید؟ ‫- هیچی.
‫نه، نه. از اون نظر نه.
‫ما فقط... داریم سعی می‌کنیم بفهمیم چی شده.
‫می‌دونین که امشب اجرا داره.
‫- از کجا باید بدونیم؟ ‫- نه.
‫خب، خانواده‌ش...
‫به خانواده‌ش خبر دادین که گم شده؟
‫خانواده‌ای نداره.
‫- پس نه. ‫- اوه.
‫آخی.
‫خب، چه کاری از دستمون برمیاد؟
‫می‌تونین هشدار سالمندان رو بفرستین؟
‫- اه، هشدار نقره‌ای؟ ‫- هشدار نقره‌ای.
‫- نه. ‫- نه.
‫اجازه نداریم.
‫پلیس باید ایشون رو
‫- یه شخص گم شده اعلام کنه. ‫- شخص گم شده.
‫ولی گم شده دیگه.
‫- کسی رو دارید که... ‫- نمی‌دونیم کجاست.
‫- همه‌ش یک ساعت گذشته، نه؟ ‫- بله. یک ساعت شده.
‫اونقدرا نگذشته.
‫بله، اجرا ساعت هشته.
‫کدوم اجرا؟
‫هنوز دارید درباره اجرا صحبت می‌کنید؟
‫- آنی. ‫- آنی.
‫- خیلی قشنگه. ‫- اوه.
‫خب، تلما بیماری خاصی داره که باید
‫در جریانش قرار بگیریم؟
‫سرطان داشته و دو بار جراحی شده،
‫عفونت داشته، ورم داشته،
‫دریچه قلب و رون پاش درمان شدن،
‫آریتمی و تومور مغزی.
‫فکر کنم همین الان هم تومور مغزی داره.
‫بله، دکتر گفت یواش یواش داره بزرگتر میشه...
‫- درسته. آره. ‫- واسه همین...
‫- تومور مغزی داره. ‫- نیاز نیست بهش دست بزنن.
‫همه اینایی که گفتم با تومور مغزی.
‫بله.
‫واو، ممنون.
‫ممنون که همه‌شون رو گفتین.
‫ف‌ک‌گ هم داشت، نه؟
‫- ف‌ک‌گ؟ ‫- فراموشی کلی گذرا.
‫بله، حدود یک سال پیش فهمیدیم.
‫و ام، اون... ‫کلاً اوضاعش بهم ریخت.
‫نمی‌دونست کیه. یا ما کی هستیم.
‫کلاً یک ساعت دووم داشت.
‫ولی... خیلی ناراحت کننده بود.
‫ولی آدم پوست کلفتیه.
‫البته واسه پیدا کردنش به کمک نیاز داریم.
‫فقط، ممکنه که می‌دونین،
‫مثل برگشتنش به رستوران باشه.
‫خب، خبر خوب اینه که، زیاد دور نمیشن.
‫اه، تل،
‫چرا این خیابون اینقدر برام آشناست؟
‫اول یه سر میریم پیش مونا.
‫اوه، آخرین بار مونا رو تو برلین دیدم.
‫سفر خوبی بود، نه؟
‫چه سالی بود؟ نود و پنج؟
‫فکر کنم نود و هشت بود.
‫اه، پرواز جالبی نبود ولی اون رو فاکتور بگیریم ‫خیلی خوش گذشت.
‫می‌دونی، مونا کشته مرده منه.
‫هیچوقت... حرکتی نزدیم،
‫ولی هر وقت شلوارک می‌پوشیدم
‫به پاهام زل میزد.
‫حرفت سنده، رفیق.
‫اگه راست میگی شاید بتونیم ازش استفاده کنیم.
‫چرا داریم میریم خونه مونا؟
‫اسلحه بگیریم.
‫وای خدا. اسلحه می‌خوای چیکار؟
‫محض احتیاطه دیگه.
‫وقتی دوتا دیوونه مثل ما بی‌خبر برن...
‫من ترجیح میدم آماده باشم.
‫اصلاً بلدی از اسلحه استفاده کنی؟
‫فکر نکنم سخت باشه. احمق‌ها که یه سره ‫ازش استفاده می‌کنن.
‫باید حواسش رو پرت کنی.
‫هنوز خیلی تیزه.
‫کار آسونی نیست.
‫شاید بتونم دیالوگ‌هام رو براش بگم.
‫نگی بهتره.
‫مونا؟
‫تل جان، قرار ملاقات داشتیم؟
‫اوه، نه. نه، نه. ‫همین طرف‌ها بودیم.
‫- اگه خبر داشتم کفش پام می‌کردم. ‫- بن هم اومده.
‫خوشحالم می‌بینمت، عزیزم.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫اوه، بشین، عزیزم. نمی‌خواد تمیزکاری کنی.
‫باشه، باشه.
‫سوسکه؟
‫اوه، اینجا... حشره داری؟
‫شکارشون می‌کنم ولی از دستشون خلاصی ندارم.
‫خیلی سگ جونن.
‫واسه همین حریف‌های خوبی به حساب میان.
‫یکیشون رو بکشی، ده‌تا دیگه هستن که ‫جاش رو بگیرن.
‫من یاد گرفتم با کی باید در بیفتم.
‫خب، چطوری؟
‫- اوضاع سلامتیت چطوره؟ ‫- زنده‌م.
‫اوه، عالیه.
‫- باید برم دستشویی. ‫- برو، عزیزم.
‫ام...
‫داشتیم درباره برلین صحبت می‌کردیم.
‫تو اون هتل زیبا اقامت داشتیم.
‫کیمچـ... کیمپینچکی؟ کیمسکی؟
‫مگه رفته بودیم سفر؟
‫ام، خیلی وقت پیش.
‫اوه.
‫ام، می‌دونی، الان تو بلوود می‌مونم.
‫خربزه‌های خیلی خوشمزه‌ای دارن.
‫با گرمک.
‫طالبی.
‫خربزه سبز.
‫- توت. ‫- توت؟
‫آره. هر مدل توتی که بگی.
‫تمشک. بلوبری.
‫توت سیاه.
‫گیلاس.
‫اه، آقطی سیاه.
‫«آنی، این سگ لعنتیت رو از استخر من بیار بیرون.»
‫تل، مگه قرار ملاقات داشتیم؟
‫اوه، نه، نه، من...
‫همین طرفا بودم.
‫اگه خبر داشتم میای کفش پام می‌کردم.
‫خب، فکر کنم وقتشه دیگه بریم.
‫- داری میری؟ ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫باید یه قرار نهار بذاریم.
‫عالی میشه.
‫چیزی می‌خوای برات بیارم؟
‫هر چی می‌خوام دم دستمه.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫- اه، باید شارژ بشه. ‫- اوه.
‫لطف کنین کارت شناساییتون رو بدین.
‫حتماً. بفرمایید.
‫مرسی.
‫کیف پولت رو گم کردی؟
‫همراهمـه. ‫فقط کارت شناساییم رو پیدا نمی‌کنم.
‫آخه اصلاً دنبالش نمی‌گردی. ‫فقط دست می‌کشی روی شلوارت.
‫اِ، پیداش کردم.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- من... چیزه...
‫درخواست گواهی‌نامه دیگه ندادی؟
‫- چرا، چرا دادم. ‫- دروغ نگو.
‫- همین‌جاست. ‫- راستش رو بگو.
‫- ترجیح میدم حقیقت رو بدونم تا دروغ بشنوم ‫- همین‌جا....
‫هنوز درخواست ندادم.
‫- چرا زودتر بهمون نگفتی؟ ‫- آخه...
‫چرا زودتر بهمون نگفتی؟ خیلی کار بدی کردی.
‫- دنیل، کار زشتی کردی. ‫- ولی به زودی درخواست میدم.
‫بدون گواهینامه که نمیشه رانندگی کرد.
‫بدون گواهینامه نمی‌تونه رانندگی کنه.
‫در واقع می‌تونه ولی نباید بکنه.
‫خیلی‌خب، ممنون از همگی.
‫دنیل، باید از وسیلۀ نقلیه‌ت مراقبت کنی.
‫- متوجه هستی... ‫- متوجه‌ام.
‫این دیگه از بدیهیات زندگی بزرگسالیـه.
‫بابا لطفاً آبروم رو جلوی...
‫کالین و روشل نبر.
‫یه دقیقه تنهاتون می‌ذاریم.
‫آلی واقعاً برات کمک‌حال بود.
‫خیلی منظم،
‫منطقی و قابل اعتماد بود.
‫میشه لطفاً درباره آلی حرف نزنیم؟
‫ببخشید. ببخشید.
‫- ممنون. ‫- می‌دونم سخته.
‫نمی‌خوام ببینم این‌جوری عذاب می‌کشی.
‫- اشکم رو در میاره. ‫- چی؟ نـه.
‫چرا. واقعاً ناراحتم از این وضعیت.
‫- چیزی نیست. ‫- باید گریه کنم.
‫- خیلی‌خب. ‫- باید خودم رو خالی کنم.
‫می‌خوای ما...
‫همراهت باشیم... ‫و گواهینامه المثنی برات بگیریم؟
‫خودم ردیفش می‌کنم.
‫- بیایین بحران‌های خانوادگی رو... ‫- ببخشید.
‫دونه دونه حل کنیم، باشه؟
‫هائیم این عکس رو گرفته. پسرعموم.
‫تاحالا هائیم رو دیدی؟
‫- نه. ‫- اهلِ هینسدیلـه.
‫حال و روزش زیاد تعریفی نداره
‫ولی عکس قشنگی گرفته.
‫نباید این‌جوری زندگی کنه.
‫می‌سازه و می‌گذرونه.
‫چطوری غذا می‌خوره؟
‫آخرین باری که از روی ‫اون صندلی بلند شد کی بوده؟
‫داره از بین میره.
‫همه‌مون روزهای خوب و بد داریم.
‫- امروز چه‌جور روزیه اونوقت؟ ‫- حالا می‌فهمیم.
‫حتماً گری نگرانم میشه.
‫چه‌ت شده؟ دلتنگِ اونجا شدی؟
‫- اونجا رو دوست دارم. ‫- چیش رو دوست داری؟
‫هفته‌ای دوبار میرم شنا. ‫کلی کلاس‌های خوب دارن...
‫کلاسِ آشپزی، نقاشی، اوپسی آپسی.
‫- اوپسی آپسی؟ ‫- اوپسی آپسی.
‫یه کلاسه که یه آدم حرفه‌ای میاد ‫بهمون یاد میده
‫وقتی یکی‌مون خورد زمین ‫چطوری بلندش کنیم.
‫چطور یه نفر رو از توی ‫وان یا توی حموم بلند کنیم
‫و وقتی یه زوج باهم می‌خورن زمین چیکار کنیم.
‫خیلی این اتفاق میفته؟
‫همیشه نه. ولی خب اتفاق میفته. ‫معمولاً روی تپه.
‫باید دست همدیگه رو بگیرین ‫و تعادل‌تون رو حفظ کنین.
‫به نظر جالب میاد.
‫شریل قبلاً برامون آشپزی می‌کرد، ‫جوراب‌هامون رو جمع می‌کرد
‫حواسش به همه‌چیز بود.
‫هرجا امکانش باشه کمک می‌گیرم.
‫خجالتی هم نداره.
‫فرق داره.
‫چرا؟
‫من همیشه جوراب‌ها رو جمع می‌کردم.
‫هوم.
‫- پست گذاشته. ‫- چی؟ پست گذاشته؟
‫- گمونم... ‫- نه!
‫آره، پنج دقیقه پیش... گمونم ‫دستش خورده عکس پست شده.
‫- پنج دقیقه پیش. ‫- وای خدای من!
‫- ببینید. ببینید. ‫- بذار ببینم. بذار ببینم.
‫به نظرتون آشنا میاد؟
‫بزرگ‌ترش کن. زوم کن.
‫- میشه زوم کنی؟ ‫- زوم می‌کنم.
‫من که پمپ بزنین، ماشین آبی و کبوتر می‌بینم.
‫- نه، دوتا کبوتر. ‫- تاهانگاست. تاهانگا.
‫- آره، آم... ‫- اِ، این همون...
‫- پمپ بنزین توی تاهانگا نیست؟ ‫- مورپارک
‫- و تاهانگا. ‫- خودشه!
‫مورپارک و تاهانگا.
‫و برو که رفتیم! بزن بریم.
‫ای بابا!
‫یالا. باید... باید سریع‌تر بریم.
‫ویز میگه از مسیر چندلر و کولفاکس بریم ‫دوازده دقیقه‌ای می‌رسیم.
‫اونجا رو!
‫کی درستش کرده؟ کی به فکرش رسیده؟
‫شارژر برای ماشین.
‫می‌زنیش به برق و راه میفته.
‫ولی الکتریسته چیه؟ واقعاً عجیبه.
‫وای فکر کنم آشناست.
‫- میشه یکم تندتر بری؟ ‫- دقیقاً، مرسی.
‫- وای لطفاً. ‫- دارم با سرعت مجاز میرم.
‫ما خانوادۀ قانون مندی هستیم.
‫هه!
‫میگه بپیچ چپ.
‫برای همین از ویز استفاده نمی‌کنم.
‫ازت می‌خواد جاهایی بپیچی ‫که اصلاً امکانش نیست.
‫شوهر مارسی وندرز ‫همیشه از ویز استفاده می‌کرد
‫همین‌جور یه بار ویز گفت بپیچ سمت ‫چپ و صاف رفت توی فروشگاه وانز.
‫تخمین‌هاش خیلی دقیقن، گیل.
‫هزاران دلار جریمه شد.
‫- نه، نیستن. ‫- ثابت شده.
‫وای رو می‌شناسی؟ وای فریدلندر؟
‫- شاید سال بشناسه. ‫- سال؟
‫- بچۀ گری. گری نیومن؟ ‫- نه، نمی‌شناسمشون.
‫- اوه. ساینای می‌رفتی؟ ‫- نه، ما توی بث آم بودیم.
‫خیلی به نظرم آشنا میای.
‫باید تمام غرایزت رو نادیده بگیری
‫و به تکنولوژی اعتماد کنی.
‫از همون اول تکنولوژی ما رو
‫به خاک سیاه نشوند. میشه دور بزنیم؟
‫- نمیشه. ‫- ماشین پشت سرمونه.
‫- خودم دیدم. ‫-خب برو دیگه.
‫- نمی‌تونم برم. ‫- الان می‌تونی بری.
‫- الان... ‫- الان می‌تونی بری، آلن.
‫- برو. ‫- برو. فقط برو.
‫برو. آره. آره.
‫- آره، آره، آره. ‫- آره، آره، آره.
‫باشه، باشه، باشه.
‫وای!
‫آره، آره، موفق شدیم.
‫الان دوباره زده ‫دوازده دقیقه دیگه می‌رسیم.
‫گری نیومن.
‫نه. اون گری‌ای که می‌شناسم فامیلیش روزلـه.
‫جالب نیست؟
‫دوتا گری مختلفن ولی جفت‌شون اسم‌شون گریه.
‫- همدیگه رو از کجا می‌شناسین؟ ‫- گمونم نمی‌شناسیم.
‫احتمالش بود بشناسیم.
‫حیف شد!
‫روز خوبی داشته باشین.
‫شما هم همینطور.
‫چیه؟
‫- چیه؟ ‫- وای!
‫- چی شده؟ ‫- نوه‌م رو دیدم.
‫- مامان! تلما! ‫- مادرجون!
‫وای خودشونن. یالا، برو!
‫- تلما! ‫- تلما.
‫سلام. شما یه خانم
‫با موی سفید ندیدین؟ یه خانم واقعی؟
‫- تلما! ‫- تلما!
‫وای، عمراً بتونیم.
‫مادر جون.
‫این چیه؟ مالِ...
‫- مادرجون! ‫- جالب شد.
‫- وای گندش بزنن! ‫- تلما!
‫- گندش بزنن! ‫- چیه؟
‫دستبند سلامتش.
‫چی نوشته؟ لوکیشنش رو داده؟
‫- چی نوشته؟ ‫- همین‌جاست.
‫- کجا؟
‫عجب دیوونه‌هایی هستیم!
‫ممکنه از دستش در اومده باشه؟
‫نه به خودیِ خود.
‫محض اینکه تمام گزینه‌ها رو در نظر بگیریم
‫امکانش هست باز فراموشی کلی گذرا گرفته باشه؟
‫- رفتارش عجیب شده. ‫- نمی‌دونم. آره.
‫آخه شاید امکانش باشه.
‫می‌زنم توی گوگل تا ببینم...
‫بهش گفتم همیشه پیشش باشه.
‫«شروع ناگهانی فراموشی پیش‌گستر»
‫یادم نمیاد توی ماشین دستش بود یا نه.
‫خیلی دوست نداشت ‫همیشه دستش باشه. صرفاً...
‫یه وقتایی هم می‌ذارتش توی کیفش.
‫یادم نمیاد.
‫«علائم نشان‌دهندۀ آسیب به یک محدوده خاص...»
‫باید همراهش می‌رفتم.
گذشته‌ها گذشته. خب؟
‫چرا نرفتی؟
‫- نمی‌خواست برم. ‫- چرا نمی‌خواست؟
‫- نمی‌دونم مامان. من... ‫- داد نزن.
‫ببخشید. ببخشید. فقط... ناراحتم.
‫آره، همه‌مون ناراحتیم.
‫این دقیقاً چیزیه که سعی ‫داشتیم جلوش رو بگیریم
‫و حالا مامانم گم شده.
‫کاری... کاری از دستم برنمیاد.
‫واقعاً کاری از دستم برنمیاد. چقدر کودنم!
‫این‌جوری دربارۀ خودت حرف نزن! وای خدایا!
‫واقعاً اصلاً به هیچ دردی نمی‌خورم.
‫نمی‌تونم هیچ کاری با ‫دست‌هام بکنم. نمی‌تونم...
‫می‌خوای با دست‌هات چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم. اصلاً هر چی. ‫مهم اینه که نمی‌تونم!
‫هیچی نمی‌دونم.
‫هیچ مهارت خاصی ندارم که بهم کار بدن.
‫ریاضیم داغونه.
‫عملاً واسه همین آلی ولم کرده.
‫چون ریاضی بلد نبودی؟ ‫فکر می‌کرد اون بلده!
‫اینم یه چیز دیگه‌ست که نمی‌تونم کاریش کنم.
‫گواهینامه المثنی نگرفتم
‫چون هربار پشت کامپیوتر می‌شینم
‫وبسایت‌های مزخرف
‫و طبقه‌بندی‌ها
‫و اصطلاحات گیجم می‌کنن.
‫یعنی اختلالِ... اسمش چی بود؟
‫- پردازشِ بینایی. ‫- اختلال پردازش بینایی داری؟
‫چرا که نه. شایدم صرفاً کودنم.
‫- که عرضۀ هیچ کاری رو نداره. ‫- این‌جوری نگو!
‫- بس کن! ‫- اینقدر این حرف رو تکرار نکن!
‫من مادرجون رو گم کردم! لعنت به من!
‫به نظرت داریم نزدیک‌تر میشیم؟
‫- تلما؟ ‫- صبر کن.
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌دونم کجاییم.
‫این حرف رو نزن.
‫خیال می‌کردم داریم میریم سمت شمال.
‫میرم از یکی کمک بگیرم.
‫وای نه بن، یه لحظه بهم فرصت بده. ‫بذار خودم رو جمع و جور کنم.
‫بن.
‫بن، شلوغش کن.
‫به حرفم گوش ندادی، تل. ‫به حرفِ هیچ‌کس گوش نمیدی!
‫اگه گوش می‌دادم که تا الان ‫هم‌اتاقیت شده بودم.
‫برو خونه، بن. خودتم ‫دلت نمی‌خواد اینجا باشی.
‫- باید به خانواده‌ت زنگ بزنیم. ‫- حرفشم نزن!
‫- نوه‌ت چی؟ ‫- نه.
‫- واسه چی؟
‫چون من با تو فرق دارم، بن.
‫هر چقدر هم دلت بخواد شبیه‌ت ‫باشم ولی من دوست دارم مفید باشم.
‫خیلی بیشتر از اونی که ‫فکر کنی بهم شباهت داریم.
‫منظورت چیه؟
‫ما پیریم.
‫ناتوانیم.
‫باری روی دوش عزیزان‌مون هستیم.
‫می‌تونی خودت رو جور دیگه قانع کنی
‫ولی می‌دونی که الان حسابی نگرانتن.
‫نگرانِ چی؟
‫من از پس خودم برمیام. شکایتی هم ندارم.
‫من همون آدم سابقم. تو هم می‌تونی باشی
‫البته اگه یه ذره به خودت بیای.
‫این‌جوری فایده نداره.
‫وقتی ادای بچه‌ها رو در بیاری، ‫مثل بچه‌ها باهات رفتار می‌کنن.
‫چرت نگو.
‫می‌دونی از کجا می‌دونم؟ چون...
‫وقتی اون افتاد صداش رو نشنیدم.
‫ما دیگه اون آدمِ سابق نیستیم.
‫فقط خودمون موندیم.
‫حداقل کاری که می‌تونیم بکنیم ‫اینه که مراقب همدیگه باشیم.
‫به خانواده‌ت زنگ بزن.
‫بهشون نیاز ندارم. به تو هم نیاز ندارم.
‫فقط اسکوترت رو نیاز داشتم.
‫ترمز زده بودیم.
‫ترمز دستی رو کشیدی؟
‫نمی‌دونستم ترمز دستی داره.
‫نمی‌دونستم. متأسفم، بن.
‫متأسف نیستی.
‫بن، کجا میرِی؟
‫منتظرت نمی‌مونم.
‫همه‌مون قبلاً گمش کردیم.
‫من خودم چندباری توی ‫سوپر مارکت گلسون گمش کردم.
‫اون زن نمی‌تونه ‫یه لحظه یه جا آروم بگیره!
‫مخصوصاً وقتی سبد دستش باشه.
‫وقتی بخواد به چیزی برسه
‫دیگه کسی نمی‌تونه جلوش رو بگیره.
‫نه چیزی می‌خوره، نه می‌خوابه
‫فقط تمام تمرکزش رو می‌ذاره تا...
‫- هوم. ‫- به هدفش برسه.
‫این دفعه توی سوپرمارکت گم نشده.
‫خب متوجه‌م که وضعیت فرق داره.
‫ولی اون یه زنِ بالغه
‫که سرعتش از چیزی که می‌خوای کمی بیشتره.
‫و نمیشه هر ثانیه تو روز
‫مسئولیتش با تو باشه.
‫نباید این مسئولیت رو بهت می‌دادیم.
‫بیش از توانت بود.
‫می‌دونم که قرار نیست تا ابد زنده بمونه.
‫ولی وقتی زمانش رسید...
‫نمی‌خوام مرگ وحشتناکی داشته باشه، متوجه‌ای؟
‫می‌خوام یه مرگ خوب داشته باشه.
‫مرگِ خوب وجود نداره.
‫میرم قدم بزنم.
‫میشه همراهت بیاییم؟
‫- من باهاش میرم. ‫- خودم می‌خوام باهاش برم.
‫نه، نه، نه، نه، می‌خوام تنها برم.
‫می‌خوام یکم...
‫- تنها باشم و فکر کنم. ‫- کجا میری؟
‫- کجا می‌خوای بری؟ ‫- نمی‌دونم...
‫گوشیت... گوشیت همراهتـه؟
‫لطفاً نذارش روی سایلنت.
‫- نه. بیا.... ‫- میشه سایلنت نکنی؟
‫- این رو بگیر. ‫- تا سلامت روانم بهم نریزه؟
‫جای دوری نمیرم. چیزی نمیشه.
‫- شارژش کامله. ‫- باشه.
‫و این‌جوری بسته میشه.
‫بفرما.
‫پیاده‌روی خوش بگذره. دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫[کمک خواستن نشونۀ قوی بودنـه.]
‫وای. وای.
‫وای!
‫ای وای.
‫آخ.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫بابت همه‌چیز متأسفم.
‫ولی خب تمامِ تلاش‌مون رو کردیم دیگه، ‫ مگه نه؟
‫آره. همین‌طوره.
‫تا ۲۳ سالگیم با پدر و مادرم زندگی می‌کردم.
‫بعد با تدی ازدواج کردم...
‫و تا ۹۱ سالگی باهاش زندگی کردم.
‫الان دو ساله تنهام.
‫یه وقتایی احساس تنهایی می‌کنم.
‫و دلم برای تدی تنگ شده.
‫ولی یه بار سوشی خوردم و مزه‌ش بد نبود.
‫از تنهاییم لذت برده‌ام.
‫انگار دلم می‌خواست بیشتر تنها باشم.
‫اون زنه آشناست.
‫- لوییس؟ ‫- تلما!
‫همین الان اجرای دریاچه قو رو دیدیم.
‫ولی توی فضای جنگ کُره اجرا شده بود
‫برای همین تمام رقاص‌ها مثل ‫سربازها لباس پوشیده بودن.
‫نمی‌دونم کامل متوجه شدم یا نه
‫ولی خیلی اجرای خوبی بود. ‫گمونم درون‌مایۀ سیاسی داشت.
‫- چه جالب. ‫- آره، جالب بود.
‫خب کجا برسونیم‌تون؟
‫میرم خونه. بن، آدرس خونه‌ت رو بگو.
‫جاده ۱۵۳۴ سان فرناندو.
‫خب ما که این همه راه اومدیم. ‫بیا قال قضیه رو بکنیم بره.
‫خب، نمایشت چی؟
‫بدونِ بابا وارباکس نمایشی در کار نیست.
‫بیست و یک.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- منتظر می‌مونیم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫مرسی که جواب دادی.
‫مشغول فروختن اون تاکوهای ترد و خوشمزه‌ای؟
‫آره، آره. برای همین بهم کلی پول میدن.
‫تو اوضاعت خوبه؟
‫خوبه.
‫راستش بده.
‫مادرجونم گم شده
‫و همراه بابا و مامانم اومدیم
‫- خانه سالمندان. ‫- وایسا ببینم، چی؟ چطوری؟
‫رفت یکی از دوست‌هاش رو ببینه
‫و بعد جفت‌شون گم شدن.
‫تا الان چند ساعتی شده که گم شدن.
‫در واقع کل این قضیه... چی بگم...
‫ثبت خروجی چیزی نکردن
‫ولی مثلاً قرار بود مراقبش باشم...
‫باشه خب امکانش هست صرفاً بدون اطلاع شما
‫رفته باشه جایی؟
‫همین فکر رو می‌کردیم.
‫فکر می‌کردیم مثل اون دفعه‌ست ‫که رفته بود رستوران سوپلنتیشن.
‫چی؟
‫نه، هیچی. در واقع گمونم احتمالش هست.
‫خب فقط واسه این پرسیدم چون...
‫عاشق اینه به کارهای روزمره برسه، نه؟
‫خب آره. کارهای روزمره رو با جدیت انجام میده.
‫خب می‌دونم خیلی دوستش داری.
‫مطمئنم حسابی نگرانشی ولی...
‫شاید صرفاً یه کاری داره.
‫می‌دونی؟ یه کار شخصی.
‫آره.
‫امیدوارم.
‫راستی دلم می‌خواست زودتر بهت زنگ بزنم
‫تو فکر این بودم که برم کلاس
‫کلاس ریاضیِ بزرگسالان
‫یا صرفاً یه مروری روی ‫چیزهای ضروری داشته باشم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- خودسازی
‫منظورم اینه که می‌تونم ‫چیزهای بیشتری یاد بگیرم
‫جمع، تفریق، فراکتال.
‫یعنی می‌تونم تلاش کنم واسه خودم مَردی بشم.
‫داری دیوونه‌م می‌کنی، می‌دونستی؟
‫آره. خوبم می‌دونم.
‫ببخشید. اینجا خیلی گرمه.
‫باشه خب برو یه قدمی بزن.
‫خانواده‌م ازم خواستن جای دوری نرم.
‫خب اگه خواستی این حرکت‌های خفن رو بزنی
‫از نظر من می‌تونی موفق بشی.
‫- وای خدای من! ‫- چیه؟
‫تمام مدت یه یارویی اینجا نشسته بود.
‫قبلاً می‌گفتن آدم با نون زنده‌ست.
‫ولی الان کسی دلش نمی‌خواد نون بخوره.
‫ولی الان کلی نون‌های خوشمزه می‌پزن.
‫واقعاً عجیبه.
‫و بعضی‌ها دوست دارن ‫نون تست با مخلفات بخورن.
‫هوم. جالبه.
‫دیدمون نسبت به نون عوض شده.
‫نون می‌خوای؟ نون داریم.
‫بفرما.
‫اَه!
‫- مثل سنگ سفته. ‫- اصلاً نمی‌تونستم بجومش.
‫- می‌بینش؟ ‫- خودشه.
‫وای! داره میاد بیرون.
‫وای یالا بریم.
‫تو مراقب باش.
‫من میرم تو و سعی می‌کنم باهاشون حرف بزنم.
‫اگه اوضاع خراب شد برو کمک بیار.
‫- از کجا بفهمم؟ ‫- خب، تو هم همراهمی.
‫میکروفون فعال شد.
‫سمعک متصل است.
‫کسی نیست؟
‫تل، گمونم اون پشت یه در می‌بینم.
‫یه آباژور جلوته. مواظب باش.
‫کلی مجسمه های هومل دارن
‫یا شاید کوتوله
‫یا شایدم یه‌جور حیوونن
‫مراقب... مراقب باش.
‫جلوتر یکم سخت‌تر میشه.
‫عجله نکن.
‫وای!
‫چی شد؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خرابکاری کردم.
‫نمی‌خواد تمیزش کنیم.
‫خب باید خرده شیشه رو جمع کرد. ‫درست نیست ولش کنی.
‫الان نه. خودت رو جمع و جور کن.
‫- آروم. آروم. ‫- وای!
‫آره! آه! آفرین! آفرین! تل!
‫خیلی‌خب، برو بریم!
‫بله جناب.
‫دودل بمونی به ضررت تموم میشه.
‫آره، حسابی.
‫نه، یه سری دردسرهایی ممکنه پیش بیاد.
‫در واقع، فقط می‌خوایم بیش از این
‫معطل نشه.
‫آره می‌دونم ولی حتی ‫پسرهای خوب هم اشتباه می‌کنن.
‫- سلام، کمکی از دستم برمیاد؟ ‫- این دیگه کیه؟
‫من تلمام. تلما پست.
‫آهان.
‫احتمالاً منو بشناسی.
‫تلفنی صحبت کردیم.
‫هوم. نه، به جا نمیارم خانم.
‫این موقع شب هم تعطیلیم.
‫نظرتون چیه فردا برگردین؟
‫یه محموله دارم... اسم‌شون رو یادم نیست.
‫همینا که چندتا عروسک داخل همدیگه‌ست.
‫- عروسک تودرتوی روسی؟ ‫- آره.
‫دستِ کم فکر کنم عروسک‌ها شبیه ‫زن باشن، آخه خودم چک نکردم.
‫شاید یه عروسک پسر هم اون وسطا باشه.
‫پول من کجاست؟
‫- جانم؟ ‫- خودت شنیدی.
‫بله شنیدم ولی متوجۀ منظورتون نشدم.
‫تو بهم زنگ زدی.
‫خودت رو جای نوه‌م جا زدی.
‫ازم سوءاستفاده کردی.
‫این دیگه تهمتِ بزرگیه.
‫فکر کنم سوءتفاهمی پیش اومده.
‫گوش کن رفیق، من از راه دوری اومدم.
‫خب، اشتباه کردی.
‫اشکالی نداره. می‌دونی؟ منم اشتباه می‌کنم.
‫ولی بیا اشتباهِ دیگه‌ای نکینم.
‫الان به پلیس خبر میدم.
‫خب چی می‌خوای بهشون بگی؟
‫که دزدکی اومدین تو مغازه‌م؟
‫۹۱۱، مورد اورژانسی‌تون چیه؟
‫می‌خوام گزارش دزدی بدم...
‫تل؟
‫تل؟ صدامو داری؟
‫ببین، فقط می‌خوام بدونی قضیه شخصی نیست.
‫آخه فروش‌مون مثل قبل نیست.
‫مردم این روزها...
‫به چیزهای قدیمی اهمیت نمیدن.
‫من فقط می‌خوام چراغ‌های ‫اینجا رو روشن نگه دارم.
‫چراغ‌های زیادی هم داریم.
‫- خلاصه خرجش زیاده. ‫- دقیقاً. مرسی مایکل.
‫مطمئنم کلی بهت سخت گذشته، مگه نه؟
‫ببین انتظار ندارم دست‌خالی ‫از اینجا بری بیرون
‫نظرت چیه یه معامله کنیم؟
‫پولت رو پس نمیدم
‫ولی سهمت رو از معاملۀ بعدی میدم.
‫آره، خوشحال میشم مذاکره کنیم.
‫یه تخفیف هم بهت میدم.
‫خب، این کارها فایده نداره.
‫و باید بدونی
‫اگه تا پنج دقیقه دیگه از اینجا نرم بیرون
‫دوستم به پلیس زنگ می‌زنه.
‫می‌خوای التماست رو کنم؟
‫باشه پس.
‫ببین، می‌خوای چیکار کنم؟
‫پسش بدم؟
‫مغازه رو از دست میدم. باید برم توی خیابون.
‫کسی براش مهم نیست.
‫کسی بهم اهمیت نمیده.
‫همه از آمازون خرید می‌کنن.
‫فقط می‌خوام زنده بمونم و بگذرونم.
‫پس واسه چی اینقدر می‌خوایش؟
‫چون مال خودمه و من ‫تصمیم می‌گیرم به کی برسه.
‫غیرمنطقی رفتار می‌کنی.
‫مایکل، برو کلیدهام رو بیار.
‫آه...
‫چیزه...
‫- چیه؟ ‫- نه، نه، من...
‫چطور...
‫من... چیزه...
‫ببـ... ببخشید.
‫نمی‌دونم اینجا کجاسـ...
‫وای. من...
‫باید به شوهرم زنگ بزنم.
‫هوم. چرا که نه.
‫اسمت چیه، عزیزم؟
‫- هاروی. ‫- هاروی؟
‫- آره. ‫- هاروی؟ هاروی.
‫بیا بشین.
‫هاروی.
‫ما بهش زنگ می‌زنیم. آره. آره.
‫تل حرف بزن. اونجا چه خبره؟
‫ببخشید که سربارتون شدم.
‫این چه حرفیه؟ هیچ مشکلی نیست.
‫نه. واسه همه‌مون پیش میاد.
‫مغز چیز عجیبیه.
‫حالا بگو ببینم، شمارۀ شوهرت چنده؟
‫خودم می‌برمت خونه.
‫پولم رو بده هاروی.
‫مایکل! بزدل!
‫خیلی خوب قانعم کردی، هاروی.
‫می‌تونستی بری بازیگر بشی.
‫نه که ستاره بشی ولی با این‌حال حیف شد.
‫اصلاً بلدی با اسلحه کار کنی؟
‫نه.
‫لعنتی! یا خدا! باشه، باشه، باشه!
‫کجاست؟
‫- اونجا. ‫- کجا؟
‫پولش به حسابم روی سیستم واریز شده.
‫- خب از حساب خارجش کن. ‫- نمیشه که.
‫- یعنی چی نمیشه؟ ‫- مایکل کارهای کامپیوتری رو می‌کنه.
‫وای مسخره‌ست.
‫الان فقط من و تو موندیم.
‫منم هستم.
‫- این دیگه کدوم خریه؟ ‫- دوستمه.
‫بیا. بیا، این رو بگیر. ‫به دوتا دستم نیاز دارم.
‫- مایکل چی شد؟ ‫- حسابش رو گذاشتم کف دستش.
‫موس کجاست؟ موس اینجاست.
‫یالا. تکون بخور.
‫چی؟ این چیه؟ کفشه!
‫- شبیه کفشه. ‫- کفشه دیگه!
‫بن، حواست به اون باشه!
‫چیکار کنم؟ ازش خارج میشم.
‫نه، نه، این کار رو نکن.
‫خب آخه مگه تو چیزی از اینا سرت میشه؟
‫یه بچه‌ست.
‫وای خدایا. نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫[شمارۀ ناشناس]
‫الو؟
‫دنی؟
‫مادرجون! وای خدایا!
‫حالت خوبه؟ کجایی؟
‫بهت میگم
‫ولی باید یه قولی بهم بدی.
‫چه قولی؟
‫تنها بیا.
‫- اِ... ‫- چیه؟
‫قلبش داره آروم‌تر می‌زنه.
‫داریم نزدیک‌تر میشیم.
‫- آره، آره. ‫- داریم نزدیک‌تر میشیم.
‫فقط... خیلی‌خب، یکم دیگه.
‫یکم دیگه. یکم دیگه.
‫بگو چی روی صفحه‌ست.
‫یه خانواده‌ست با بچه‌شون و همه‌جا هست.
‫عالی. عالی. چیزی هم نوشته؟
‫آره نوشته لینکلن میوچال.
‫آهان. تبلیغه. باید ضربدرش رو بزنی.
‫- آخه ضربدر قرمزی در کار نیست. ‫- نه، ولی همیشه قرمز نیست.
‫بعضی‌وقتا پنهانش می‌کنن، دقیق‌تر نگاه کن.
‫بالا سمت راست.
‫- ازش خارج شدم. ‫- عالی شد!
‫یادت باشه که...
‫[مامان: کجایی؟] ‫[بابا: دنیل، لطفاً بهم زنگ بزن]
‫کامپیوتر مثل کتابخونه‌ست
‫و نوار جستجو مثل کتابداره.
‫هر اطلاعاتی ازش بخوای
‫در اختیارت می‌ذاره.
‫بانک کجاست؟
‫با منی؟!
‫نه، دارم از کامپیوتر می‌پرسم.
‫نمی‌شنوه که.
‫ساری یا سیری‌ای نداره اون تو ‫که جوابم رو بده؟
‫نه اون برنامه فقط روی گوشیته.
‫به سیری نیازی نداری.
‫من باهاش حرف نمی‌زنم.
‫اون باهام حرف می‌زنه.
‫وَلی...
‫فایننشال...
‫دات کام.
‫اینتر رو بزن. اینتر رو می‌بینی؟
‫وارد شد.
‫[مامان: کارت اصلاً جالب نیست.] ‫[بابا: الان به پلیس زنگ می‌زنم.]
‫رمزعبورت چیه؟
‫نمی‌دونم
‫دور و برت رو نگاه کن. دفتری...
‫یا میزی یا کاغذی چیزی نمی‌بینی؟
‫- وای خدای من! ‫- چیه؟
‫رمز عبور رو «رمز عبور» گذاشته.
‫خیلی هم عالی!
‫حالا توی کادر کلیک کن و تایپش کن.
‫چه بامزه.
‫پسرۀ الدنگ! آخه این چه رمزعبوریه مایکل؟
‫یالا!
‫گزینۀ انتقال رو می‌زنم.
‫ای بابا.
‫- چیه؟ ‫- میگه بیا باشگاه ثبت‌نام کن!
‫نه، قبول نمی‌کنم.
‫خوبه. یادته باید چیکار کنی؟
‫ضربدر رو پیدا کنم، هر رنگی می‌تونه باشه.
‫درسته!
‫- رفت. ‫- ایول!
‫پنج دقیقه دیگه آماده باش.
‫باشه، زودی خودمو می‌رسونم.
‫وای خدایا.
‫وای نه!
‫گمونم تو بودی که
‫پشت گوشی خودتو جای دنی جا زدی.
‫این بابا که صداش نمی‌خوره به این کارها.
‫من مادرجونت نیستم.
‫ولی اگه بودم بهت می‌گفتم یه زمانی می‌رسه
‫که نباید به حرفِ کسی جز خودت گوش بدی.
‫بهت گفت الدنگ.
‫یواش گفت ولی من شنیدم.
‫آخیش!
‫تو دیوونه‌ای!
‫[عملیات انتقال وجه در حال انجام است.]
‫- تموم؟ ‫- تموم.
‫نمی‌تونه پسش بگیره؟
‫هوی! بس کن!
‫دیگه نمی‌تونه پسش بگیره.
‫دیگه از مردم دزدی نکن.
‫مغازه‌ت رو تمیز کن.
‫با مایکل مهربون‌تر باش.
‫کل این قضیه واقعاً مسخره بود.
‫سیگار هم نکش.
‫- چی؟ ‫- من که چیزی نگفتم.
‫آهان.
‫سوار شین!
‫پسش گرفتی؟
‫پسش گرفتیم.
‫راستی دنی، بن رو یادته که.
‫آره، سلام بن، خوشحالم می‌بینمت.
‫منم از دیدنت خوشحالم. حالت چطوره؟
‫خوبم. آره.
‫وای! وای! ‫[هشدار نقره‌ای. دو سالمند گمشده.]
‫معروف شدیم! ‫[خانم تلما پست و بنجامین هالپرن]
‫ها! ها!
‫سلام!
‫امروز روزِ خوبی بود.
‫امیدوارم بدونی که
یه اسکوتر ‫و گوشی نو برات می‌خرم.
‫خب شاید بتونیم یه روز ‫بریم باهم ناهار بخوریم.
‫خوشحال میشم.
‫می‌تونیم بریم کافه‌ معروفِ بلوود.
‫شنیدم خربزه‌هاش حرف ندارن.
‫- یا می‌تونیم بریم بیرون. ‫- جفتش خوبه.
‫- برنامه‌ش رو می‌ریزیم، عزیزم. ‫- خوبه، خوبه، خوبه.
‫آخیش!
‫- مراقب خودت باش. ‫- باشه.
‫پات رو بشکن، بن! ‫(اصطلاحی به معنای موفق باشی)
‫متوجه منظورم شد؟
‫بعید می‌دونم.
تازه وارد تئاتر شده ‫و مفصل لگنش مصنوعیه.
‫ولی چیزی نگفت؟
‫نه ولی...
‫قبلاً هم اتفاق افتاده بود ‫که دنیل یهو بذاره بره؟
‫هیچ‌وقت. نه این‌جوری.
‫وای خدایا! مامان!
‫چشمت. حالت خوبه؟
‫خوبم عزیزم. خوبم.
‫وای خیلی نگرانت بودیم.
‫آخیش!
‫رانندگی کردی.
‫بله.
‫برگشتی به رستوران.
‫آره.
‫قضیه چی بود؟
‫خب همه‌چیز رو بهت میگم
‫ولی اگه اجازه بدی
‫اول می‌خوام یه کاری کنم.
‫چرا که نه.
‫من آنی هستم آقای وارباکس.
‫ببخشید من یه پسربچه نیستم.
‫اولین شبی هست که اینجاست، قربان.
‫خب آنی دوست داری بری سینما؟
‫بعد میری فروشگاه روکسی
‫و بعدش میری از رامپلمایر نوشیدنی گازدار می‌گیری
‫و با درشکه میری پارک مرکزی.
‫آم، خب...
‫آره، وای!
‫عالیه بابا وارباکس.
‫نمایش عجیبیه.
‫خوشحالم اومدم اینجا.
‫قبرهای خوبین.
‫ازشون خوشت میاد؟
‫آره. منظورت چیه؟
‫می‌خوای همچین جایی دفن بشی؟
‫من کلی قبر دارم.
‫جدی؟
‫قبرهای زیبا.
‫یه سریا اینجان.
‫بیشترشون توی نیویورکن.
‫آلی قصد داره توی قبرستونِ یهودیا دفن بشه؟
‫راستش نمی‌دونم.
‫هنوز دربارۀ اینکه می‌خوایم ‫کجا دفن بشیم صحبت نکردیم.
‫داریم آروم پیش میریم.
‫حالا وقت واسه این حرفا زیاده.
‫حسابی حریص میشی.
‫می‌خوای بدونی عاقبتِ عزیزانت
‫چی میشه.
‫دوستت دارم.
‫و اگه یه روزی دیگه پیشم نباشی
‫حسابی دلتنگت میشم.
‫و می‌دونم که خودت می‌دونی ولی...
‫می‌خواستم تا وقتی پیشمی این رو بهت بگم.
‫تا وقتی پیشمی.
‫هر جا هم برم...
‫نگرانت نمیشم.
‫همه‌چیز درست میشه، دنی.
‫به ریشه‌های اون درخت‌ها نگاه کن.
‫با اینکه خیلی در هم تنیده‌ن ولی سرزنده‌ن.
‫- نگاه کن. ‫- دارم نگاه می‌کنم.
‫باید ازشون
‫عکس بگیری.
‫باورنکردنی نیست؟
‫فوق‌العاده‌ست.
‫آره، باورنکردنیه.
‫نگاهش کن. هنوز زنده‌ست.
‫- چی؟ همین درخته؟ ‫- آره. نگاهش کن.
‫خیلی وقت پیش باید می‌افتاد زمین.
‫ولی باورنکردنیه.
‫عجیبه!
‫چقدر سرزنده.
‫شرکت‌های هواپیمایی
‫علی رغم ترس از رکود اقتصادی ‫قریب الوقوع در سراسر جهان،
‫ پیش بینی می کنند امسال
ده میلیارد دلار سود کسب کنند.
‫این یه پرواز بین‌المللیه...
‫- این نشانه‌ی یک بازگشت قابل توجه
‫به سطوح نزدیک به قبل از پاندمی است،
‫حتی با وجود تورم بالا ‫و افزایش شدید نرخ بهره.
‫با نگاهی به وضعیت فعلی بازار جهانی
‫می‌بینیم که بازار آسیا...
‫اونجا رو نگاه کن...
‫ریشه‌های اون درخت‌ها رو نگاه کن.
‫با اینکه خیلی در هم تنیده‌ن ولی سرزنده‌ن.
‫نگاه کن. نگاه کن. ‫باید ازشون عکس بگیری.
‫باورنکردنی نیست؟ ‫باورنکردنیه.
‫نگاهش کن. هنوز زنده‌ست.
‫- نگاه کن. ‫- این درخته؟
‫آره، نگاهش کن. باید ‫خیلی وقت پیش می‌افتاد زمین.
‫- باورنکردنیه. ‫- عجیبه.
‫چقدر سرزنده. نگاه کن.
‫- نگاه کن. ‫- وای!
‫[تقدیم به تلمـا]