‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫باورت نمیشه چی شنیدم.
‫- چی؟ ‫- هیس!
‫- نمی‌خوام بقیه بفهمن. ‫- مارتی چیزی بهت نگفته؟
‫- نـه! ‫- مارتی تیسدل
‫- ازت خوشش میاد. ‫- از من؟
‫مارتی باهوشه؟
‫همین‌جور با چوب این‌ور و اون‌ور می‌رفت.
‫من دو سال ازش بزرگ‌ترم.
‫چه میشه گفت؟ خوشش اومده دیگه.
‫واسه همین به این روز افتادم، داداش.
‫باشه. نه، از این خبرا نیست.
‫یعنی بچۀ خوبیه ولی گمون نکنم بشه.
‫باید این بازی رو ببرن
‫تا بتونن برن جام حذفی.
‫- یالا دیگه مارتینز! ‫- کوری توپ رو پرتاب می‌کنه...
‫وای نه، نه، نه، الان نه!
‫همگی ساکت!
‫ای بابا!
‫خب در نهایت
‫پروندۀ ماتینز هم بسته میشه
‫و نایت اولز دو به یک می‌بازه. ‫[دو هزار دلار روی نایت اولز]
‫حالا میریم سراغِ اسپانسر برنامه.
‫سلام، مارکوسم.
‫شرطِ بازی شنبه رو دو برابر کن. ‫آره، مطمئنم.
‫بی‌خیال رفیق، می‌دونی که ‫می‌تونی رو حرفم حساب کنی.
‫آره، دوشنبه. دوشنبه می‌بینمت.
‫خیلی‌خب، محکم بشینین!
‫خب برنامۀ آخرهفته‌ت چیه؟
‫میرم باغ وحش حیوانات خانگی که ‫توی بلوار هوپـه.
‫فردا کجا میری؟
‫- باغ وحش حیوانات خانگی. ‫- چی؟
‫آره، گمونم گفت باغ وحش حیوانات خانگی.
‫خیله‌خب حالا! پیشنهادِ مامان بزرگم بود!
‫هنوزم فکر می‌کنه من شیش سالمـه.
‫منم یادمه ‫باغ وحش حیوانات خانگی می‌رفتم.
‫آره.
‫- البته وقتی مهد کودک می‌رفتم! ‫- البته وقتی مهد کودک می‌رفتم!
‫خب از تو خونه‌موندن بهتره!
‫[ورودی باغ وحش حیواناتِ خانگی اِپسون]
‫بابا، میشه بعد از اینجا بریم پارک؟
‫وای به نظرم فکر خیلی خوبیه.
‫خب میشه از ماشین پیاده ‫بشیم؟ دارم از گرما می‌میرم.
‫باشه، مامان.
‫- بابا، پارک میریم؟ ‫- خبر بدی برات دارم.
‫متأسفانه دارن پارک رو می‌بندن.
‫چی؟
‫یعنی چی که دارن پارک رو می‌بندن؟
‫اگه پارک رو ببندن تو هم بیکار میشی، درسته؟
‫خب، یه لحظه وایسا.
‫ما توی اون پارک بزرگ شدیم.
‫یعنی کاری از دستمون برنمیاد؟
‫نـه.
‫در واقع مگه اینکه تا ده روزِ آینده
‫کلی پول جور کنین.
‫-خیلی‌خب، چقدر پول می‌خواین؟ ‫- یه مبلغِ هفت رقمی.
‫چرا چیزی در این باره بهم نگفته بودی؟
‫ببخشید عزیزم. فکر ‫می‌کردم می‌تونم درستش کنم.
‫ولی نمیشه. ببخشید دیگه.
‫وای اون کوچولویِ قهوه‌ای رو!
‫می‌خوام با خودم ببرمش خونه!
‫خیلی نازه.
‫میای سلام کنی؟
‫کاریت نداریم، عزیزم.
‫باشه.
‫مامان‌بزرگ، من میرم دستشویی.
‫باشه. می‌دونی دستشویی کجاست؟
‫نه، ولی پیداش می‌کنم.
‫- ما همین‌جا منتظرتیم. ‫- باشه، باشه.
‫آهان بله. ممنون بابت پیشنهاد کاری.
‫آم، جابه‌جایی به شهر برام سخت میشه.
‫خب من کلِ عمرم رو توی این شهرستان بودم.
‫میشه... میشه چند هفته بهم وقت بدین؟
‫نمیشه؟
‫- خدای من! سلام! ‫- سلام.
‫فکر نمی‌کردم اینجا ببینمت.
‫- توی مدرسه می‌بینمت. ‫- حله.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫باشه پس
‫قبولـه.
‫آره، آره. نه، نه. خیلی هم به‌موقع‌ست.
‫بسیار خب. خیلی ممنون.
‫سلام کوچولوها.
‫- وای چقدر قشنگه! ‫- مامان، خیلی نازن.
‫- شنیدم لاما هم دارن. ‫- وای!
‫پس من میرم یه سر پیش اونا. خوش بگذره.
‫[خطر] ‫[ورود ممنوع]
‫اون موجود روانیه! یالا، بیا از اینجا بریم بیرون!
‫- سلام. ‫- اِ، سلام کیت.
‫مگی، ایشون دوستم...
‫سلام، من داگلاسم.
‫سلام داگلاس. از دیدنت خوشحالم!
‫ببخشید. تازه با هم آشنا شدیم.
‫مگی، منم از دیدنت خوشحالم!
‫مزاحم‌تون نمیشم. شما حرف‌هاتون رو بزنید، ‫منم اون‌ور منتظرت می‌مونم.
‫- باشه. ‫- خدانگهدار.
‫توی پروفایلش نوشته عاشقِ حیوون‌هاست.
‫- می‌دونی که من هستم. ‫- بله، می‌دونم. اوهوم.
‫خب، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫همراهِ دخترم و شوهرش
‫- و نوه‌م اومدم. ‫- اِ، میندی هم اومده؟
‫آره، همین‌ دور و براست. ‫بچه‌ها رو می‌شناسی دیگه.
‫این آخرهفته خونه‌ای دیگه، درسته؟
‫خب دوشنبه باید برم انجمن کتابخونی
‫ولی آره، آخرهفته هستم.
‫- چطور مگه؟ ‫- خب، من و تو
‫باید روی یه چیزهایی کار کنیم.
‫آهان باشه. پس می‌دونی کجا پیدام کنی!
‫- بهم سر بزن. ‫- اوهوم.
‫میرم دوستم رو پیدا کنم، آم...
‫- داگلاس! ‫- داگلاس!
‫این دختر کجا رفته آخه؟
‫میشه کمکم کنی؟ نوه‌م رو گم کردم.
‫آره، حتماً!
‫بعید می‌دونم از اینجا بیرون رفته باشه.
‫امیدوارم همین‌طور باشه.
‫راستی مامان، میندی کجاست؟
‫نمی‌دونم. گمش کردم.
‫در واقع باید همین دور و برا باشه ولی...
‫آره، میندی یه جا بند نمیشه.
‫- بذارین برم به مسئول اینجا خبر بدم. ‫- ممنون.
‫- پیداش میشه. ‫- بابابزرگ؟
‫بله؟
‫چند بار بهش گفتیم از این کارها نکنه؟
‫- نه، نگران نباش. ‫- سلام.
‫- من اپسون رندالف هستم.
‫- صاحبِ اینجام. ‫- سلام.
‫با نوه‌م، سندی هم که آشنا شدین.
‫بله.
‫ببخشید که توی این شرایط با هم آشنا شدیم
‫ولی نگران نباشین.
‫همیشه از این اتفاق‌ها میفته. بچه‌ن دیگه.
‫مطمئنم همین دور و برهاست.
‫خب من بهش زنگ زدم
‫ولی جواب نمیده.
‫کسی اون محدودۀ ورود ممنوع رو
‫چک نکرده؟
‫به نظرتون رفته اونجا؟
‫خب اگه من بچۀ کنجکاوی بودم
‫می‌رفتم اونجا!
‫چی توشه؟
‫یه اسب کوچولوی وحشی!
‫نمی‌ذاره کسی به سه متریش نزدیک بشه.
‫بیایین بریم یه نگاهی بندازیم.
‫مراقب باشین.
‫وای باورم نمیشه!
‫اونجا رو!
‫مجبور شدم بیام انجل رو آروم کنم!
‫- انجل؟ ‫- آره.
‫این اسم رو روش گذاشتم.
‫عزیزم، به نظرم بهتره بیای پیش ما.
‫اسبچۀ خطرناکیه.
‫عزیزم، نظرت چیه بدون انجل بیای اینجا؟
‫- واسه چی؟ ‫- عزیزم، اون اسبچه خطرناکه.
‫هیچ خطری نداره.
‫فقط ترسیده. همین.
‫باورم نمیشه.
‫تا حالا توی عمرم همچین چیزی ندیدم.
‫گویا یه دوستِ جدید پیدا کردی، خانم کوچولو.
‫لطفاً دیگه این‌جوری غیب نشو!
‫- خیلی نگران‌مون کردی. ‫- آره.
‫چشم. انجل خیلی خوشگل نیست؟
‫به نظرم من که هست.
‫خب اپسون،
‫نظرت چیه بفروشیش به ما؟
‫- بفروشمش؟ ‫- اوهوم.
‫- شاید. ‫- آم، مامان...
‫بعید می‌دونم فکر خوبی باشه.
‫حرف نباشه!
‫من یه مزرعۀ قشنگ توی جنوب اینجا دارم
‫و میندی هم خیلی خوب از انجل مراقبت می‌کنه
‫و به نظرم حیفـه که ‫این دوتا رو از هم جدا کنیم
‫مگه نه؟
‫چرا، حیفـه.
‫پس قبولـه
‫و قول میدم با قیمت مناسبی بهتون بدم.
‫وای، اصلا نمی‌دونم چی بگم!
‫تشکر کافیه!
‫ممنونـم.
‫مامان، لازم نیست همچین کاری کنی.
‫ولی دلم می‌خواد.
‫بعلاوه یه بهونه هم به نوه‌م میدم
‫که بیشتر بیاد دیدنم.
‫خب، قول میدم همین بعد از ظهر
‫انجل رو بهتون تحویل بدم.
‫- ولی باید مشخصات‌تون رو بهم بدین. ‫- آهان باشه.
‫و لطف کنید آدرس هم بدین.
‫البته که فقط برای تحویل مرسوله.
‫البته.
‫- بفرمایین. ‫- اِ، همین نزدیکی‌ها هستین که.
‫بله. و بعد از ساعت سه خونه‌ هستم.
‫خب، خوبه.
‫قول میدم همین بعد از ظهر ‫انجل رو براتون بیارم، خانم.
‫مرسی.
‫میشه آخرهفته پیش مامان‌بزرگ بمونم؟
‫اِ! ببینید، از همین الان نقشه‌م جواب داد!
‫آخه بستگی به خودش داره.
‫عزیزم، تا هر وقت بخوای می‌تونی بمونی.
‫ایول!
‫شنیدی انجل؟ الان دیگه یه خونۀ جدید داری.
‫کل آخرهفته رو با هم می‌گذرونیم.
‫مامان‌بزرگ!
‫اومد! انجل اومد!
‫یالا. یالا.
‫پسرِ خوب!
‫اپسون، چقدر آدم وقت‌شناسی هستی!
‫دیگه عادتم شده.
‫- سلام انجل. ‫- بفرما.
‫به خونۀ جدیدت خوش اومدی.
‫مامان‌بزرگ، این چیه؟
‫علامت عجیبیه.
‫حتما برندی چیزیه.
‫نه، برند نیست.
‫بیشتر یه نشون مادر زادیه.
‫میشه یه رازی بهتون بگم؟
‫تا حالا افسانۀ کوهِ پنجه‌ گربه‌ رو شنیدین؟
‫- همون افسانۀ قدیمی. ‫- افسانه نیست.
‫- کوه پنجه گربه‌؟ ‫- آره.
‫میگن توی اون کوه‌ها یه عالمه طلا
‫در انتظار کشف شدن هستن.
‫توی افسانه‌ها اومده که یه ‫اسبچۀ جادویی با یه نشونِ خاص
‫شخص مناسب رو به طرفِ گنج هدایت می‌کنه.
‫اینم یه اسبچۀ جادوییه.
‫تا حالا همچین چیزی دیده بودین؟
‫دارم سربه‌سرت می‌ذارم. جدی نگیر!
‫اینم فقط یه داستانه، مگه نه خانم پورتر؟
‫آره، مثل یه افسانه‌ست.
‫اگه ادامه بدی، فکر می‌کنه ‫لولوخورخوره هم واقعاً وجود داره.
‫مامان‌بزرگ!
‫ردیفه. می‌دونم انجل یه اسبچۀ معمولی نیست.
‫بیا بریم. مطمئنم عاشقِ خونۀ جدیدت میشی.
‫کلی سیب برات گذاشتم.
‫دیگه همه کارهامون رو با هم می‌کنیم.
‫خیلی دوستت دارم. چقدر تو گوگولی‌ای آخه!
‫به این میگن عشقِ واقعی!
‫- آره. ‫- شاید یه روزی...
‫خدا رو چه دیدی! شایدم ‫منم همچین شانسی بیارم.
‫همیشه از دیدن‌تون خوشحال میشم، خانم پورتر.
‫منم همین‌طور، اپسون.
‫روز خوبی داشته باشین.
‫همچنین شما.
‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫منتظر چی هستی؟
‫چی؟ آهان.
‫- این دیگه چه‌ در زدنی بود؟ ‫- چی؟
‫- زورت همین‌قدره؟ ‫- منظورت چیه؟
‫صبر کنین، اومدم.
‫تند نرو، پهلوون.
‫شب بخیر.
‫بنده پروفسور سورکُو هستم
‫و اینا هم همکارانم ویلی و کریگ هستن.
‫امیدواریم مزاحم نشده باشیم.
‫می‌تونی نیکولای صدام کنی.
‫- اپسون هستم. خوشوقتم. ‫- اشکال نداره بیاییم تو؟
‫می‌خواین چیزی بهم بفروشین؟
‫نه، نه، کاملاً برعکس.
‫در واقع اومدیم ازتون یه چیزی بخریم.
‫خب پس این‌جوریه. یه لحظه ترسیدم!
‫- بفرمایین تو. ‫- ممنون.
‫- وای! ‫- چه خونۀ قشنگی!
‫مرسی. بفرمایین بشینین!
‫راحت باشین.
‫این خودتونین؟
‫خب بله، مال سال‌ها پیشه.
‫- شگفت‌انگیزه، نه؟ ‫- نظرت چیه ویلی؟
‫زیپـویِ دلقک.
‫یادمه بچگی‌هام اجراهات رو می‌دیدم.
‫یادتـه؟
‫خب، امیدوارم خنده به لبت آورده باشم.
‫آوردین، جناب!
‫خب اهل کجایین؟
‫- چپل استیت. ‫- همون دانشگاهه؟
‫پس از راه خیلی دوری اومدین.
‫بله، همین‌طوره. کلی توی راه بودیم.
‫آهان.
‫خب چه کمکی از دستم برمیاید ‫و چی می‌خواین ازم بخرین؟
‫اگه اشکالی نداشته باشه می‌خوایم یکی از
‫- اسبچه‌هاتون رو بخریم. ‫- یه اسبچه دارم اتفاقاً!
‫دارین؟
‫با بهتره بگم داشتم!
‫همین بعد از ظهر فروختمش.
‫در واقع، تازه تحویلش دادم و برگشتم. ‫[258، جاده هامینگ‌برد.]
‫- فروختیش؟ ‫- بله.
‫- اسبچه‌ت رو فروختی؟ ‫- آره دیگه.
‫که اینطور. هه.
‫ناراحت شدم.
‫ما کلی راه اومدیم
‫و می‌خواستیم پول خوبی بابتش بدیم.
‫خب به قول معروف بازی برد و باخت داره دیگه.
‫درسته.
‫درست میگن.
‫اپسون، میشه آدرسِ شخصی که اسبچه رو
‫بهشون فروختی بهمون بدی؟
‫متأسفانه نمی‌تونم.
‫مطمئنم متوجه هستین.
‫بهت پول میدیم.
‫مشکلی نیست.
‫گفتم که نمیشه.
‫خب پس بد شد.
‫داریم وقت‌مون رو هدر میدیم.
‫- آره. ‫- آره، متوجه هستیم.
‫راه زیادی در پیش داریم. ‫بهتره دیگه راه بیفتیم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- گفتم بریم دیگه.
‫ردیفه. ببخشید مزاحم شدیم.
‫انجل، منم.
‫سلام پسر.
‫برای خودمون پتو آوردم تا سردمون نشه.
‫بابا سر هر کارِ دیگه‌ای هم بره
‫من هیچ‌وقت از پیشت نمیرم.
‫شبت بخیر.
‫سلام رفیق.
‫اِ، پس اینجایی.
‫گفتم شاید بهتر باشه
‫شب رو کنار انجل بگذرونم.
‫می‌دونی، شاید احساس تنهایی کنه. ‫کسی چه می‌دونه!
‫اوهوم. راستش می‌دونستم اومدی اینجا.
‫دیشب دیدم داری میای این طرفا.
‫- آهان، باشه. ‫- دفعه دیگه فقط اجازه بگیر.
‫- باشه، قول میدم. ‫- بیا تو خونه.
‫- برات صبحونه درست می‌کنم. ‫- یه دقیقه دیگه میام.
‫دیر نکنی سرد بشه‌ها!
‫اینم از جوهات!
‫بعد از صبحونه میام پیشت.
‫مرسی، من عاشق جوی دو سرم!
‫- کی بود؟ ‫- وایسا.
‫یعنی صدای منو می‌شنوی ‫و می‌فهمی چی میگم؟
‫صحیح.
‫مامان‌بزرگ؟ مامان‌بزرگ، باورت نمیشه!
‫هوم، چه خوشمزه!
‫- چی شده؟ ‫- داشتم... داشتم...
‫داشتم با انجل حرف می‌زدم که جوابم رو داد.
‫خیلی عجیب بود. وای خدایا!
‫خیلی‌خب. انجل، یه چیزی بگو.
‫باشه. چی بگم؟
‫- دیدی؟ شنیدی؟ ‫- چی رو شنیدم؟
‫صدای انجل رو.
‫عزیزم، حالت خوبه؟
‫دیشب سرت به جایی نخورده؟
‫چی؟ نه، من حالم خوبه.
‫انجل، چرا اون صدات رو نمی‌شنوه؟
‫هوم... نمی‌دونم والا.
‫خیله‌خب، بیا بریم برات غذا درست کنم.
‫دیشب توی انبار بهت سخت گذشته، بیا بریم.
‫- ولی مامان‌بزرگ! ‫- نُچ! کافیه.
‫چطوریه که من صدات رو می‌شنوم
‫و بقیه نمی‌شنون؟
‫نمی‌دونم، گمونم مثل جادو باشه.
‫و کسی توضیحی برای جادو ‫داره؟ ولی خب جادو وجود داره.
‫آره. گمونم حق با تو باشه.
‫حالا مامان‌بزرگم فکر می‌کنه خُل شدم.
‫واقعاً هم باید دیوونه شده باشم. ‫آخه اسبچۀ سخنگو داریم مگه؟!
‫دیوونه نشدی.
‫بعد از حرف‌های دیشبت، بهت اعتماد کردم.
‫خوشحالم بالاخره یکی رو دارم که ‫باهاش حرف بزنم.
‫منم همین‌طور.
‫تو اولین کسی هستی که صدای منو می‌شنوه
‫یا می‌فهمه چی میگم.
‫- چرا من؟ ‫- نمی‌دونم.
‫میگما، اشکال نداره انجل صدات می‌کنم؟
‫وقتی دیدمت همین‌جوری یه اسم روت گذاشتم.
‫آره! انجل... ازش خوشم میاد.
‫میشه سوارت بشم؟
‫کاش می‌شد.
‫یه نگاه بهم بنداز. اون‌قدرها بزرگ نیستم.
‫اشکال نداره.
‫واقعاً می‌تونی کسی رو
‫- به گنج توی اون کوه‌ها برسونی؟ ‫- چه می‌دونم! شاید!
‫تا حالا شده حس کنی
‫که قراره یه کار خیلی مهم انجام بدی؟
‫یعنی مثلاً یه هدف داشته باشی
‫ولی ندونی چیه.
‫همیشۀ خدا!
‫همه‌ش دلم می‌خواد برم به اون کوه‌ها
‫درحالی‌که اصلاً تا حالا اونجا ‫نرفتم، فقط توی خواب‌هام دیدمش.
‫این چه معنایی داره؟
‫من بهت میگم چه معنایی داره.
‫یعنی داستانی که اپسون بهمون گفت حقیقت داره.
‫مطمئن نیستم.
‫من باور دارم که حقیقته.
‫اوناهاش، پسر! کوه‌ پنجه گربه‌.
‫وای، وای!
‫پسر خوب! چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫یالا میندی! پدر و مادرت اومدن.
‫وای مامان!
‫مامان، چرا زحمت کشیدی؟!
‫- قابلت رو نداره. ‫- آخی.
‫- چی درست کردی؟ ‫- پای سیب.
‫دفعه بعدی نوبتِ کیک شکلاتیه.
‫یالا، بیا بریم.
‫- وای مامان. ‫- بهتره دست برداری.
‫- چه بوی خوبی هم میده. ‫- می‌خوام چاق و چله‌تون کنم!
‫میندی، بیا دیگه.
‫میندی جانسون، بدو بیا ببینم.
‫باشه.
‫سیب‌هات رو بخور. زودی برمی‌گردم پیشت.
‫- کی برمی‌گردی؟ ‫- آخرهفتۀ بعد. قول میدم.
‫بدو بیا بغلِ مامان‌بزرگ!
‫من حواسم به انجل هست.
‫- باشه، مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خداحافظ. ‫- بچه‌ها، آروم برونید.
‫- باشه. ‫- بازم ممنون بابتِ همه‌چیز.
‫- دوست‌تون دارم! ‫- دوستت دارم، مامان!
‫خداحافظ.
‫من درستش می‌کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫امیدواریم مزاحم‌تون نشده باشیم.
‫نه، نه، اصلاً. گم شدین؟
‫- آدرس می‌خواین؟ ‫- نه، نه، نه.
‫راستش به‌خاطر اون اسبچه مزاحم شدیم.
‫همون اسبچه‌ای که خریدین.
‫مگه چی شده؟
‫مایلم ازتون بخرمش. فقط بگین چند؟
‫وای! نه، نه! من تازه خریدمش.
‫قصد فروشم ندارم.
‫دو برابر پولی که بابتش دادین رو بهتون میدم.
‫شما مبلغ رو بگو.
‫نه، آقا، می‌تونین پولتون رو بذارین جیب‌تون.
‫نمی‌تونم بفروشمش.
‫نوه‌م ناراحت میشه.
‫مطمئنین؟ پول زیادیه.
‫قصد فروش ندارم.
‫خب، بد شد که.
‫راستش دوست دارم بدونم ‫چرا این‌قدر مصمم هستین
‫که اون اسبچه رو بخرین.
‫خب بذارین بگم که من علاقۀ خاصی
به ‫اون اسبچۀ خاص دارم.
‫همون اسب کوچولو.
‫- شرمنده، کمکی از دستم ساخته نیست. ‫- منم همین‌طور.
‫- بیایین بریم رفقا. ‫- خونۀ قشنگی دارین.
‫مرسی.
‫هوم.
‫آهای! اینجاست!
‫- هیس! ‫- اینجاست.
‫آروم، آروم، آروم. آروم باش.
‫آروم باش! آروم باش!
‫آروم باش پسر، آروم باش!
‫آروم باش! خوبه.
‫مطمئنم اگه اون افسانه حقیقت داشته باشه
‫پس می‌تونی بفهمی چی میگم، درسته؟
‫آره، آروم باش. آروم باش.
‫آروم باش! آروم باش!
‫مطمئنی همین اسبچه‌ست؟
‫- نگاه کنین، پروفسور. ‫- می‌دونستم خودشه.
‫نگفتم؟
‫- هیس! ‫- آهای!
‫گوش کن، اگه همراه‌مون نیای
‫مجبور میشیم بریم سراغِ ‫یه دختر کوچولویی که می‌شناسی.
‫متوجه‌ای؟ می‌خوای برم سراغش؟
‫گمون نکنم.
‫گوش کن ببین چی میگم، فقط ازت می‌خوایم
‫که ما رو به اون طلاها برسونی.
‫اگه این کار رو بکنی، کسی هم ‫صدمه‌ای نمی‌بینه. نه تو و نه هیچ‌کسِ دیگه.
‫یالا. بیایین بریم. بیایین بریم. آره.
‫آروم، آروم، آروم.
‫- آروم باش. آروم باش. ‫- هیس!
‫پسر خوبیـه.
‫آره، پسر خوبیه.
‫- آره. ‫- هیس!
‫آره. آره.
‫آره، بزن بریم. بجنب.
‫صبح بخیر، آقای مک‌کینلی.
‫حال‌تون خوبه، آقای مک‌کینلی؟
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی بیسبال رو پیش‌بینی کنی.
‫آخه چطور ممکنه یکی از بهترین بازیکن‌ها
‫لحظۀ آخری دوتا گل رو از دست بده؟
‫بهش پول میدن تا برگ برندۀ تیم باشه.
‫- می‌فهمی چی میگم؟ ‫- نه، راستش نه.
‫- ولش کن. درست میشه. ‫- باشه.
‫[میکی: پولم حاضر باشه! ‫داریم میاییم ازت بگیریم.]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫شنیدی دارن پارک رو می‌بندن؟
‫دیگه وقتش بود در اون ‫آشغال‌دونی رو تخته کنن!
‫- آره بابا! ‫- ارزشش رو نداره.
‫آخی، بیسبال تعطیل شد؟
‫حالا می‌خوای چیکار کنی آقای جاک؟
‫اشکالی نداره. همیشه می‌تونی ‫بری پیش مامانت گریه کنی!
‫وای مامانی!
‫پارک رو بستن و الان دیگه ‫نمی‌تونم بیسبال بازی کنم!
‫هوی! بشین سرجات!
‫جیکوب بشین سرجات.
‫- امروز اعصاب نداره‌ها. ‫- آره.
‫شنیدم بابات ممکنه کارش رو از دست بده.
‫حالت خوبه؟
‫گمونم یه راهی پیدا کردم ‫که همه‌چیز رو درست کنم.
‫یادتونه رفته بودم باغ وحشِ حیوانات خانگی؟
‫- خب آره. ‫- یالا بهمون بگو دیگه.
‫مامان‌بزرگم برام اسبچه خرید.
‫جدی میگی؟
‫- اسبچه خریدی؟ ‫- آره. اسمش انجله.
‫الان خونۀ مامان‌بزرگمـه. ‫تازه یه‌چیز دیگه هم هست.
‫- چی؟ ‫- بذار ببینم.
‫چطور بگم؟
‫تا حالا افسانۀ کوه پنجه گربه رو شنیدین؟
‫آم، آره. همه شنیدیم.
‫گنج گمشده، طلا. نمی‌دونم چقدر ارزش داره.
‫باید میلیون‌ها دلار ارزش داشته باشه.
‫انجل می‌تونه ما رو به اون گنج برسونه.
‫چی؟ این مسخره‌ترین چیزیه که شنیدم.
‫می‌دونم باورت نمیشه
‫ولی علامت‌های خاصی روشه، خب؟
‫- دیوونه شدم، نه؟ ‫- آره
‫دیوونه شدی.
‫اصلا نباید چیزی می‌گفتم.
‫- ولی راست گفتی که اسبچه خریدی؟ ‫- آره.
‫و افسانۀ کوه پنجه گربه هم واقعیه.
‫خودتم می‌دونی که صرفا یه افسانه‌ست.
‫دارم میگم واقعیه. انجل ‫می‌تونه ما رو به طلاها برسونه.
‫- باید بیام این اسبچه رو ببینم. ‫- همین آخر هفته.
‫می‌تونی بیای خونۀ مامان‌بزرگم.
‫- دوره؟ ‫- نه، اصلا.
‫توی جاده هامینگ‌برده. ‫آخرین خونه باغ سمت راست.
‫می‌تونیم آخرش رو کلا بلندگو بذاریم.
‫- اتوبوس‌پارتی میشه. ‫- آره!
‫- ایول! ‫- باشه، باشه، باشه.
‫خیلی‌خب، پس
‫همه‌چیز رو می‌ذاریم ‫بالا و بعد بلندگو میاریم
‫و بلندگوها بوم بوم صدا می‌کنن.
‫- ساب‌ووفر هم میاریم، دادا! ‫- ایول!
‫بعد دیگه ته اتوبوس رو می‌ترکونیم.
‫- آره! آره! ‫- ممکنه منفجرش کنیم!
‫رواله دادا. نگرانش نباش.
حالا صحبت می‌کنیم.
‫اِ، اتوبوس اومد.
‫- وایسا! ‫- هوی!
‫جنی و کریستی رو سوار نکردی.
‫- برگرد! ‫- برگرد!
‫میگما، این که مسیر مدرسه نیست. ‫چه خبر شده، رفیق؟
‫راست میگه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫وایسا، اشتباه رفتی.
‫مارتی، داره چیکار می‌کنه؟
‫مدرسه که از این‌ طرف نیست.
‫آقای مک‌کینلی؟
‫داداش، قضیه چیه؟ مدرسه از این‌ طرف نیست.
‫آره!
‫میشه بشینین سر جاتون و خفه خون بگیرین؟
‫خیلی‌خب، کدوم رو ترجیح میدین؟
‫برگردین مدرسه و توی ‫کلاس‌های قدیمی و کسل‌کننده بشینین
‫یا یه گردش علمیِ باحال و هیجان‌انگیز برین؟
‫- معلومه که گردش علمی. ‫- آره.
‫باشه پس. فکر می‌کردم این رو بگی.
‫- پس میریم گردش علمی. ‫- ببخشید آقای مک‌کینلی
‫شما این اجازه رو دارین؟
‫خفه شو خرخون! من نمی‌خوام برم مدرسه.
‫- آره، ساکت! ‫- آقای مک‌کینلی
‫- کجا میریم؟ ‫- سورپرایزه.
‫- فرانکی؟ ‫- بله آقای مک‌کینلی؟
‫یه لطفی بهم بکن و گوشی‌های همه رو جمع کن.
‫چی؟ عمرا!
‫مامانم گفته گوشیم همیشه پیشم باشه.
‫آره، منم همین‌طور.
‫حالا واقعا باید گوشی‌هامون ‫رو بدیم، آقای مک‌کینلی؟
‫خب، اگه نتونین رازدار باشین
‫پس از گردش علمی سرّی هم خبری نیست.
‫- یالا دیگه. ‫- بریم گردش علمی!
‫گردش علمی!
‫وای مامانی، اگه گوشیم رو ‫به آقای مک‌کینلی بدم
‫توی بد دردسری میفتم.
‫- بیا. ‫- مرسی.
‫باهوش‌خان؟
‫وای خدا! مطمئنم هیچی توی ‫این گردش علمی یاد نمی‌گیرم.
‫دارم ذوب میشم! ‫دارم ذوب میشم!
‫بده دیگه، مارتی.
‫یا همه گوشی‌هاشون رو میدن یا برمی‌گردیم
‫به همون جایی که همیشه میریم: مدرسه.
‫حالا شد!
‫چه گربه خوشگلی! شوخی کردم!
‫- ممنون، آقا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مرسی از همگی.
‫گردش علمی‌مون که تموم بشه
‫گوشی‌هاتون رو پس میدم.
‫وایسا ببینم، گمونم این مسیر آشناست.
‫مسیرِ خونۀ مامان‌بزرگمـه.
‫آقای مک‌کینلی، داریم ‫میریم مزرعۀ مامان‌بزرگم؟
‫آره میندی، گفتم بریم یه سری
‫به اسبچۀ خاصت بزنیم.
‫داریم مدرسه رو می‌پیچونیم ‫تا یه اسبچۀ گوگولی ببینیم؟
‫- من که اسبچه‌ها رو دوست دارم. ‫- چرا نداشته باشی؟
‫من که مشکلی ندارم بیام فقط باید
‫قبلِ بازی بیسبالم برگردم.
‫فقط من این‌جوری فکر می‌کنم یا
‫- یه جای کار می‌لنگه؟ ‫- قطعا فقط تو این‌جوری فکر می‌کنی.
‫صبر کن تا انجل رو ببینی.
‫مرسی آقای مک‌کینلی! ‫- قربونت!
‫خیلی‌خب بچه‌ها.
‫میندی راهنمامون میشه.
‫پس دنبالش برین و مراقب رفتارتون باشین.
‫- کسی خونه نیست؟ ‫- گمون نکنم.
‫ماشینِ مامان‌بزرگم نیست.
‫حتما رفته جلسۀ انجمن کتابخونیش. بیایین.
‫وای.
‫خیلی‌خب همگی سکوت رو رعایت کنین. ‫نباید انجل رو بترسونیم.
‫انجل؟
‫پس این اسبچۀ جادویی کجاست؟
‫من که اسبچه‌ای نمی‌بینم.
‫میندی؟ حالت خوبه؟
‫میندی؟
‫آروم باش! آروم باش! آروم باش!
‫یالا، یالا، یالا.
‫حالت خوبه؟
‫الان دیدم. می‌دونم چه بلایی سر انجل اومده.
‫- چی؟ ‫- دیشب...
‫سه‌تا مرد انجل رو دزدیدن.
‫یعنی چی که دیدیش؟
‫نمی‌دونم چطور توضیح بدم.
‫فقط می‌دونم چه بلایی سر انجل اومده.
‫- آخه چرا من می‌دونم؟ ‫- وایسا ببینم.
‫اسبچه‌ای در کار نیست و ‫حالا بهش الهام هم میشه؟
‫اومدیم اینجا چیکار؟
‫پس یعنی میگی این همه راه رو الکی اومدیم؟
‫شوکه شدی؟ من که شوکه شدم.
‫چی پیشِ خودم فکر می‌کردم؟
‫حالا چه خاکی به سرم بریزم؟
‫چه گردشِ علمی مزخرفی!
‫حالا میفتم زندون!
‫به‌خاطرش میفتم زندون.
‫گفتی باید دنبال چی بگردیم؟
‫هر چیزی که مشکوک باشه.
‫اصلا فکر نکنم انجل واقعی باشه.
‫نه، میندی هیچ‌وقت بهمون دروغ نمیگه.
‫آهای بچه‌ها، این چیه؟
‫چیه؟
‫همون چیزیه که من فکر می‌کنم؟
‫این چیه، میندی؟
‫فکر کنم بدونم انجل کجاست.
‫آره، حتما.
‫اول گفتی اسبچه داری، ‫بعد دیدیم خبری ازش نیست
‫و حالا یهو نقشۀ گنج پیدا کردی.
‫- چی؟ منظورت چیه؟ ‫- آره. منظورت چیه؟
‫بیا ببینیم آقای مک‌کینلی
‫چه نظری دربارۀ دوستِ خیالیت انجل
‫و افسانۀ کوه پنجه گربه داره.
‫- بیایین بریم. ‫- بیایین بریم.
‫آقای مک‌کینلی!
‫انجل رو بردن کوه پنجه‌ گربه‌.
‫باید کمک‌مون کنی پیداش کنیم.
‫باید شما رو برگردونم مدرسه. شرمنده.
‫راستش رو بخواین حسابی توی دردسر افتادم.
‫فکر بدی بود.
‫اصلا نباید میاوردم‌تون اینجا.
‫منظورت چیه؟
‫کلی پول به یه سری آدم بد بدهکارم.
‫فکر می‌کردم اون اسبچه
‫ما رو به گنج می‌رسونه
‫و منم می‌تونم بدهیم رو بدم.
‫الان دیگه این‌جوری فکر نمی‌کنم.
‫نه، نه، باید کمک‌مون کنی انجل رو پیدا کنیم.
‫تو رو خدا. تو رو خدا.
‫مشکل حل شد آقای مک‌کینلی. گوشیم رو ‫بهم بدین و منم به بابا و مامانم میگم
‫پنچر کردین و مجبور شدیم بریم یه جای دیگه.
‫باید به میندی کمک کنیم.
‫نمیشه.
‫باید شماها رو برگردونم مدرسه.
‫مری بت، اگه گوشیت رو می‌خوای
‫- الان برات میارمش. ‫- وایسین تو رو خدا.
‫با این می‌تونیم کل مشکلات‌مون رو حل کنیم.
‫اگه الان برگردیم دوباره به ‫همون مشکلات برمی‌گردیم
‫و هیچی هم حل نمیشه ولی ‫این نقشه می‌تونه کمک‌مون کنه.
‫تو رو خدا. من می‌دونم اگه پیداش کنیم
‫شما می‌تونی بدهیت رو بدی
‫و ما هم می‌تونیم پارک‌مون رو پس بگیریم.
‫- چیه؟ ‫- نقشه رو نگاه کن.
‫نکنه نقشه رو اتفاقی انداختن اینجا؟
‫بیخیال آقای مک‌کینلی. ‫می‌دونم که از پسش برمیاییم.
‫اول باید انجل رو پیدا کنیم تا به گنج برسیم.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫ولی فقط در صورتی که ‫همه پایه باشن انجامش میدیم.
‫اگه کسی می‌خواد برگرده، همین الان بگه.
‫یه گنج گمشده رو پیدا کنیم؟ من که هستم.
‫بریم تو کارش.
‫کلی پول به جیب می‌زنیم.
‫دختر، تو دیگه چقدر خوش خیالی.
‫می‌خوام این اسبچه رو پیدا ‫کنم. اسمش انجل بود دیگه؟
‫آره، انجل.
‫حالا می‌بینیم رویاها به حقیقت ‫می‌پیوندن یا نه. مگه نه میندی؟
‫- من پایه‌م. ‫- باشه پس.
‫یه سری وسایل نیاز داریم.
‫میندی، برو از تو خونۀ ‫مامان‌بزرگت خوراکی بیار.
‫بقیه هم برین چراغ‌ قوه، طناب
‫یه عالمه پتو، مقدار زیادی آب ‫و کبریت جور کنین. عجله کنین.
‫اونا همین الانشم از ما جلوترن.
‫خیلی‌خب، بریم تو کارش. یالا.
‫- باشه، بزن بریم. ‫- بزن بریم، یالا.
‫- یالا، بریم! ‫- یالا!
‫بزن بریم!
‫خدایا بهت قول میدم اگه از این دردسر خلاص شم
‫دیگه تا عمر دارم سراغِ شرط‌بندی نمیرم.
‫بسیار خب. موفق شدیم.
‫- از اون طرفه. ‫- یالا. بیا بریم.
‫کریگ!
‫میگما، از کجا می‌دونی این اسبچه
‫ما رو جای درستی می‌بره؟
‫نقشه رو بده به من.
‫باشه. اینو بگیر.
‫نقشه.
‫نقشه کو؟
‫ببخشید پروفسور.
‫حتما از توی جیبم افتاده بیرون.
‫حتما گمش کردم. ببخشید.
‫الان چه‌جوری گنج رو پیدا کنیم؟
‫اصلا نباید نقشه رو می‌دادم به تو. بیا.
‫خب، از شانس خوب‌تون
‫من خودمو برای همه‌چیز آماده کردم.
‫من آینده‌نگرم، آقایون. آینده‌نگرم.
‫بذارین این براتون درس عبرت بشه.
‫- جدی میگم. ‫- بله، قربان.
‫باید همین اطراف باشه.
‫ببندش به درخت.
‫خیلی‌خب بیایین پخش شیم. دنبال علامت بگردین.
‫ویلی! کریگ! اینجا رو!
‫وای.
‫- وای، می‌بینین؟ ‫- بهتون که گفتم.
‫وای پس حقیقت داره.
‫نقشه هم که داریم.
‫تنها کارِ لازم اینه ‫که علامت‌ها رو دنبال کنیم
‫و باز به کریگ بگیم چرا به اسبچه نیاز داریم.
‫علامت‌ها و نقشه فقط تا ‫اینجای کار به درد می‌خورن
‫ولی از اینجا به بعد اسبچه ‫ما رو به گنج می‌رسونه.
‫زیباست، نه؟
‫ویلی.
‫چیه؟
‫می‌دونی، اینکه طلاها رو ‫جای سه نفر، بین دو نفر تقسیم کنیم
‫به‌نظرم بهتر باشه.
‫چی؟
‫عمرا بتونم همچین کاری با پروفسور بکنم.
‫می‌دونی که اگه به‌خاطر اون نبود
‫من و تو اصلا به اینجا نمی‌رسیدیم، بعلاوه
‫اون استاد و مربی منه. ‫دوستِ صمیمیم هم هست.
‫ببین منو. فقط بهش فکر کن.
‫نه، اصلا فکرشم نمی‌کنم
‫امان از دست این بچه سوسول‌ها.
‫اوهوم.
‫خیال کردی می‌تونی سهم منو بالا بکشی؟
‫دوباره فکر کن.
‫باید می‌دونستم که نباید دعوتت می‌کردم.
‫عجب احمقی بودم
‫تو اصلا وفادار نیستی، خب؟
‫برگرد. بهت نیازی نداریم. فهمیدی؟
‫چیه؟ فکر کردی از وسط کار می‌ذارم و میرم؟
‫اوهوم.
‫درخواست نیست. دستوره.
‫باشه. باشه.
‫باشه، شما برین دنبال گنج
‫ولی اگه پیداش کردین
‫سهمم رو ازتون می‌گیرم، مطمئن باشین.
‫حله؟
‫- باورم نمیشه. ‫- سهمش هم می‌خواد!
‫خداحافظ، کریگ.
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
‫وسطِ ناکجا آبادیم.
‫چطوری برگردم؟
‫نه، تو همیشه یه راهی پیدا می‌کنی.
‫یه کاریش می‌کنی. به سلامت.
‫خب چرا سوال پرسیدی؟
‫چه می‌دونم. توی آمپاس بودم. خب؟
‫می‌دونی، خلاصه من ‫نشسته بودم که دختره گفت:
‫«یکم شبیه جیمی نوترونی.»
‫منم گفتم: «حواست باشه‌ها.»
‫- خیلی حرفِ زشتی بود. ‫- آره.
‫مطمئنی همین خروجیه؟
‫آره، روی نقشه که این‌جوری زده.
‫- اونجا رو. ‫- کوه پنجه گربه‌.
‫پیش همدیگه بمونید و ‫نباید هم سر و صدا کنیم.
‫ساکت باشیم؟
‫من نمی‌تونم ساکت باشم!
‫مارتی، کجا میری؟
‫میرم اون وانته رو ببینم.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- مراقب باش.
‫ما که نمی‌دونیم صاحبِ وانت
‫هنوز همین‌جاست یا نه.
‫موتور هنوز گرمه. پس همین دور و برها هستن.
‫چه حرکت هوشمندانه‌ای زدی، مارتی.
‫الکی که بهم نمیگن مارتی باهوشه!
‫- احسنت! ‫- بیایین راه بیفتیم دیگه.
‫وایسین، من اتوبوس رو ‫پارک کنم و بیام.
‫- خیلی‌خب. ‫- یه لحظه.
‫یالا بچه‌ها. جا نمونین.
‫جا نمونین. پیشِ هم باشین.
‫- خودشه. ‫- خودشه.
‫- یالا! ‫- خودمون رو به کشتن میدیم.
‫خیلی‌خب بچه‌ها. پشت سر هم. شما جلوتر برین.
‫دیدی؟ حالا حرف‌های میندی رو بارو کردی؟
‫توی وانت که چیزی نبود. ‫اسبچه‌ای در کار نبود.
‫سلام میکی
‫همین الان می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫البته که همین‌طوره.
‫ببین مارکوس، من پولم رو می‌خوام. حله؟
‫نه کمتر، نه بیشتر. ‫قول دادی، سر قولت هم وایمیستی.
‫حالا بگو ببینم کجایی؟
‫نمی‌خوای که منو قال بذاری، نه؟
‫نه، نه، نه. پولت رو جور کردم.
‫فقط صبور باش.
‫خب، به اندازه کافی صبر کرده‌ام.
‫و اگه به همین زودی پولم دستم نرسه
‫مجبور میشم یه جور دیگه ‫از حلقومت بکشم بیرون.
‫می‌فهمی که؟
‫بله، بله.
‫ببین فقط یکم بیشتر بهم زمان بده.
‫می‌دونی چیه؟ دو برابر بدهیم رو بهت میدم.
‫جالب شد.
‫بعد چطوری می‌خوای دو برابرش رو بدی؟
بدهیِ الانت رو هم نمی‌تونی بدی.
‫تا حالا افسانۀ کوه پنجه گربه رو شنیدی؟
‫آره، آره، چطور مگه؟
‫خب، ما تقریبا گنج رو پیدا کردیم.
‫همین الان اومدیم کوه پنجه گربه
‫- نقشه هم دست‌مونه. ‫- جدی؟
‫بعد الان انتظار داری باور کنم؟
‫من از پشت کوه نیومدم مارکوس، خب؟
‫دست از این داستان‌ها بردار.
‫جدی میگم.
‫حالا ببین! ما گنج رو پیدا می‌کنیم.
‫- صبر کن تا ببینی. ‫- منظورت از «ما» چیه؟
‫ما یعنی کی؟ کی همراهته؟
‫چندتا بچه رو آوردم گردشِ علمی.
‫بچه؟
‫مارکوس، به‌نظر اوضاعت خیلی خرابه.
‫من فقط پولم رو می‌خوام، لطفا.
‫دیگه هم داستان از خودت در نیار.
‫- پولت رو جور می‌کنم. ‫- آره، بهتره جور کنی.
‫متوجه‌ای؟ چون دیگه طاقتم طاق شده.
‫مارکوس؟
‫میکی؟
‫مارکوس؟ الو؟
‫الو؟ مارکوس؟ الو؟
‫الو؟ الو؟
‫بچه‌ها صبر کنین.
‫خونه‌ش نبود، رئیس.
‫می‌دونم.
‫- هوم. بروس؟ ‫- بله؟
‫تا حالا افسانۀ کوه پنجه گربه رو شنیدی؟
‫البته. کیه که نشنیده باشه؟
‫به نظرت چقدر گنج اونجا خوابیده؟
‫اگه اون افسانه حقیقت ‫داشته باشه... میلیون‌ها دلار.
‫به خبری که هم اکنون به دست ما رسیده ‫توجه کنید.
‫اتوبوسی با چند کودک ناپدید شده.
‫اتوبوس آخرین بار امروز صبح ‫در بزرگراه 451 دیده شده.
‫مقصدِ بچه‌ها مدرسه بوده ولی به مدرسه نرفتن.
‫مقامات در حال جستجوی منطقه هستن.
کلانتر پیترسون در ‫حال صحبت با رسانه‌هاست.
‫شما رو به کنفرانسِ خبری‌ای که ‫هم اکنون در حال برگزاری‌ست می‌بریم.
‫همین الان که من اینجام، ‫افرادم دارن شهر رو می‌گردن.
‫اگر کسی اطلاعاتی داره
‫لطفا با ما تماس بگیره.
‫حالا هم اگه اجازه بدین باید ‫برم دنبال اون بچه‌ها بگردم.
‫هوم. این دوست‌مون مارکوس، ‫رانندۀ اتوبوس نبود؟
‫- چرا، هست. ‫- هوم.
‫وسایل‌تون رو جمع کنین، پسرها. ‫برنامه عوض شد.
‫- میریم سفر. ‫- هوم.
‫- کجا میریم رئیس؟ ‫- کوه‌نوردی.
‫کوه‌نوردی؟ من خیلی اهل طبیعت‌گردی نیستم.
‫منم نیستم ولی باید بریم گنج رو پیدا کنیم.
‫آقای مک‌کینلی، میشه یکم استراحت کنیم؟
‫آره، دارم از گشنگی می‌میرم.
‫وای واقعا جا خوردم!
‫آره، می‌تونیم چند دقیقه‌ای ‫اینجا استراحت کنیم.
‫میشه یه نگاهی به نقشه بندازم؟
‫- آره. ‫- بیا.
‫بهتره یه چیزی بخوری، رفیق.
‫اون مسیر رو می‌بینی؟
‫آره، به‌نظر راه رو درست اومدیم.
‫فکر کنم الان اینجاییم
‫از اونجا هم رد شدیم.
‫- آقای مک‌کینلی؟ ‫- بله؟
‫سلام.
‫- سلام. ‫- چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫من والترم و اینجا کوهستان منه.
‫من مارکوسم. شما اینجا زندگی می‌کنی؟
‫بی‌خانمانی؟
‫کوهستان خونۀ منه.
‫جسارت نباشه، واسه چی اومدین اینجا؟
‫خب اومدیم گردش علمی.
‫ندیدین چندتا مرد با ‫یه اسبچه از اینجا رد بشن؟
‫نه، ندیدم. اسمت چیه؟
‫- میندی. ‫- شما اینجا زندگی می‌کنین؟
‫می‌دونین اینجا طلای گمشده‌ای هست یا نه؟
‫هیس.
‫وقتی اون کلمه رو به زبون میاری، مراقب باش.
‫- چه کلمه‌ای؟ ‫- طلا.
‫- طلا؟ ‫- بادهای توی این جنگل این کلمه رو
‫- زودتر از بقیه به جاهای دوری می‌برن. ‫- واقعا؟
‫- طلا! ‫- نکن!
‫چیه؟ مگه چی میشه؟
‫طلا، طلا، طلا، طلا
‫طلا، طلا، طلا، طلا!
‫طلا، طلا، طلا، طلا، ‫طلا، طلا، طلا، طلا!
‫38
‫39
‫40
‫طلا؟
‫طلا، طلا
‫- طلا؟ طلا. ‫- طلا! طلا!
‫- طلا، طلا، طلا! ‫- طلا؟ طلا، طلا.
‫بچه‌ها.
‫نباید این کار رو می‌کردین.
‫وای حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌تونستم کمکتون کنم تا به هدف‌تون برسین.
‫به کمک نیازی نداریم.
‫کمک نمی‌خوایم. به‌هرحال ممنون.
‫هیچ‌کس بهتر از من ‫این کوهستان رو نمی‌شناسه.
‫مرسی ولی نمی‌خوایم. مرسی. بیایین بریم.
‫- آقای مک‌کینلی؟ ‫- از دیدن‌تون خوشحال شدیم، آقا.
‫خداحافظ، گندالف!
‫- بهش اعتماد ندارم. ‫- خوبه.
‫- نباید به کسی اعتماد کنی. ‫- چطوری از این فاصله شنید؟
‫من چه می‌دونم!
‫- واینستین. ‫- باشه.
‫بیدار شو. بیدار شو.
‫صدام رو دنبال کن.
‫والتر.
‫بیا، بیا، بیا. بشین.
‫آخ.
‫صدای تو بود؟ چطوری این کار رو کردی؟
‫یه رازه.
‫رازه؟
‫بذار بهت بگم.
‫اگه یه راز بهم بگی، منم یه راز بهت میگم.
‫باشه، قبوله.
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫واقعا برای چی اومدی اینجا؟
‫خب راستش رو بخوای
‫چندتا مرد انجل رو دزدیدن.
‫- انجل؟ ‫- اسبچه‌م.
‫انجل چه شکلیه؟
‫سفیده، چشم‌هاش قهوه‌ایه
‫یه علامت هم روی سمت راستِ بدنش داره.
‫بعضی وقتا علامته می‌درخشه.
‫- می‌درخشه؟ ‫- آره، می‌درخشه.
‫انجل جادوییه.
‫بعضیا باور دارن که اون ‫می‌تونه به گنج برسوندشون.
‫جدی؟ خودت چی فکر می‌کنی؟
‫به‌نظرم همین‌طوره.
‫پس تو هم مثل بقیه‌ای.
‫گنج برات مهمه.
‫نه، این‌جوری نیست.
‫باشه.
‫بذار یه سوالی ازت بپرسم.
‫اگه می‌تونستی بین اسبچه‌ت و طلا انتخاب کنی
‫- کدوم رو انتخاب می‌کردی؟ ‫- معلومه. انجل رو.
‫فقط می‌خوام حالش خوب باشه.
‫آهان باشه، خوبه که این رو می‌شنوم.
‫خب بگو ببینم. داستانِ واقعیِ گنج رو می‌دونی؟
‫می‌دونم که یه جایی این اطراف دفن شده.
‫از قسمتِ مهم ماجرا غافلی. ‫از داستانِ واقعی.
‫صدها سال پیش اینجا...
‫این جنگل، این زمینی که می‌بینی
‫سرشار از نیروی حیات بود.
‫جادویی بود. توازن وجود داشت.
‫توی این جنگل آدم‌های خاصی زندگی می‌کردن
‫جادوگر و دوستِ مورد اعتمادش لردیس اینجا بودن
‫و مراقبِ جنگل و طلاها بودن.
‫جادوی جنگل به‌خاطرِ طلایی بود
‫که در کوه‌ها وجود داشت
‫و همون‌جا توی کوه هم می‌موند
‫و اگه جاش عوض می‌شد
‫جادو هم به آرامی از بین می‌رفت.
‫طلا، قلبِ کوهستان بود.
‫بعد اتفاقی افتاد که
‫نه جادوگر و نه لردیس انتظارش رو نداشتن.
‫یه روز، یه پیرزنِ گرسنه
‫داشت توی جنگلِ جادویی قدم می‌زد.
‫لردیس دید که اون زن به کمک ‫نیاز داره و بدون لحظه‌ای تردید
‫اون رو به سمتِ دهکدۀ پنهان برد
‫و روستایی‌های مهربون ‫هم بهش غذا و سرپناه دادن.
‫ولی گاهی وقتا یه کارِ محبت‌آمیز می‌تونه ‫عواقبِ غیرقابل پیش‌بینی‌ای داشته باشه.
‫بعدش چی شد؟
‫نصفه‌شب پیرزنه یواشکی راه افتاد توی روستا
‫و روستا رو زیر و رو کرد ‫تا به چیزی که دنبالشه برسه.
‫طلا؟
‫آره و خیلی زود هم پیداش کرد.
‫فرداش که اهالی دهکده بیدار شدن
‫خبری از پیرزن و طلا نبود.
‫پس از جادوگر و دوستش خواستن
‫بهشون کمک کنن گنج‌شون رو پس بگیرن.
‫خیلی زود دزد رو گرفتن.
‫در کمال تعجب دیدن که
‫دیگه طرف حساب‌شون پیرزن نیست
‫بلکه یه جادوگرِ جوونِ زیباست.
‫تو از اعتمادِ مقدسِ
‫روستایی‌هایی که توی این کوهستان ‫زندگی می‌کنن سوء استفاده کردی.
‫من به عنوان ناظر و جادوگر این سرزمین
‫از این جنگل تبعیدت می‌کنم
‫و دیگه هرگز اجازۀ برگشت نداری.
‫طلاتون رو طلسم کردم.
‫طلاتون و قدرتش توی این کوهستان گم میشه.
‫و این آخرین باری بود که طلا دیده شد.
‫دود شد و رفت هوا.
‫جنگل جادویی‌تون به آرومی نابود میشه.
‫و قدرت‌های تو هم باهاش نابود میشه.
‫و تـو...
‫عطشت برای پیدا کردن اون طلا سیری‌ناپذیره
‫و از پا درت میاره.
‫تو به این شکل طلسم میشی.
‫طلسمت می‌کنم.
‫همه‌تون رو طلسم می‌کنم.
‫ولی همچنان امید وجود داره.
‫یه روز یه اسبِ جادویی
‫یک شخص رو به سمت گنج هدایت می‌کنه
‫و با یه لمسِ خاص
‫طلا ظاهر میشه.
‫صندوق رو باز می‌کنه
‫و طلسم باطل میشه.
‫و فقط در این صورته که نیروی جادویی
‫همراه قدرت‌های شما بهتون برمی‌گرده.
‫خدانگهدار.
‫و اونا سعی کردن برای ‫همیشه از جنگل بیرونش کنن.
‫از اینجا برو.
‫از اینجا برو. بهت دستور میدم.
‫وایسا ببینم
‫نمی‌تونی.
‫طلا، طلا، طلا، ‫طلا، طلا، طلا، طلا!
‫طلا، طلا، طلا!
‫باید طلا رو پیدا کنم! ‫باید طلا رو پیدا کنم!
‫لردیس، برگرد! لردیس!
‫باید طلا رو پیدا کنم!
‫اینا رو از کجا می‌دونی؟
‫آخه من اونجا بودم.
‫- من اون جادوگرم. ‫- چی؟ امکان نداره.
‫همین‌جا ثابتش کن. ثابت کن.
‫یه حرکت جادویی بزن.
‫جادوگری دیگه. جادو کن.
‫یالا. جادو کن دیگه.
‫می‌دونی، متأسفانه
‫دیگه چیز زیادی از قدرت‌های جادوییم
‫- باقی نمونده. ‫- اوهوم.
‫فقط باید حرفم رو باور کنی.
‫خب والتر
‫داستانِ خیلی خوبی تعریف کردی.
‫بهتره قبل از اینکه متوجه ‫نبودنم بشن، برگردم.
‫راستی یه چیزِ دیگه.
‫هر کسی اون طلا رو پیدا ‫کنه باید یه تصمیم بگیره.
‫- چه تصمیمی؟ ‫- یه تصمیمِ سخت.
‫در همین حد می‌تونم بگم.
‫خب والتر، از هم‌صحبتی باهات خوشحال شدم.
‫بازم می‌بینمت؟
‫من همین دور و برهام.
‫اِ، میندی.
‫سعی کن زیاد از مسیرت دور نشی.
‫یه گیاهِ خاصی وجود داره که
‫دوست نداره کسی مزاحمش بشه.
‫سعی می‌کنم یادم بمونه.
‫شب بخیر والتر. یا بهتره بگم آقای جادوگر!
‫هنوز گرمه. داریم نزدیک میشیم.
‫- انجل اینجا بوده. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫یه‌جورایی می‌تونم ببینمش. اینجا بوده.
‫خیلی‌خب، از این طرف.
‫خیلی‌خب، وایسین ببینم.
‫دنبالم بیایین. دنبالم بیایین.
‫می‌خوای با سهمت از طلا چی بخری؟
‫می‌خوام تیم یانکیز رو بخرم.
‫تو چی ادی؟ ادی؟
‫- کجا رفتن؟ ‫- نمی‌دونم.
‫درست پشت سرم بودن.
‫بهتره مسخره‌بازی در نیارن. اصلا بامزه نیست.
‫ادی، فرانکی، مسخره‌بازی بسـه.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها پخش شین.
‫بیایین دنبال‌شون بگردیم.
‫حواس‌تون باشه زیاد از مسیرمون دور نشین.
‫حتما. نگران نباش. پیداشون کنین.
‫ادی! فرانکی!
‫ادی! فرانکی! کجا رفتین؟
‫وای چشم‌هام! چشم‌هام!
‫ادی! فرانکی!
‫سلام. اثری از ادی و فرانکی نیست.
‫- صورتت چی شده؟ ‫- به یه گیاه دست زدم
‫که احتمالا نباید دست می‌زدم.
‫یه چیزی پاشید توی صورتم.
‫- درست میشه. ‫- نه، چشم‌هات رو نمال.
‫- آب بزن بهش. ‫- باشه.
‫ادی! فرانکی!
‫کجا رفتن آخه؟
‫امیدوارم بدونن ما کجاییم.
‫با شناختی که از ادی دارم
‫احتمالا اینم مسخره‌بازیِ جدیدشونه.
‫آره، اصلا نمی‌دونن اینجا چقدر خطرناکه.
‫- وایسین ببینم، کسی ایزی رو ندیده؟ ‫- فکر می‌کردم همراهِ توئه.
‫نه، من فکر می‌کردم همراهِ توئه.
‫ایزی، کجایی؟
‫- طلا. ‫- چی؟
‫طلا، طلا، طلا.
‫طلا، طلا، طلا، طلا، طلا.
‫اوضاع بده. خیلی بده.
‫باید برگردیم و از اینجا بریم.
‫چی؟ نه، باید ادامه بدیم.
‫الان دیگه نمیشه برگردیم.
‫حالت خوبه؟
‫من کور شدم.
‫باید ببریمش بیمارستان.
‫نه، نه، نه، باید ادامه بدیم.
‫نمی‌تونیم برگردیم. راه زیادی اومدیم.
‫هر بلایی که سرِ ادی، فرانکی و ایزی اومده
‫باید یه ربطی به اون گنج داشته باشه
‫و ما اون گنج رو پیدا می‌کنیم، ‫پیداشون می‌کنیم.
‫می‌دونم که پیداشون می‌کنیم.
‫باشه.
‫یه دستمال گردن توی جیبِ کیفمه.
‫چشم‌هام رو باهاش ببند، باشه؟ ‫باید به راه‌مون ادامه بدیم.
‫از کجا معلوم خودمون هم گم نشده باشیم؟
‫اصلا نمی‌دونیم مسیر رو درست اومدیم یا نه.
‫راست میگه.
‫بچـه‌ها؟
‫چه خبر شده؟
‫وای! خودشه.
‫قطعا راه رو درست اومدیم.
‫اینم یه نشونه‌ست.
‫باشه پس، به راهمون ادامه میدیم.
‫ولی از اینجا به بعد از هم جدا نمیشیم.
‫بیا. این رو برات آوردم.
‫ممنون رفیق.
‫شماها کی هستین
‫و اینجا چیکار می‌کنین؟
‫من هیچی بهت نمیگم.
‫هیچ‌کس جرئت نداره به ادی باکس ‫بگه چیکار کنه یا نکنه.
‫اگه به حرف نیای، مطمئن باش
‫یکی دیگه به حرف میاد.
‫خودت سیر پرورش میدی؟
‫یه کلمه: مسواک!
‫یه کلمه، دو کلمه. ایزی چیزی بهش نگو.
‫من هیچی بهت نمیگم، پیرمردِ بدجنس.
‫بد شد که.
‫چون اولین نفری که جوابم رو بده
‫تنها کسیه که آزادش می‌کنم.
‫فرانکی، نه!
‫هیـس!
‫می‌خوای آزادت کنم، نه؟
‫من جوابِ سوالت رو میدم.
‫- هیچی نگو! ‫- خفه شو!
‫- بگو ببینم. ‫- بهت میگم.
‫دنبال یه یارویی و دوست‌هاش ‫بودیم که یه اسبچه رو دزدیدن
‫میندی گفت اسبچه ما رو به گنج می‌رسونه.
‫- گنج؟ ‫- آره، آره.
‫گنج کوه پنجه گربه.
‫اون اسبچۀ جادویی ما رو ‫به طلای گمشده می‌رسونه.
‫الان کجان؟
‫- الان؟ ‫- الان کجان؟
‫رسیدن نوک قله.
‫هوم.
‫هوی. وایسا ببینم.
‫فکر می‌کردم قراره آزادم کنی.
‫خب اشتباه فکر می‌کردی!
‫زحمت کشیدی! الان میره گنج رو پیدا می‌کنه.
‫آفرین، نابغه!
‫یالا بچه‌ها! جا نمونین!
‫جا نمونین! پیش هم باشین!
‫یالا.
‫- اون والتره؟ ‫- چی؟ کی؟
‫والتر؟
‫همون دیوونه‌ای که دیروز دیدیم.
‫چرا این‌جوریه؟ حس بدی بهش دارم.
‫بهم گفت جادوگره.
‫آهان باشه. منم واندر وومنم!
‫- دیشب باهاش حرف زدم. ‫- وایسا، چی؟
‫آره، همون‌جا که کمپ زده بودیم و خوابیدیم.
‫صداش رو شنیدم و باهاش حرف زدم
‫و اونم ماجرا رو برام تعریف کرد.
‫- چه ماجرایی؟ ‫- ماجرای واقعیِ
‫گنجِ کوهِ پنجه گربه.
‫- ماجرای واقعی؟ ‫- آره.
‫گفت یه جادوگر سال‌ها پیش این کوهستان
‫و تمام مردمش و طلا رو طلسم کرده
‫و جادوی جنگل رو نابود کرده.
‫تنها راه باطل کردن این ‫طلسم پیدا کردنِ طلاست.
‫باشه پس.
‫خب طبق این نقشه
‫آخرین علامت باید این اطراف باشه.
‫بگردین دنبالش.
‫همه‌چیز رو نگاه کنین.
‫بچه‌ها! پیداش کردم.
‫عالیه.
‫حالا کجا بریم؟
‫باید بریم دنبالِ اون اسبچه.
‫کمک نیاز داریم.
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫به یه گیاه دست زده.
‫یه چیزی پاشیده شده توی صورتش.
‫خیلی هم بد نیست. حداقل دیگه نمی‌خاره.
‫- ما این‌وریم، رفیق. ‫- آهان.
‫حالش خوب میشه؟
‫بازم می‌تونه ببینه، نه؟
‫ببخشید، میندی. نمی‌دونم.
‫عجب جادوگری هستی! نمی‌تونی درستش کنی؟
‫واقعا می‌خوام حرفت رو باور کنم.
‫آره، منم همین طور.
‫داریم نزدیک میشیم؟
‫- شاید. ‫- شاید؟
‫خب شاید فقط داریم وقت‌مون رو تلف می‌کنیم.
‫ببخشیدها میندی! ولی ‫طلا و اسبچۀ جادویی آخه؟!
‫ولم کن بابا!
‫راستی، چطور یهو ظاهر شدی؟
‫سوال این نیست.
‫سوالی که واقعا براتون پیش اومده رو بپرسین.
‫باشه من می‌پرسم. تو واقعا جادوگری؟
‫سوال اشتباه پرسیدی. من ‫فقط یه جواب می‌تونم بهتون بدم.
‫- جدی؟ دیدی؟ ‫- انجل کجاست؟
‫کمک! یکی کمک کنه!
‫کمک!
‫بس کن. کسی صدامون رو نمی‌شنوه.
‫هوی، داری چیکار می‌کنی؟
‫یه فکری دارم.
‫- دست‌هات به دست‌های من می‌رسه؟ ‫- فکر کنم آره.
‫- خیلی‌خب. ‫- دست‌هام رو باز کن.
‫باشه، گمونم درست شد.
‫حالا دست‌های منو باز کن.
‫- ایول. ‫- ایول.
‫- من چی پس؟! ‫- تو صدایی شنیدی؟
‫انگاری صدای کسی بود که
‫- بهش گفتیم دهنش رو ببنده. ‫- بیخیال بچه‌ها. شرمنده.
‫تو رو خدا؟ قول میدم بچۀ خوبی باشم.
‫مرسی.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫دنبالش میریم.
‫داره میره سمت گنج.
‫همون‌جا بقیه رو پیدا می‌کنیم.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫وای! اینجا رو!
‫- این چیه؟ ‫- یه سرنخ.
‫باید روی نقشه باشه، نه؟
‫آم...
‫وایسین، شما هم می‌بینین؟
‫چی رو؟
‫- میگه 157 قدم برین اونور. ‫- اونور؟
‫خب، منتظر چی هستیم؟
‫بیاین بریم. یالا.
‫پروفسور، اینجا هیچی نیست.
‫وایسا، نگاه کن.
‫هیس.
‫سنگـه اینجاست.
‫اسب رو ببند به درخت.
‫همون سنگی که دنبالش بودم.
‫نگاهش کن.
‫همون سنگه. مراقب باش.
‫طبق افسانه
‫باید دست‌هات رو روی این سنگ بذاری.
‫متوجه نمیشم.
‫چی؟
‫متوجه نمیشم. دارم اشتباه می‌کنم؟
‫153. ‫154.
‫انجل! انجل!
‫می‌دونستم میای دنبالم.
‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- منم همین‌طور.
‫اینجا رو ببین! توی بد دردسری افتادین.
‫- چی شده؟ ‫- انجل رو پیدا کردیم.
‫واسه چی انجل رو دزدیدین؟
‫خب واسه اینکه گنج رو پیدا کنیم دیگه.
‫همه‌ش اینجاست. برای همه‌مون هست.
‫پس ازمون می‌خوای کمکتون کنیم؟
‫نه، نه واقعا.
‫من کل زندگیم دنبال این گنج بودم.
‫نمی‌فهمم از چی بی‌خبرم
‫از یه چیز باارزش بی‌خبری:
‫حقیقت.
‫افسانۀ واقعی میگه که یه روز یه اسبچۀ جادویی
‫شخصی رو به سمت گنج هدایت می‌کنه
‫که فقط وقتی گنج رو لمس کنه
‫صندوق باز میشه و طلسم باطل میشه.
‫تو اینا رو از کجا می‌دونی؟
‫اینش الان مهم نیست.
‫یادته گفتم یه جادوگر این ‫کوهستان رو نفرین کرده؟
‫البته.
‫یه چیزی رو بهت نگفتم.
‫چی رو؟
‫اسمش کایمرا بود.
‫نه.
‫فامیلیِ مامان‌بزرگم قبل از ازدواج
کایمرا بوده.
‫بله.
‫تو از نوادگان همون جادوگری هستی ‫که باعث و بانیِ تمام این اتفاقات بوده.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫یعنی میگی مادرِ مادرِ مادربزرگم ‫جادوگر بوده؟
‫دقیقا همین رو میگم.
‫جادوگری توی خونتـه.
‫تعجب نمی‌کنم اگه مادربزرگت و مادرت هم
‫قدرت‌های باستانی داشته باشن.
‫باور کن اگه مامانم جادوگر بود می‌فهمیدم.
‫نه.
‫ببین عظمت واقعیِ یه جادوگر
‫در اینه که بتونه هویت واقعیش رو پنهان کنه.
‫تو همیشه متفاوت بودی،
‫خاص بودی.
‫اگه درونِ خودت رو بگردی
‫می‌فهمی که دارم حقیقت رو میگم.
‫حالا بیا. باید یه کاری رو انجام بدی.
‫دست‌هات رو بذار اینجا.
‫طلا!
‫موفق شدی، میندی! موفق شدی!
‫ممنون میندی! ممنون!
‫آره، میندی ممنون که طلام رو پیدا کردی.
‫- ولم کن! ‫- دستت رو بکش!
‫من اگه جات بودم، دست از پا خطا نمی‌کردم.
‫نمی‌خوای که بلایی سر ‫این بچه‌ها بیاد، درسته؟
‫نه، باشه. فقط بلایی سرشون نیارین.
‫مارکوس، من نمی‌خوام کسی آسیب ببینه.
‫به خودت بستگی داره.
‫هر کاری میگم بکن تا کسی چیزیش نشه.
‫چطوری پیدامون کردی؟
‫از همون اول دنبالت بودیم
‫- مگه نه رفقا؟ ‫- بله، رئیس.
‫آره بابا.
‫می‌خوام از سرمایه‌م محافظت کنم.
‫اینا کی هستن؟
‫نمی‌دونم ولی به نظر عصبانی میان.
‫طلبکارهامن.
‫ببخشید.
‫- شانسی نداریم، رئیس. ‫- شانس رو ول کن.
‫بار اسبچه کنید. بعدا یه ‫راهی پیدا می‌کنیم تا بازش کنیم.
‫نباید این رو بارِ انجل کنین!
‫جدی؟
‫خب من که قرار نیست خودم بِکِشمش پایین
‫و اونا هم زیر بارش نمیرن.
‫ببندینش به اسبچه. بیایین از اینجا بریم.
‫خیلی‌خب. یالا دیگه.
‫- آماده؟ ‫- آره.
‫طلا! طلام! طلام! طلام!
‫ولش کنین!
‫طلا مال منه!
‫- بازش می‌کنم. ‫- وای. مرسی!
‫طلام رو ول کنین!
‫- طلای خودمه! طلای خودمه! طلای خودمه! ‫- باید صندوقچه رو باز کنی.
‫تا طلسم باطل بشه.
‫فقط این‌جوری می‌تونم قدرتم رو پس بگیرم.
‫چطوری؟
‫طلام رو ول کنین!
‫- من که کلیدش رو ندارم. ‫- با کلید نمیشه.
‫- فقط تو می‌تونی. ‫- مارتی.
‫- طلام رو ول کنین. ‫- ردیفش می‌کنم.
‫طلام! طلام!
‫به کسی که واقعا هستی باور داشته باش.
‫باید باور داشته باشی.
‫بذار کمکت کنم.
‫- باشه. ‫- مرسی.
‫بیا بلندش کنیم.
‫باشه
‫خودشون رو آزاد کردن. بگیرینشون.
‫شاید بتونم یکم معطل‌شون ‫کنم ولی باید عجله کنی.
‫باشه. صبر کن.
‫وای!
‫من...
‫حالا چیکار کنم؟
‫خیلی‌خب، باور داشته باش! باور داشته باش!
‫طلا! طلا!
‫موفق شدیم! موفق شدیم! موفق شدیم!
‫چی شده؟
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫سلام لردیس! دوستِ قدیمیِ من.
‫والتر.
‫طلا.
‫به نظرم بهتره برین.
‫میکی، فکر کنم حق با اون باشه.
‫شاید، شاید بهتر باشه بریم.
‫به نظرم قطعا باید بریم.
‫- مخالفتی نمی‌کنم. ‫- آره.
‫طلسم رو باطل کردیم. ‫طلسم رو باطل کردیم.
‫تو طلسم رو باطل کردی.
‫بچه‌ها
‫طلاها چی میشه؟
‫با هم تقسیمش می‌کنیم دیگه؟
‫تصمیمش با کسیه که طلا رو پیدا کرده.
‫میندی پیداش کرده، نه تو.
‫مشکلی داری؟
‫نه، نه، نه، نه، رواله.
‫پولدار شدیم! پولدار شدیم!
‫وایسین.
‫اگه طلاها رو از کوهستان خارج کنیم
‫جادو هم باهاش از بین میره؟
‫بله.
‫یادته گفتم هر کسی که طلاها رو پیدا کنه
‫باید یه تصمیمی رو بگیره؟
‫حالا تصمیمش با توئه.
‫چه بلایی سر تو میاد؟
‫دیگه من و لردیس از بین میریم.
‫اَه، می‌دونستم این کارها به ما نیومده!
‫بابام می‌تونه واسه خودش کار پیدا کنه
‫و رفتن به یه شهر دیگه ‫شاید اون‌قدرها هم بد نباشه.
‫ولی دلم برای بچه‌ها تنگ میشه.
‫می‌خواستم پارک رو نجات بدم ولی نه این‌جوری.
‫یا بهتره بگم ما؟ ما ‫می‌خوایم طلا پیش شما بمونه.
‫ممنون.
‫رفیق فقط منتظرم برگردیم خونه
‫تا این ماجرا رو برای همه تعریف کنم.
‫عمرا باورشون بشه.
‫همینو بگو.
‫وایسا تا مردم بفهمن جادوگری.
‫نمی‌تونین رازدار باشین؟
‫واسه چی؟
‫اگه به بقیه بگیم که ما رو به ‫قورباغه تبدیل نمی‌کنی، نه؟
‫نه بابا!
‫باشه
‫پس ما کل دنیا رو خبر می‌کنیم!
‫بیایین دیگه. باید برگردیم خونه.
‫مطمئنم الان مامان و باباهامون دیوونه شدن.
‫درسته. توی بد دردسری افتادیم.
‫ولی من با هیچی عوضش نمی‌کنم.
‫ببخشید که ناراحتت کردم. انجل خیلی خوشگله.
‫دیدی؟ یه وقتایی فقط باید باور داشته باشی.
‫راستی مارتی، ممنون که نجاتم دادی.
‫- یکی طلبت. ‫- خواهش می‌کنم.
‫قهرمان‌ها کارشون همینه دیگه.
‫آخرش قهرمان به خواسته‌ش نمی‌رسه؟
‫نه، نه، نه همیشه.
‫ممنون که طلسم رو باطل کردی.
‫ما تا عمر داریم مدیونتیم.
‫الان دیگه شرط می‌بندم ‫کل مردم شهر و تمام کلانتری‌های
‫شعاعِ 150 کیلومتری اینجا الان دنبالمونن.
‫آره. وقتی هم پیدامون کنن
‫تا چند سال میفتم زندون.
‫شاید بتونم کمکتون کنم.
‫چطوری؟
‫چشم‌هات رو ببند.
‫- واسه چی؟ ‫- خواهید دید.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی بیسبال رو پیش‌بینی کنی.
‫آخه چطور ممکنه یکی از بهترین بازیکن‌ها
‫لحظۀ آخری دوتا گل رو از دست بده؟
‫بهش پول میدن تا برگ برندۀ تیم باشه.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫چی؟
‫نه. نه، راستش نه.
‫ببخشید. ولش کن.
‫باشه. چی شد؟!
‫[میکی: پولم حاضر باشه! ‫داریم میاییم ازت بگیریم.]
‫جیکوب، چشم‌هات، بهتر شدن.
‫منو می‌بینی؟
‫آره، البته که می‌بینم.
‫آخه الان جلوم وایسادی.
‫باشه.
‫- امروز چند شنبه‌ست؟ ‫- دوشنبه صبحه دیگه.
‫کجا سیر می‌کنی میندی؟! اول هفته‌ست!
‫چی؟
‫شماها جادوگر و لردیس رو یادتونه؟
‫یادتونه دیگه؟
‫چی؟ قضیه چیه؟
‫فیلم جدیدی چیزیه؟
‫من که تا حالا اسمش رو نشنیدم.
‫منظورت چیه؟
‫هیچی.
‫عجیبه. خیلی عجیبه.
‫اوه.
‫لردیس گفت شاید این نیازت بشه.
‫و یادت نره، هویتت رو بپذیر.
‫دوستت، والتر.
‫این مال شماست.
‫نه مرسی. اشتها ندارم.
‫بازش کن.
‫باشه، مرسی.
‫اینا رو از کجا آوردی؟ واقعین؟
‫اگه بگم از کجا آوردم باورت نمیشه.
‫ولی مال شماست. برش دار.
‫می‌دونم بهشون نیاز داری
‫ولی باید بهم قول بدی ‫دیگه سراغِ شرط‌بندی نری!
‫هیچ‌وقت‌!
‫- قول بده. ‫- قول میدم.
‫- باشه. حله. ‫- آره. حله؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫بیا.
‫قهرمان همیشه آخر کار به خواسته‌ش می‌رسه.
‫چی؟
‫- مارتی هم خوب کارشو بلده ها! ‫- اووووو!
‫- چی؟ ‫- مارتی، رفیق!
‫- بزن رفیق. ‫- چطوری موفق شدی؟
‫- یالا. ‫- یالا رفیق! بزن قدش!
‫ایول!
‫- این دیگه از کجا اومد؟ ‫- وای مارتی.
‫عجب.
‫بیا توی مزایدۀ این ساختمون شرکت کنیم.
‫باشه. ردیفه.
‫موردِ خوبیه.
‫ملکِ خوبیه.
‫به نظر خوب میاد، آره.
‫میکی، این مال توئه.
‫چی هست؟
‫بهتره ساندویچ تن ماهی
‫و پودینگ چوبی نباشه.
‫پودینگ چوبی! عالی بود، رئیس!
‫بازش کن.
‫این باید برای پرداخت بدهیم کافی باشه. ‫حتی بیشتر هم هست.
‫اینا رو از کجا آوردی؟
‫مهم نیست.
‫مارکوس.
‫از همکاری باهات خوشحال شدم.
‫همچنین میکی.
‫چیزه...
‫یه شرط‌ خوب سراغ دارم. ‫سه به یک البته.
‫پایه‌ای؟
‫نه مرسی میکی. دیگه نیستم.
‫چه پسر باهوشی!
‫می‌بینم‌تون.
‫خیلی‌خب پسرها! چه شود! بیایین تقسیمش کنیم.
‫- آره. ‫- بسیار خب.
‫خانم‌ها و آقایان و بچه‌ها
‫لطفا یه کفِ مرتب به افتخارِ
‫شهردارِ محترم‌مون، رکس آلن بزنین.
‫سلام. مرسی که در این روز زیبا تشریف آوردین.
‫خبر خوب اینکه قرار نیست با ‫سخنرانی طولانی حوصله‌تون رو سر ببرم.
‫قابلتون رو نداره.
‫پس بدون مقدمه بریم سر اصل مطلب، ‫مارتین افتخار میدی؟
‫ای بابا!
‫- زود باش دیگه. ‫- یه تاب اون تو هست
‫که منتظر منه.
‫خجالت‌آوره.
‫خب همگی خوش اومدین.
‫پارک از الان بازه.
‫خب خودتون شنیدین، خانواده‌تون رو
‫به مناسبت بازگشایی پارک به اینجا بیارین.
‫من رایلی ویلسون از شبکه کی‌سی‌بی‌بی ‫هستم. حالا به استودیو برمی‌گردیم.
‫خب دوباره بگو چی شد که این‌جوری شد.
‫خودمم هنوز نفهمیدم.
‫یه خیّر ناشناس بدهی شهرداری رو
‫با این شرط که پارک همیشه باز باشه
‫و منم بتونم کارم رو حفظ کنم، پرداخت کرده.
‫عجب شانسی آوردیم. باورم نمیشه.
‫و عجیب‌تر این که با
‫- سکه طلا پرداخت شده. ‫- سکۀ طلا؟
‫آره. اصلا نمی‌فهمم.
‫در واقع، یکی هوامون رو داره.
‫آره. کاش میندی هم اینجا بود.
‫- آخی. ‫- در واقع، می‌دونی...
‫عاشقِ اینه که پیشِ انجل و مامانم باشه.
‫آره، همین‌طوره.
‫می‌بینم که یکی از کتاب‌هام رو پیدا کردی.
‫اوهوم.
‫[کتاب وِردها]
‫چه باحال.
‫گمونم الان دیگه می‌دونی
‫من یه مامان‌بزرگِ معمولی نیستم
‫هرچند که خیلی سعی کردم باشم.
‫مامان‌بزرگ چرا بهم نگفتی جادوگری؟
‫- که قدرتِ جادویی داری. ‫- خب، مطمئن نبودم.
‫بعضی وقتا یه نسل، یا دو نسل یا ‫بیشتر این قدرت رو به ارث نمی‌برن
‫مثل مامانت.
‫پس یعنی مامانم نمی‌دونه جادوگره؟
‫نه و گمونم نباید بذاریم بفهمه، نه؟
‫آره، گمونم.
‫خیال می‌کردم تمامِ جادوگرها شرورن.
‫نه، خودت می‌تونی انتخاب ‫کنی خوب باشی یا شرور.
‫خواهرِ من شرور بودن رو انتخاب کرد.
‫اون کسی بود که سال‌ها پیش
‫کوهستان رو نفرین کرد.
‫مامان‌بزرگ، نمی‌دونستم خواهر داری.
‫فقط می‌دونستم تو نمی‌تونی کسی باشه
‫که اون کارهای وحشتناک رو کرده.
‫خب اون دیگه رفته و آینده در دستانِ توئه.
‫ولی هنوز یکم قدرت جادویی دارم.
‫چقدر قشنگه.
‫وای. دلم می‌خواد جادوگر خوبی باشم.
‫می‌دونم، عزیزم.
‫از هیچ وردی هم استفاده کردی؟
‫آره، فقط یکی.
‫- انجل؟ ‫- آمادۀ اسب‌سواری هستی؟
‫فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت اینو بپرسی.
‫مراقب باشین.
‫وقتی انجل و میندی
‫توی دشت پیش می‌رفتن
‫روحشون هم خبر نداشت که ‫ماجراجویی‌شون تازه شروع شده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»