‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[شب گذشته]
‫آره! ببین چه تیپی زدم!
‫بوم! اومدی. پیداش کردم!
‫وای پسر.
‫چطور شدم؟
‫شبیه نسخه سیاه‌پوست کتاب والدو کجاست شدی.
‫نه.
‫اومپا لومپا. مینیون؟
‫شبیه عوضی‌ها حرف میزنی. نه.
‫می‌خوای اذیت کنی؟ ها؟ بدش من.
‫- هی، بدش من! بدش من! ‫- نه، نه، نه!
‫داریم میریم دورهمی.
‫نمی‌خوام کل شب کله‌ت تو گوشیت باشه،
‫زانوی غم بغل بگیری و وردفیود بازی کنی.
‫یه دلیلی هست که مردم دور هم جمع میشن
‫و الکی میگن که زندگیشون آشغال نیست.
‫- و خوش می‌گذرونن. ‫- منظورت چیه؟
‫من که امشب قراره خوش بگذرونم.
‫- نه. با این لباس؟ ‫- لباس شانسمه.
‫لباسیه که شب فارغ‌التحصیلیم پوشیدم ‫و یکی بغلم کرد.
‫نه، تو بغلش کردی.
‫هی، خب... اون دستش رو دورم پیچوند.
‫دست یکی دیگه بود. پس...
‫اوه، لعنتی.
‫چی شد! ‫دست نزن.
‫دیدی؟
‫تو ناحیه مدرسه با سرعت هشتاد کیلومتر ‫بر ساعت می‌رفت. گاز بده!
‫خانم، لطفاً شیشه رو بدین پایین.
‫بله. شرمنده، افسر. سرعتم بالا بود؟
‫۴۸ کیلومتر بالاتر از سرعت مجاز.
‫باشه، می‌خوام خودم رو برسونم به ‫دورهمی دبیرستانم.
‫ایناها.
‫میشه صورتتون رو ببینم؟
‫- جزمین؟ ‫- آره.
‫من اوان هستم. اوان... ‫نباید این کار رو بکنم.
‫- اوان... اوان وست. ‫- وای خدا.
‫واو، خیلی... ‫خوشحالم می‌بینمت.
‫وای خدا، خدا رو شکر تویی.
‫یه لحظه ترسیدم، چون از پلیس‌ها متنفرم.
‫من پلیسم، پس...
‫ری! چرا... چرا از ماشین اومدی بیرون؟
‫- ری... ‫- آخه گفتی جزمینه.
‫جزمین؟ گفتم، "پس منم باید ببینمش."
‫- وای پسر. ‫- خیلی...
‫ببین پسر، نمی‌خوام عوضی بازی دربیارم، می‌دونی؟
‫چون قبلاً اسکیت‌باز بودی.
‫ولی از این رو به اون رو شدی.
‫شوخی می‌کنه.
‫- اون... ‫- نه، خیلی خوشگل به نظر میاد.
‫- دارم تعریف می‌کنم. ‫- آره. خوشگل شدی.
‫- خوشگل شدی. ‫- عالی به نظر میای.
‫ممنون. یه ذره هم عوض نشدین.
‫ممنون. آره، ممنون.
‫حتی یه ذره.
‫- ممنون! ‫- خب، یه کوچولو عوض شدیم. من...
‫آره.
‫الان تو مجله تایمز کار می‌کنی؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫ده سالی میشه.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫این...
‫اوهوم.
‫صحبتمون رو تو خونه تموم کنیم؟
‫آره. می‌تونی بیای دنبال ما.
‫ممنون.
‫- خیلی خب، می‌بینیمت. ‫- خداحافظ!
‫خیلی خب.
‫- بعداً صحبت می‌کنیم. خیلی خب. ‫- می‌بینمت.
‫- تو مهمونی می‌بینمت. ‫- خیلی احمقم.
‫خیلی احمقم، ری.
‫نه... چیه؟ چرا اینجوری می‌کنی؟
‫- دختره دنبال عشق در ناکجاآباده. ‫- نه، نیست.
‫چرا، هست. امشب دنبال عاشقی تو ناکجاآباده.
‫می‌تونی دلش رو به دست بیاری.
‫- خب؟ ‫- عشق در ناکجاآباد.
‫آره، عشق اون پلیس ریشو،
‫و خفن رو می‌خواد. درسته.
‫همه جوره دنبال عشقه.
‫- اوه، خب. ‫- جدی گفتم.
‫ولی خدایی داداش، نگرانتم.
‫چند ماهی میشه نرفتی سر قرار.
‫خب... می‌دونی...
‫بذار پروفایل تیندرت رو چک کنم.
‫- ببینم چه خبره. ‫- نه، بازش نکن.
‫- تو رو خدا. خواهش می‌کنم. ‫- خیلی خب، این چیه؟
‫اون؟ واسه جشنواره وحشت به عنوان
‫شبح اپرا لباس پوشیدم.
‫جشنواره وحشت؟ واقعیه؟
‫آره. چیز خفنیه، پسر.
‫به عنوان شبح اپرا رفتی جشنواره وحشت.
‫- آره. ‫- نخواستی به عنوان شخصیت دیگه‌ای بری.
‫مایکل مایرز،
‫- یا فردی. ‫- پسر... نه.
‫کی از شبح اپرا می‌ترسه؟
‫- کسایی که تئاتر تماشا می‌کنن. ‫- چی...
‫متیو امشب عشق می‌کنه.
‫میزبانی، نشون دادن خونه شیکش.
‫- با اونهمه پول کوفتیش. ‫- خیلی خرپوله.
‫- می‌دونم. ‫- وایسا، وایسا.
‫نگران اون عوضی نباش.
‫نگران اون باش.
‫- سلام. ‫- ممنون.
‫آره.
‫- وای خدا. شبیه احمق‌ها شدم، نه؟ ‫- اومد، پسر.
‫آره، شبیه کسایی شدی که یه نفر دیگه براشون...
‫- کلاهم زیاده‌رویه؟ ‫- آره.
‫نشون پلیست رو پوشیدی، با اسمت.
‫- می‌دونم. ‫- ولی وایسا.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، الان خوب شدی.
‫- ممنون. تر و تمیز. ‫- هی! وایسا.
‫- من... ‫- چیه؟
‫چه بوی خوبی میدی.
‫- اوه، ممنون. ‫- ادکلن جدیده؟
‫ادکلن لانویت لهم از سن لوران. ‫خوشت اومد؟
‫- خیلی. ‫- می‌خوای بوش رو بگیری؟
‫- بیا. ‫- هی، چیکار می‌کنین؟
‫- آره، مردشور این سوسک‌ها رو ببره... ‫- آره. مگس‌های برفی.
‫- خیلی... ‫- و چون...
‫شنیدی که...
‫- مهاجرت کردن به... ‫- آره.
‫اومدن ریج‌ویو.
‫چقدر خوش بگذره.
‫اوه، واو.
‫اوه، لعنتی! اوه اوه!
‫دردسر از راه رسید، عزیز!
‫چه خبر؟
‫ببین کی اینجاست.
‫هی، تا شهری‌ها نیان که مهمونی شروع نمیشه.
‫- خدای من! بیا اینجا. ‫- مشتاق دیدار. چطوری...
‫- یا خدا. وای. ‫- چطوری؟
‫پلیس شدی؟
‫آره، می‌دونم. این کارت حمله به پلیس بود، پس...
‫- سلام، متیو. ‫- جزمین. وای خدا.
‫- خیلی خوشگل شدی! ‫- ممنون.
‫- چطوری؟ ‫- عالی.
‫وای خدا. با این احمق‌ها اومدی؟
‫نه. تو جاده همدیگه رو دیدیم.
‫اوه، باشه، اینجوری منطقی‌تره.
‫آره، اولش گفتم، "واو، چه عجیب."
‫چه خونه قشنگی داری.
‫اوه، ممنون. کم دردسر نداره.
‫آنتن‌دهی ضعیفه،
‫اگه چیزی نیاز داشتین وصل شید به ‫وای‌فای، خب؟
‫گوش کنین، خیلی خوشحالم اومدین خونه‌م،
‫به نشونه اینکه چقدر تو زندگی پیشرفت ‫کردیم، نه؟
‫آره.
‫همه‌مون به یه جایی رسیدیم.
‫هی، رفقا، ما بُردیم. ‫ببینین کی رو پیدا کردم.
‫- نوشیدنی؟ خیلی خب. ‫- بله لطفاً.
‫اوه، دیدن بچه‌ها خیلی عجیبه.
‫سلام، اوان.
‫- سلام. ‫- وای خدا.
‫- چی شد؟ ‫- این چیه؟
‫وای خدا.
‫- چرا این عکسه رو گذاشته؟ ‫- خانم معروف.
‫- شلوار رو ببین. ‫- سال ۲۰۰۱.
‫- چه عصبانی بودم. ‫- اوه، عالیه.
‫- می‌دونم... ‫- باحاله، نه؟
‫- اوه! وای خدا! ‫- یا خدا!
‫ترسوندمتون.
‫- ممنون که دعوتمون کردی. ‫- قربانت.
‫اینا کار تدارکاتچی مهمونیم بود.
‫- کارشون عالی بود. ‫- اوه، این رو میگی؟
‫آره. گمونم یادآور دوران معصومیت ماست.
‫آره. اسمش رو نمیشه معصومیت گذاشت.
‫حس می‌کردم دبیرستان واسه یه سری‌ها خیلی ‫ظالمانه بود.
‫حالا وایسا تا ازدواج کنی.
‫اوه، درسته. خانم بچه‌هات هم هستن؟
‫نه، نه، بچه‌ها رو برد خونه مامانش.
‫رفتن وستچستر. آره.
‫من که ناراحت نیستم چون آخرهفته مخصوص باباییه.
‫عاشقشم.
‫- پیتر! ‫- خیلی... اوه!
‫- اوه. ‫- رفت.
‫نرو. بیا اینجا.
‫پسر، این رو.
‫- ستاره‌های ورزش دو اینجان. ‫- چی؟
‫- و اوان وست. ‫- چقدر جوون بودم.
‫سرشار از امید و موفقیت.
‫به فنا رفتم.
‫اه. به افتخار پشیمونی‌ها.
‫آقای باکلی.
‫واو، پسر. من رو یادتونه؟
‫کاملاً، آقای هموند.
‫همون لباس دوران دبیرستانت رو پوشیدی.
‫ذره‌ای عوض نشدی.
‫خب، ممنون که لباسم رو تشخیص دادین،
‫ولی هنوز عالی به نظر میام. ‫لباسم توپ نیست؟
‫- چرا. ‫- خب، شما چطوری؟
‫می‌دونم بازنشسته شدین،
‫- تو فلوریدا دارین استراحت می‌کنین. ‫- فلوریدا؟
‫ترجیح میدم سرم رو قطع کنم و بخورمش
‫تا بخوام تو فلوریدا بازنشسته بشم.
‫نه، هنوز تدریس می‌کنم.
‫یه مقدار مشکلات مالی داشتم،
‫واسه همین هنوز به کلاس زنجیر شدم.
‫لعنتی، آقای باکلی، هنوز... ‫هنوز زبون بازی، آقا.
‫هنوز اشتیاقت رو داری. ‫مثل وینسنت پرایس. فقط...
‫تو این مدت چیکاره‌ای؟
‫شنیدم پرستار سگ‌ها هستی.
‫جناب؟ می‌خورید؟
‫اوه.
‫سلام.
‫من رو یادت نیست، نه؟
‫ام...
‫من تو رو یادمه، اوان وست.
‫تک تک افراد این مهمونی رو یادمه.
‫آره، دیدن همه یه مقدار عجیبه، نه؟
‫خیلی هیجان انگیزه.
‫تو از بچه‌های خوب بودی.
‫پس امشب ازت می‌گذرم.
‫متوجه منظورت نمیشم.
‫یه توصیه دوستانه. بلیط صندلی جلوی نمایش رو بگیر،
‫چون نمایش خیلی زود شروع میشه.
‫- ببخشید. ‫- شرمنده.
‫سلام.
‫خیلی خب...
‫باورت نمیشه کی اینجاست.
‫کی؟
‫باورم نمیشه اومده.
‫- مگان. ‫- رفیق، آروم بگیر.
‫آروم بگیر، هزار سال پیش سه ماه با هم قرار می‌ذاشتین.
‫نزدیکش نشو. هیچی نمیشه.
‫آدم نمی‌تونه از سیاه‌چاله‌ها فرار کنه.
‫عاشق ترکیبش هستم.
‫اون کیه؟ اون دختره رو یادته؟ من یادم نیست.
‫به ذهنم نمیاد.
‫ببینش. داشت با متیو صحبت می‌کرد.
‫داشت از سر و کولش می‌رفت بالا.
‫- دروغ نگو. ‫- مگان واسه همین اومده.
‫- می‌خواسته اعصاب من رو بهم بریزه. ‫- نه، اینطور نیست.
‫میرم اونجا. باید ببینم چی میگن.
‫میرم فالگوش وایسم.
‫- نه، نرو. نری‌ها. ‫- میرم.
‫نکن. آروم بگیر. آروم باش.
‫نه! هی! هی! هی!
‫ری! اه...
‫نوشیدنی سفید، لطفاً.
‫هی!
‫باورم نمیشه.
‫- خدای من. ‫- آماندا تنر.
‫- نوشیدنی. دوبل. ‫- خودتی!
‫خوبم. خوبم.
‫از کولگیت فارغ‌التحصیل شدم.
‫ارشد رشته علوم سیاسیم رو از دانشگاه براون گرفتم.
‫دوتا بچه دارم، برایانت و ابیگیل.
‫شنیدم کاندید شدی.
‫بله. برای کنگره.
‫- کنـ... ‫- تو پاییز.
‫کنگره تو پاییز؟ واو.
‫تو دیوونه‌ترین دختری بودی که تو دبیرستان می‌شناختم.
‫- اوه، بس کن. ‫- جدی میگم، واسه رانندگی تحت تاثیر الکل جریمه شدی.
‫مواد می‌زدی.
‫اوندفعه رو یادته
‫که بکی کیسینجر رو کتک زدی؟
‫مثل سگ زدیش.
‫چیکارت کرده بود مگه؟
‫لعنتی، پنجه بوکس بسته بودی.
‫خبر داشتی؟
‫همه می‌دونستن.
‫تو پارکینگ یه سنجاب مُرده دیدم.
‫اوه، خیلی خب، ایناها، این...
‫آره، ایناها. فین کوچولوی منه.
‫- اسمش با وای نوشته میشه. ‫- خدای من.
‫خیلی خوشحالم این اسم دوباره مُد شد.
‫خب، ببینین چه جیگره.
‫هوم.
‫تو... تو چی، جز؟
‫یه لحظه اجازه میدین؟ باید برم دستشویی.
‫منم هر پنج دقیقه باید برم دستشویی، ‫تازه نمی‌تونم چیزی بنوشم.
‫- اوه. من جات می‌نوشم. ‫- باشه.
‫دوستت دارم.
‫- ناراحت به نظر میاد، نه؟ ‫- آره، تو دردسر افتاده.
‫هی. میشه پیش تو وقت بگذرونم؟
‫- آره. عالیه. ‫- آره.
‫دوست دارم با یکی حرف بزنم که بچه شیر نمیده.
‫- ممنون. ‫- داری...
‫- داری وردفیود بازی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫- اوان! ‫- مچم رو گرفتی. آره، شرمنده.
‫- شرمنده. شرمنده. ‫- به صورت رسمی دورهمیت رو خراب کردی.
‫می‌خوام بنوشیم.
‫به افتخار کلاس ۲۰۰۱.
‫مدت زیادی گذشته.
‫ولی خیلی وقت بود که منتظر...
‫این لحظه بودم.
‫هوم.
‫سلام، متیو.
‫دلت برام تنگ شده بود؟
‫چی؟ ببخشید، من... ‫نمی‌شناسمت.
‫من رو نمی‌شناسی؟
‫- نه. ‫- بهشون نگاه نکن.
‫دیگه نمی‌تونن کمکت کنن.
‫خودم یادآوری می‌کنم.
‫قبلاً تا اینجا مو داشتم.
‫اصطلاح شنل مویی رو روی زبون همه انداخته بودی.
‫این اصطلاحه خیلی معروف شد.
‫درد داره، نه؟
‫که من رو به این حال می‌بینی.
‫که اومدم دورهمیمون
‫بعد اینکه چندین سال بهم گفتین
هیچی نمیشم.
‫با این حال، کفش شصت و دو دلاری پامه.
‫پس خودتون رو مسخره خاص و عام کردین.
‫ای کاش می‌تونستم به خود قدیمیم زنگ بزنم...
‫اوه...
‫داره زنگ می‌خوره.
‫هی، ویو.
‫من تو آینده هستم.
‫ترکوندم.
‫برنده‌م. موفقم.
‫آره. گنجشگ کوچولویی که سعی کردین له کنین
‫تبدیل شده به غاز طلایی.
‫بیست سال برای گفتنش صبر کردم.
‫ها... ها... ها!
‫پس بیاید لیوانمون رو
‫به افتخار کلاس دبیرستان ریج‌ویو بیاریم بالا، خب؟
‫وقتشه هر چی کاشتین رو درو کنین.
‫خیلی خب.
‫کار توفانه رفقا. نترسین. اه...
‫اینم از چراغ‌قوه گوشیم.
‫او، میشه همراهم بیای؟ ‫بریم جعبه فیوز رو پیدا کنیم؟
‫- آره. باشه. ‫- الان برمی‌گردم. وسایلم رو ندزدین‌ها!
‫وای پسر. چقدر عجیب بود.
‫- دختره رو یادته؟ ‫- نه.
‫- عجب خونه‌ای داری. ‫- آره، ممنون.
‫امشب به جزمین پیشنهاد قرار میدی یا نه؟
‫- جدی میگم. ‫- من...
‫- خب، من... ‫- خیلی خب، امیدوارم کار کنه.
‫یه چیزی دارم که امشب رو از این رو ‫به اون رو می‌کنه.
‫چی داری، پسر؟
‫مردم این رو ببین خودشون رو خراب می‌کنن.
‫یا خدا، از کجا آوردیش؟
‫- اوه! بگیر. ‫- اوه! خیلی خب.
‫از تو کلاهم که نکشیدم بیرون، اوان.
‫بیست سال پیش دزدیدمش. ‫اول با دزدی‌های خرد شروع کردم،
‫بعد دکترای جرایم یقه سفید رو گرفتم.
‫چه وحشتناکه. فراموشش کرده بودم.
‫خیلی خب، این رو می‌پوشم.
‫یا خدا، می‌پوشی میری تو مهمونی؟
‫آره. می‌پوشم و داد میزنم، "موفق باشید، گربه‌های وحشی!"
‫خیلی خب. آره. آخ!
‫- نذار کسی بیاد بالا. ‫- باشه. خیلی خب.
‫- سلام. ‫- وای خدا.
‫- حالش خوبه؟ ‫- آره. یه کم سرگیجه گرفت.
‫وای خدا. این چیه؟
‫سالنامه ویویان.
‫اوه. چه نقاشی‌های قشنگی.
‫ام. ری رو دیدی؟
‫آره، رفت بیرون.
‫ممنون.
‫هی.
‫خوبی؟
‫عوضی دیوونه سعی کرد با کفش ‫بزنه تو شکمم.
‫- ها؟ دیدی دیگه؟ ‫- آره.
‫ولی خودت هم شورش رو درآوردی.
‫اول از همه... نخیرم.
‫آره، یه کم نزدیک بهش وایسادم.
‫- درسته. ‫- دیدم.
‫ولی ببین، زد به سرم.
‫دیدم داره با متیو اجرا میکنه، حسودیم شد.
‫ولی مگان داشت مثل همیشه رفتار می‌کرد.
‫- نه، اینطور نیست. مشکل از خودته، رفیق. ‫- می‌خواست بره رو اعصاب من.
‫داری مثل هجده ساله‌ها رفتار می‌کنی؟
‫شبیه کانیه تو سال ۲۰۰۱ لباس پوشیدی.
‫هنوز همون کار پاره‌وقت سیزده سال پیشت رو داری.
‫داری آبروی خودت رو می‌بری، رفیق.
‫ولی رکورد کارهای پاره‌وقت رو زدم،
‫که بعد سیزده سال هنوز هم ترفیع نگرفتم.
‫منم همین رو میگم.
‫واو!
‫یه جوری رفتار می‌کنی انگار برات مهمه ‫اینا چی فکر می‌کنن.
‫تو که اصلاً نمی‌خواستی بیای مهمونی.
‫آره. تو کلاً فکرت درگیر مگانه.
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫من که دارم یخ میزنم. میرم تو.
‫نه، راحت نیستم.
‫متاسفم که همچین حسی داری. ‫من انجامش نمیدم.
‫صحبتمون تموم شد.
‫- خوبی؟ سر حالی؟ ‫- آره.
‫- ری چطوره؟ ‫- اوه. اعصاب نداره.
‫- یالا. بیا بریم یه نوشیدنی دیگه بگیریم. ‫- نه، نمی‌تونم.
‫اوه. متی اومد. سلام، رفیق.
‫- یا خدا. ‫- زد پشتت؟
‫محکم نزد.
‫- بیا دیگه. بریم یه نوشیدنی دیگه بگیریم. ‫- نه، نباید دیگه بنوشم.
‫فردا صبح باید برم سر کار،
‫هر دفعه زیاد می‌نوشم، اوضاع خراب میشه.
‫چه به موقع. ببین. نوشیدنی ژله‌ای.
‫باهام بنوش. یالا.
‫یکی واسه ایشون.
‫آره.
‫به افتخار عضو کنگره آینده.
‫هوم.
‫لعنتی، خوشمزه‌ست. یکی دیگه بریز.
‫اوه! امشب قراره دیوونه بازی دربیاریم!
‫حق رایت رو ثبت کردی؟
‫نه. من به سیاستمدارها اعتماد ندارم.
‫عالیه.
‫یالا، بجنب.
‫تا گیر نکردیم باید بریم.
‫اوه، لعنتی.
‫باید اینا رو دربیارم.
‫هی، بگیر.
‫اوه، پسر. بگیرش.
‫بریم!
‫هی، متیو!
‫متیو؟
‫وای خدا!
‫- خدای من! ‫- جزمین، خوبی؟
‫- چی شده؟ ‫- خدای من. متیوئه.
‫کسی داد کشید؟
‫چرا؟
‫- چرا داد کشیدی؟ ‫- خدای من!
‫پوستم یخ بسته. دارم منجمد میشم.
‫متیو مُرده.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫متاسفم.
‫- قهوه؟ ‫- بله، لطفاً.
‫خامه یا شکر می‌خوای؟
‫الکل.
‫وحشتناکه. چرا اینجا آنتن نداره؟
‫متیو گفته بود آنتن اینجا داغونه.
‫سعی کن به وای‌فای وصل بشی.
‫فکر نکنم بشه.
‫یکی تصمیم گرفت مودم رو بندازه تو آب.
‫خدای من.
‫لعنتی!
‫خیلی خب، نه وای‌فای داریم نه تلفن ثابت.
‫عالیه. مطمئنم دو روز طول می‌کشه تا اداره برق
‫همه چی رو تو این شهرستان خراب شده راه بندازه.
‫مگه کاندید کنگره این بخش نشدی؟
‫چرا، جزمین. برنامه‌م همین بود.
‫ولی الان دارم راه تد کندی رو با
‫حادثه چپاکوئیدیک خودم دنبال می‌کنم.
‫- هوم. ‫- یکی مُرده،
‫اونوقت تو فکر حرفه‌ی سیاسیت هستی.
‫دلم برات می‌سوزه.
‫اگه دوره مقدماتی رو ببازم،
‫یه عوضی معتاد هفتاد و هشت ساله ‫کل انتخابات رو پیروز میشه.
‫همین رو می‌خوای؟
‫که یه مرد برنزه مغرور دیگه
‫- اینجا رو مدیریت کنه؟ ‫- بسه دیگه.
‫نظرش درباره آموزش و پرورش چیه؟
‫از کل حرفم همین برات مهم بود؟
‫رفقا؟
‫متیو پیام داده.
‫- کِی؟ ‫- چهار صبح.
‫چون الان گوشیم رو شارژ کردم، پیامش اومد.
‫خیلی خب، چی نوشته؟
‫بگو دیگه، خانم پارک. ‫به اندازه کافی وحشت کردیم.
‫شاید داره بازی می‌کنه.
‫باید حدس بزنیم؟
‫- اه... ‫- عکس خودش رو فرستاده.
‫آره. از کجا فهمیدی؟
‫چون به منم همون عکس رو داده.
‫- اوه. ‫- تو حال خودش نبوده.
‫- آره. ‫- حالم بهم خورد.
‫می‌دونیم که قبل مُردنش، شاد بوده.
‫خیلی خب، یالا دوستان.
‫برنامه چیه؟ پیاده بریم تا شهر؟
‫یه پیاده‌روی شش کیلومتریه،
‫و با این آب و هوای سرد،
‫تا برسیم به ته پارکینگ سرما زده میشیم.
‫ام...
‫خیلی خب، پس...
‫چه پیشنهادی داری، اوان؟
‫آماندا، من... ‫راستش، فکر نکنم
‫تا وقتی تلفن ثابت وصل بشه، کاری از ‫دستمون بربیاد.
‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- منم نمی‌دونم. ‫- پلیس تویی.
‫یه کاری کن.
‫شاید بیرون آنتن بده. ام...
‫من حیاط جلویی رو چک می‌کنم. ‫تو پشت رو چک کن، ری.
‫- ببخشید، میشه دوباره بگی؟ ‫- برو حیاط پشتی ببین آنتن داری یا نه.
‫میگی... می‌خوای برم بیرون؟
‫آره. ببین گوشیت آنتن میده یا نه.
‫آره، ولی زمین پر برفه،
‫تا زانو برفه، پسر.
‫نمی‌خوام... بابا خیلی سرده.
‫آره، برو. فقط... اه!
‫کسی نمی‌خواد...
‫لعنتی.
‫"اوه، ری، تو...
‫برو اون پشت رو چک کن.
‫کسی نمیره چون هر غلطی میگم باید بکنی."
‫لعنتی.
‫لعنت بهش.
‫مرکز، واحد دوازده هستم. می‌شنوید؟
‫این لیموها قلابی هستن.
‫بی‌سیم رو جواب ندادن.
‫آنتن چی؟
‫خب، چیکار کنیم؟
‫وقتی بیرون بودم یه چیز عجیب فهمیدم.
‫کل دوربین‌های امنیتی خاموش شدن.
‫اون پشت ردی ندیدی؟
‫مثلاً رد پای رفت و آمد از خونه روی برف؟
‫نه، ندیدم.
‫امیدوار بودم یکی رو ببینم که
‫مجبور نباشم روی اینهمه برف راه برم.
‫کسی می‌دونه توفان دیشب کِی تموم شد؟
‫آره، قرار بود بعد سه صبح تموم بشه؟
‫و متیو ساعت چند بهت پیام داد؟
‫- چهار صبح. ‫- پس اگه روی برف نه رد پا باشه
‫نه اثر ماشین،
‫یعنی کسی بعد سه صبح از مهمونی نرفته،
‫و متیو به مدت حداقل یک ساعت بیدار بوده،
‫چون تا چهار صبح بهتون پیام نداده.
‫درسته.
‫و یعنی...
‫یعنی متیو...
‫بعد رفتن کل مهمون‌ها کشته شده.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫یعنی قاتل یکی از ماهاست.
‫خیلی خب، چیزی که همه بهش ‫فکر می‌کنین رو میگم.
‫آره، باید بگیم چه حسی داریم.
‫صادق باشیم.
‫نه... نکن.
‫- واو، واو، واو! ‫- اوان، دستش رو بگیر.
‫- چی؟ نه! ‫- یعنی چی که بگیرمش؟
‫اینجا باید طنابی چیزی باشه.
‫- طناب؟ ‫- یالا. همه‌مون می‌دونیم کار خودشه.
‫- آخه نگاهش کنین. ‫- به چه حقی؟
‫این روپوش مادر مرحوممه.
‫همه‌مون سالنامه چارلز منسونش رو دیدیم، نه؟
‫- آره. ‫- خب؟ و دیشب جلوی همه
‫- متیو رو تخریب کرد. ‫- آماندا، چاقو رو بذار زمین.
‫خیلی خب. ولی اگه چاقو رو فرو کرد تو گلوتون،
‫تقصیر من نیست.
‫- خیلی خب، یه دقیقه نفس بگیرین. ‫- اوه!
‫- بسه! ‫- مورد حمله قرار گرفتم! بهم حمله شده!
‫یه بار دیگه سمتم چاقو بگیری، ‫تو رو هم می‌کشم.
‫اعتراف کردها.
‫نه، میگم اگه من رو بکشی، منم می‌کشمت.
‫محض شفاف‌سازی، من تا حالا کسی رو نکشتم.
‫این میشه اولین قتلم.
‫لطفاً یه بار دیگه حرفت رو سریع بگو.
‫- باشه. باشه. من ویویان چیس هستم. ‫- بسه.
‫خیلی خب، همگی آروم بگیرید.
‫لعنتی!
‫چه مرگتونه؟
‫کلاً بیست دقیقه شده،
‫یه جوری رفتار می‌کنین انگار تو فیلم ‫بازی‌های گرسنگی هستیم.
‫ببینید، ویویان دیشب زیادی نوشیده بود.
‫ولی چون خیلی نوشیده بود
‫دلیل نمیشه قاتل باشه.
‫- خب؟ ‫- آها!
‫و ببینین، اگه بخوایم صادق باشیم،
‫همه‌مون یه مقدار با متیو مشکل داشتیم، خب؟
‫یه بچه پولدار هوگو باس پوش بود.
‫خدا رحمتش کنه.
‫آره، خدا بیامرزه.
‫ببینین، تو دبیرستان،
‫همه از هم کینه داشتیم.
‫ولی خب دبیرستانی بودیم دیگه، خب؟
‫هنوز هم آدم‌هایی هستن که ازشون خوشمون ‫نمیاد، خب؟
‫ببینین، یه مثال عالی براتون میزنم.
‫کسی که می‌دونم بیشتر از همه از ‫متیو نفرت داشت...
‫راستش رو بخواید اوان بود.
‫یه سره پشت سر متیو حرف میزد.
‫همیشه‌ها.
‫ولی خب دلیل نمیشه کاری کرده باشه، می‌دونین؟
‫درسته. یادمه.
‫آقای وست یه دریافت‌کننده آمریکایی بود.
‫قرار بود آدم حسابی بشه،
‫و تو اوج زندگیش شکست خورد.
‫سال سوم.
‫بورسیه کامل واسه دانشگاه میشیگان گرفته بودم.
‫و تو یه تمرین، متیو یه ضربه محکم زد
‫و زانوم از پونزده‌ جا شکست.
‫و بورسیه‌م رو از دست دادم. درسته.
‫- درسته. ‫- محکوم شدی به یه زندگی معمولی
‫تو شهری که توش بزرگ شدی.
‫مطمئنم خیلی عصبانی شدی، آقای وست.
‫اوه، در این حد بگم که،
‫قاتل شدی؟
‫مشکلت مدل حرف زدنته.
‫همه چی رو هیجانی می‌کنی.
‫- کار اون نبود... ‫- درسته.
‫لعنتی... خفه شو. ‫چی زر میزنی؟
‫- زیادی نوشیدی. ‫- درسته. من زیاد از متیو خوشم نمیومد.
‫خوشم نمیومد، ولی نکشتمش.
‫میشه توافق کنیم که یه دقیقه آروم بگیریم؟
‫کسی حق نداره بقیه رو متهم به چیزی کنه.
‫فکر کنم یه لحظه وقت می‌خوایم
‫که آروم بگیریم و یه چیزی بخوریم. آره.
‫بیاید یه چیزی بخوریم. باید غذا بخوریم.
‫خوبه؟
‫دیگه به هم اتهام نزنین.
‫واو. پلیس برتر.
‫ایشون یه پلیس برتره، یه نقشه کشید.
‫نظرتون چیه غذا بخوریم؟ بیاید غذا بخوریم.
‫- آره. ‫- بیاید غذا بخوریم.
‫بذارید ببینم متیو چی داره.
‫بذارید ببینم متیو چی داره. اون...
‫تخم مرغ می‌خورید؟
‫رژ لب؟ خدایی؟
‫زن من نمی‌دونه من اینجام.
‫رفته بوستون دیدن خواهرش.
‫باشه.
‫کسی سردش نیست؟
‫- چرا. ‫- چرا.
‫فکر نمی‌کنین یکی باید بره بالا
‫و پنجره اتاق متیو رو ببنده؟
‫هی، ام، ما میریم.
‫- آره. ‫- ما میریم؟
‫آره. بریم پنجره رو ببندیم. آره.
‫می‌خوام اینجا راحت باشید، خب؟
‫الان برمی‌گردیم.
‫آدم فکر می‌کنه این روپوشه گرم باشه، ولی...
‫زیادی نازکه.
‫ممنون که ما رو داوطلب اعلام کردی، رفیق.
‫هی.
‫هی، ببین، یکی باید پا پیش می‌ذاشت.
‫گوش کن، به هیچی دست نزن. دستکش ‫دستت کن، خب؟
‫میریم، پنجره رو می‌بندیم، و میایم بیرون.
‫فکر کردی من خرم؟
‫می‌دونم صحنه جرم چیه. ‫همیشه سریال‌های پلیسی تماشا می‌کنم.
‫- اه، لعنتی. ‫- اوه، گندش بزنه.
‫شنیده بودم جنازه بو میده، ولی نه در این حد.
‫یالا، بیا بریم. چیکار می‌کنی؟
‫بیا اینجا، ببین. بیا. این رو ببین. ببینش.
‫خب.
‫یه کمد لباسه که روش سوراخ گلوله‌ست.
‫بازش کنم؟
‫نه. باز نکن.
‫باز نکن. نه... ‫چی گفتم بهت؟
‫به هیچی دست نزن.
‫هی، رفیق، یه لطفی کن و
‫اینقدر غر نزن و اتاق رو بگرد.
‫- واسه چی؟ دنبال چی بگردم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫بگرد. دنبال سرنخ. زیر تخت.
‫یه جنازه روی تخته.
‫نگاه کن دیگه.
‫زیر تخت رو چک می‌کنم.
‫اوه، ببین، هیچی اینجا نیست.
‫خیلی خب، میشه دیگه بریم؟
‫اینجا بوی گند گرفته. ممنون.
‫باشه.
‫وایسا، وایسا. یه لحظه فکر کن.
‫هیچی برات عجیب نیست؟
‫کل این قضیه برام عجیبه.
‫همکلاسی‌مون تیر خورد.
‫جز اون. چرا وسط کولاک پنجره اتاقش رو
‫باز کرده؟
‫نمی‌دونم. شاید دیشب گرمش بوده. نمی‌دونم.
‫یعنی فکر می‌کنی بلند شده، تلو تلو خوران رفته اونور
‫و پنجره رو وا کرده، برف می‌خورده به صورتش
‫- دوباره برگشته روی تخت؟ ‫- شاید تو حال خودش نبوده...
‫با عقل جور درنمیاد.
‫خیلی خب، نمی‌خوام بازجو بازی دربیارم. خب؟
‫- خیلی عجیبه. ‫- منم نمی‌خوام.
‫ولی یه چیزهایی ضایع هستن. اول از همه، ‫دو بار تیر خورده،
‫و یه تیر همینجوری خورده به کمد لباسش.
‫کی بهش شلیک کرده؟ استیوی واندر؟
‫نمی‌دونم.
‫من بازجو نیستم. کار من این نیست.
‫من وحشت کردم.
‫- اون پایین همه وحشت کردن، خب؟ ‫- درسته.
‫یه قاتل اینجا واسه خودش ول می‌گرده.
‫نمی‌تونیم بشینیم و کنار آقای باکلی بنوشیم.
‫باید بفهمیم چی شده.
‫راستش خودت باید یه کاری کنی، پسر.
‫الان به رهبری یکی نیاز داریم. یالا، رفیق.
‫- یالا. ‫- خیلی خب، باشه.
‫اول باید سلاح قتاله رو پیدا کنیم، خب؟
‫اینجوری نگاه... می‌دونم...
‫چون می‌دونی، آماده بودی... ‫حاضر بودی.
‫- می‌دونم. ‫- الان وقتشه که بدرخشی.
‫- باید خونسردی خودمون رو حفظ کنیم. ‫- باشه، قبول.
‫ولی من هیجان زده‌م. دست خودم نیست.
‫تو، ام...
‫چیکاره‌ای؟
‫منظورت چیه؟
‫شغلت چیه؟ وکیل؟ دکتر؟
‫اه، نه.
‫این مدل شغل‌ها واسه کسایی که
‫طرز کار ذهنشون متفاوته سخت هستن.
‫اسکیزوفرنی داری. منطقیه.
‫نه، من مشکل خواب‌گردی دارم.
‫توی خواب راه میرم.
‫ولی در جواب سوالت که پرسیدی
‫کار روزانه‌ام چیه باید بگم
‫من یه پارتیزان آنلاین هستم.
‫و این دقیقا چیه؟
‫خب، به مستضعفان کمک می‌کنیم.
‫صدای اونایی هستیم که توان حرف زدن ندارن.
‫راهی که باید رو میریم. ‫حرفی که باید رو می‌زنیم.
‫گمونم من بیشتر به خاطر ‫نجات بچه‌های اندرسون مشهورم.
‫اوه، وای.
‫لطفا به عکس دست نزن.
‫اوه.
‫پس گربه نجات میدی؟
‫آره. از نجات انسان‌ها سخت‌تره.
‫نمی‌دونی چقدر سخته
‫یه گربه‌ی اخته‌نشده ‫در شهرستان اسکس پیدا کنی، می‌دونی؟
‫همه شبیه هم هستن.
‫پس تو یکی از اون ترول‌های عجیب
‫ توی فیلم "سربه‌سر گربه‌ها نذارید" هستی.
‫خودش بحثش رو پیش کشید.
‫شروع شد.
‫قانونا اجازه ندارم در مورد اون فیلم صحبت کنم.
‫یه عده دارن ازمون فیلم می‌گیرن.
‫دوربین هست.
‫باید بلند حرف بزنی. نمی‌تونم...
‫منو از نسخه‌ی نهایی حذف کردن.
‫یه حادثه‌ای رخ داد.
‫اوه، خدا.
‫بذار اینجوری بگیم.
‫بدون من طرف رو نمی‌گرفتن.
‫پولش خوبه؟ سرچ توی گوگل در مورد گربه‌ها؟
‫داری ازم بازجویی می‌کنی؟
‫خیلی خب، بیا کاری به کارش نداشته باشیم.
‫اوه، نه. فقط سعی دارم گپ بزنیم.
‫توی برف گرفتار شدیم و من نمی‌خوام
‫اولین نفری باشم که توسط گروه دونر خورده میشم.
‫خیلی سریع از قتل
‫به آدمخواری رسیدیم.
‫هی، بچه‌ها، اگه صبحونه‌تون رو خوردین،
‫می‌خوام توی نشیمن باهاتون صحبت کنم. حله؟
‫ما خونه رو می‌گردیم که تفنگ رو پیدا کنیم.
‫و وقتی تفنگ رو پیدا کنیم، ‫قاتل رو پیدا کردیم.
‫مشخصا سلاح توی کیف قاتل پاپینزه.
‫فکر می‌کردم اسمش مری بود.
‫این چطوره. جمع بشین. بیاین جلو. یالا.
‫حالا میشه دست‌تون رو بکنین
‫توی جیب یا کیف بغلی‌تون
‫و هر چی توشه دربیارین؟
‫- چی؟ ‫- فقط همه...
‫خیلی خب‌.
‫جیب‌هات کو؟
‫- آره، یالا. ‫- خیلی خب.
‫چیزی واسه مخفی کردن نیست. ‫بریم تو کارش.
‫- آخ. مراقب باش. ‫- متاسفم.
‫- خدای من.
‫اینو از کجا گیر آوردی؟
‫دیشب از روی زمین پیداش کردم.
‫به نظرم یه نفر خیلی باشدت میچرخیده.
‫احتمالا گوشواره‌اش افتاده، می‌دونی.
‫چیزی نیست، نه؟ ‫کسی چیزی پیدا نکرد؟
‫- آماندا؟ ‫- بله.
‫عالیه، بریم بالا رو بگردیم.
‫بریم با اتاق ویویان شروع کنیم.
‫توی کمد تفنگ نیست.
‫چیزی نیست.
‫چی؟
‫چیزی نیست.
‫هی.
‫- چیزی پیدا کردی؟ ‫- من؟ نه.
‫اون چیه؟
‫- آماندا! کجا میری؟ ‫- هی!
‫گرفتمش!
‫یالا! هل بده!
‫نه! نه!
‫خیلی خب، بگیرش! بگیرش!
‫نه!
‫من مثل همین تلویزیون رو توی آشپزخونه‌ام دارم.
‫- روشنه؟ ‫- آره، روشنه.
‫بس کن.
‫خیلی خب، ماشین رفت.
‫والدین تینا رفتن تعطیلات،
‫یعنی اون دختره‌ی موذی خونه تنهاست.
‫- اون خونه‌ی تینا ریپلیه؟ ‫- آره.
‫اون مجبور شد از انتخابات کناره‌گیری کنه
‫چون بیمارستانی، جایی بود.
‫آره، به مغزی‌جات حساسیت داشت.
‫هیس.
‫خیلی خب، ساکت.
‫هی، تینا.
‫تینا. صبح به خیر!
‫- اوه، لعنتی! ‫- اوه، خدای من!
‫لعنتی!
‫برو، برو، برو!
‫آماندا، خدای من،
‫اون ۳ هفته توی کما بود.
‫تقصیر من نیست که سرنگ اپی‌نفرین توی اتاقش نداشت.
‫این بده.
‫اوه، خدای من!
‫آره.
‫خیلی خب.
‫صبر کن. تو تینا رو مسموم کردی ‫که بتونی نماینده‌ی کلاس بشی؟
‫و اون نهایتا چیزیش نشد.
‫عجب.
‫خیلی خب، این قضیه نباید جایی درز پیدا کنه.
‫راستش، آماندا، به نظرم کمک می‌کنه
‫اگه یه خرده در این مورد توضیح بدی.
‫اون چیزی که فکر می‌کنین نیست.
‫من دخلی به قتل متیو نداشتم.
‫ببین، کسی نگفت تو دخلی به قتل اون داشتی.
‫حرف ما این نیست.
‫حرف من هست. به نظرم.
‫یعنی میگم، متیو اون فیلم رو گرفته،
‫و بعد یکی به متیو شلیک کرده.
‫خانم مسموم‌کننده با کره‌ی بادوم زمینی خیلی مشکوکه.
‫من اونو نکشتم.
‫خیلی خب، باشه، اگه اینطوره،
‫من فقط یه سوالی دارم، می‌دونی.
‫چه جوری این فیلم ۲۰ سال پیش رو به دست آوردی؟
‫چند هفته قبل، یه کپی از نوار برام فرستاده شد
‫و نوشته‌ای داشت که گفته بود ‫منتظر دستورات بعدی باشم.
‫اخاذی؟ یکی ازت اخاذی کرده؟
‫کی همچین کاری می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر کردم شاید کار متیو باشه،
‫چون، خب، چون اون فیلم گرفته بود.
‫ولی واقعا نمی‌دونستم.
‫ببینین، من اصلا دلم نمی‌خواست
‫به این دورهمی مسخره‌ی دبیرستان بیام، خب؟
‫پس چرا اومدی؟
‫ولی یه هفته پیش، ‫یه نوشته‌ی دیگه به دستم رسید که گفته بود
‫باید به مهمونی بیام،
‫برم توی گاراژ
‫و دقیقا راس ساعت ۱۰:۴۵ شب برق رو قطع کنم.
‫- چی؟ ‫- خدای بزرگ.
‫نوشته بود اگه این کار رو بکنم،
‫تنها کپی نوار رو
‫توی جعبه ابزار توی زیرزمین متیو پیدا می‌کنم.
‫خیلی خب، بذار ببینم درست متوجه شدم.
‫تو ساعت ۱۰:۴۵ برق رو قطع کردی، نه؟
‫- اوهوم. ‫- بعدش
‫نوار رو از توی زیرزمین متیو برداشتی.
‫بعدش چی؟
‫همین. برگشتم به مهمونی.
‫جوری چرخیدم که انگار سال ۲۰۰۱ ئه.
‫ها.
‫من اولین نفری‌ام که اعتراف می‌کنم
‫بی‌نقص نیستم.
‫شرمنده.
‫واسه همدردی مشکل دارم.
‫آزمایشات اینو ثابت کردن.
‫و اینو چه جوری آزمایش می‌کنن؟
‫کلی ویدئو از حیوانات مُرده به آدم نشون میدن، و...
‫من هیچی حس نمی‌کنم.
‫می‌خوام این عکس رو ببینی.
‫این امیلیه.
‫جغدها اونو خوردن.
‫هیچی؟
‫خلاصه می‌خوام بگم من در آستانه‌ی پیروزی هستم،
‫و رقیبم سعی داره سن رضایت رو پایین بیاره.
‫یعنی میگم، نمی‌خوام کل کمپینم رو
‫به باد بدم و بذارم به خاطر
‫یه نوار مسخره از دوران بچگیم به فنا بره‌.
‫- یعنی میگم... ‫- ببین، اینجوری نمیشه، خب،
‫آماندا، چون حدس بزن چی؟ ‫هیچ کدوم‌مون اون نوار رو افشا نمی‌کنیم.
‫خوبه.
‫چون باور کنین،
‫دل‌تون نمی‌خواد توی لیست دشمنانم قرار بگیرین.
‫بله، همه دیدن چه بلایی سر دشمنانت میاد.
‫مرکز، واحد ۱۲ هستم. صدام رو دارین؟
‫هی، یه چیزی رو می‌دونی، داشتم فکر می‌کردم...
‫کی از آماندا اخاذی می‌کنه؟
‫حتی نمی‌دونیم اون حقیقت رو میگه یا نه.
‫ممکنه این داستان رو سر هم کرده باشه.
‫اگه حقیقت رو بگه چی؟
‫مرکز، واحد ۱۲ هستم. صدام رو دارین؟
‫لعنتی.
‫تنها چیزی که به ذهنم میاد اینه که...
‫نکنه قاتل متیو
‫همونی باشه که از آماندا اخاذی کرده
‫و مجبورش کرده برق رو قطع کنه؟
‫خب...
‫چرا قاتل متیو
‫به آماندا نیاز داشته که برق رو قطع کنه؟
‫نمی‌دونم، ولی این دقیقا چیزیه که باید بفهمیم.
‫سال‌ها بود اینقدر هیجان نداشتم.
‫حس می‌کنم توی یه اتاق فرار واقعی هستم.
‫خب، امیدوارم هیجان‌زده باشی،
‫چون انگار قراره
‫یه شب دیگه هم اینجا باشیم.
‫بیسیم جواب نمیده.
‫یالا، بیا بریم تو. این بیرون خیلی سرده.
‫لطفا کیک مرغ بالتی رو بده.
‫حتما.
‫پیتزای گل‌کلم خیلی خوبه.
‫- آره. ‫- بدون گلوتنه.
‫خدای من!
‫چی شده، آماندا؟
‫چی شده؟
‫ما مثل موش توی هزارتو
‫توی این خونه‌ی قتل لعنتی گیر افتادیم.
‫ببینین، بیاین سعی کنیم روحیه‌مون رو حفظ کنیم، خب؟
‫این خونه... ‫می‌دونی، خیلی اتفاقات داره میفته،
‫ولی جای راحتیه.
‫به نظرم متیو و زنش ‫توی دکوراسیون خونه عالی عمل کردن.
‫آره، سبک تودور کاذب با کمی دوشه.
‫گمونم اگه قراره توی این ورساچی لعنتی بمیریم،
‫حداقل دورمون عزیزان‌مون هستن.
‫خیلی شرورانه هیجان‌انگیزه، نه؟
‫هیچی بیشتر از نزدیکی به مرگ
‫باعث نمیشه آدم احساس زنده بودن بکنه.
‫تند نرو، استیون کینگ.
‫♪هفت تا اردک کوچولو توی برف گرفتار شدن♪
‫♪یکی کشته شد، حالا ۶ تا دیگه موندن♪
‫♪هر کی نفر بعدی می‌میره، ‫امیدوارم مرگ عذاب‌آوری نداشته باشه♪
‫این خیلی خوبه.
‫♪از کجا بفهمیم کی دوسته و کی دشمن؟♪
‫هی، خیلی خب، خدای من، ‫دارین حسابی منو می‌ترسونین.
‫آره.
‫عجیبه.
‫گوش کنین، بچه‌ها، همیشه نهایتا
‫یکی دو روز بعد از کولاک
‫خطوط تلفن ثابت وصل شدن.
‫اه...
‫اون با اونا داره چه غلطی می‌کنه؟
‫می‌خوام از خودم محافظت کنم. ‫حس کردم مشخصه.
‫اوه.
‫یه نفر اینجا قاتله.
‫پس این سلاح‌ها رو برمی‌دارم
‫و امشب توی اتاق مهمان سنگر می‌گیرم.
‫کسی ایده‌ی بهتری داره؟
‫یعنی میگم، ببین، ‫انتخاب سلاحت قابل بحثه.
‫ولی می‌دونین چیه؟
‫این ایده‌ی بدی نیست.
‫راستش ایده‌ی معرکه‌ایه.
‫همگی امشب باید ‫به یکی از اتاق‌های مهمان بریم،
‫در رو از روی خودمون قفل کنیم.
‫اگه چیزی دیدین یا شنیدین، ‫اسم منو داد بزنین.
‫- اوان! ‫- خدای من، چیه؟
‫فقط دارم تمرین می‌کنم.
‫خدای...
‫خفه‌ خون بگیر.
‫- متاسفم. متاسفم. ‫- نه، عیبی نداره. عیبی نداره.
‫امیدوارم کسی رو بیدار نکرده باشیم.
‫تو واسه چی بیداری؟
‫فکر کردم الان دستشویی برم قبل اینکه،
‫می‌دونی، توی اتاق سنگ بگیرم.
‫- نقشه‌ی خوبیه. ‫- خدای من.
‫- یه جورایی میدون نبرد شده. ‫- شرمنده، آره.
‫ولی من قرار نیست جایزه‌ی پولیتزر برنده بشم.
‫نه. خب، امیدوارم برنده بشی.
‫آره، این...
‫امیدوارم بار بعدی که همدیگه رو می‌بینیم...
‫هیچ کس به قتل نرسیده باشه.
‫- آره، اینجوری خوبه. ‫- آره.
‫می‌خواستم بگم تحت شرایط دیگه‌ای باشه،
‫ولی آره، کسی به قتل نرسیده باشه.
‫می‌دونی، حس می‌کنم...
‫چی؟
‫حس می‌کنم کور سوی امید این ماجرا
‫اینه که حداقل دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫آره، یه جورایی عجیبه،
‫ولی یه جورایی خوشحالم اینجا پیشت گیر افتادم.
‫- منم همینطور. ‫- آره.
‫کجا می‌خوابی؟
‫نمی‌دونم، شاید انتهای راهرو ‫یا یه همچین جایی.
‫به نظرم خیلی احساس امنیت بیشتری می‌کنم
‫که بدونم تو نزدیکمی.
‫آره‌.
‫آره.
‫پس بعدا باهات حرف...
‫احتمالا... ‫برم ببینم اون اتاق
‫یا اون یکی... شاید اتاق بالای تو خوب باشه.
‫چیزی از آشپزخونه نمی‌خوای؟
‫من یه سر میرم آشپزخونه. این... تو رو به راهی؟
‫- هی، او. ‫- بله؟
‫اگه امشب بمیرم،
‫فقط...
‫فقط می‌خوام بهت بگم...
‫پروفایل تیندرت فاجعه‌ست.
‫چی؟
‫باید عکسش رو عوض کنی.
‫فردا کمکم... ‫هر وقت آنتن اومد.
‫کمکم کن درستش کنم. ‫عالی میشه، آره.
‫نصیحت خوبی بود.
‫شب به خیر.
‫- کیه؟ ‫- منم.
‫- "من" کیه؟ ‫- من قاتل.
‫یالا، اوانم.
‫در رو باز کن.
‫اوه، سلام. چی شده؟
‫فقط می‌خواستم شب به خیر بگم.
‫- ردیفی؟ ‫- شب تو هم به خیر، مرد.
‫آره. آره.
‫- به نظرت امشب خوابت می‌بره؟ ‫- تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫نمی‌دونم، مرد. ‫همه چی خیلی عجیبه.
‫- آره، مرد. ‫- نمی‌دونم چیکار کنم.
‫- چه حسی در موردش داری؟ ‫- نمی‌دونم.
‫تمام شب فکرم مشغول بوده.
‫فقط سعی دارم بفهمم کار کی بوده،
‫چون می‌دونم باید حرفه‌ام رو عوض کنم.
‫به نظرم می‌تونم توی حل چیزهای مرموز
‫حرفه‌ای باشم.
‫چی، مثل اسکوبی‌دو؟
‫یه ون برداری و دور شهر بگردی؟
‫لزوما نیازی به گرفتن ون نیست،
‫ولی می‌تونیم بگردیم و چیزهای مرموز...
‫یعنی میگم، این باحاله، ولی من جدی میگم.
‫گوش کن ببین چی میگم.
‫اگه من و تو این قتل رو حل کردیم،
‫اون وقت می‌تونیم کارآگاه خصوصی بشیم.
‫شرکت خودمون رو راه بندازیم. ‫رفقای صمیمی.
‫یعنی میگم، این...
‫آره، مرد.
‫- بهش فکر می‌کنی؟ ‫- بهش فکر می‌کنم، مرد.
‫باشه، شب به خیر، رفیق.
‫خیلی خب، شب به خیر‌. ‫هی، در اتاقت رو قفل کن.
‫- باشه. ‫- قول میدی در رو قفل کنی؟
‫- قفلش می‌کنم. شب به خیر. ‫- خیلی خب، خوبه. شب به خیر.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫- هی، ری. ‫- شب به خیر.
‫تئودور باکلی‌.
‫مارموز.
‫ویویان؟
‫مارموز‌.
‫نمی‌تونی فرار کنی. نمی‌تونی فرار کنی.
‫ویویان!
‫- ویویان. ‫- نه.
‫- داری توی خواب راه میری. ‫- اون بیرونه.
‫پاشو. ویویان؟
‫ویویان.
‫ویویان، نه، نه! هی، پاشو.
‫نه، نه. نه. چیکار کنیم؟
‫بسه. ویویان، پاشو.
‫به این میگن موسیقی.
‫اوه، خدای من.
‫نسخه‌ی یک، دو،
‫سه...
‫بیا برو بخواب.
‫بیا برو روی مبل بشین.
‫من فقط یه پنیر کبابی می‌خوام، ‫چون خیلی گشنه‌ام نیست.
‫خیلی خب، بیا بگیر بخواب.
‫یالا، یالا.
‫این چه کوفتیه؟
‫چی بود؟
‫اون بیرون چه خبره؟
‫جزمین. جزمین.
‫اوه، خدای من. جزمین. چه اتفاقی افتاد؟
‫خیلی خب، هوشیار بمون. ‫فقط باید هوشیار بمونی.
‫خب؟ هوشیار بمون.
‫اون چرا روی زمینه؟ بی‌هوشه؟
‫یکی روی پله‌ها برشتوک ریخته.
‫همه چی مرتبه؟
‫آقای باکلیه.
‫چی؟
‫آقای باکلی روی پله‌ها برشتوک ریخته.
‫اوه، خدا.
‫یکی دیگه؟
‫مُرده؟
‫- آخ. ‫- خیلی خب، شرمنده.
‫یه خرده بهتر شده. ورمش داره می‌خوابه.
‫شرمنده که کاملا باهاتون
‫صادق نبودم.
‫الان چند ماهه که دفتر روزنامه داره
‫در مورد صندوق سرمایه‌گذاری متیو تحقیق می‌کنه.
‫ما بنا به دلایلی معتقدیم متیو و شرکاش
‫بیش از ۱۰۰ میلیون دلار
‫از پول مشتری‌هاشون رو اختلاس کردن.
‫تعجب نمی‌کنم. عادیه.
‫من و ویراستارم اون شب دعوامون شد
‫چون اون ازم می‌خواست ‫از این دورهمی به عنوان راهی
‫برای دسترسی به کامپیوتر شخصی متیو استفاده کنم.
‫ولی تو دقیقا همین کار رو کردی.
‫خب، نمی‌خواستم.
‫ولی بعد اون فوت شد ‫و فکر کردم چرا که نه؟
‫می‌دونی، هر چی که پیدا کنم ضرری بهش نمی‌زنه.
‫ای راسوی آب‌زیرکاه.
‫فکر نمی‌کردم اهل همچین کاری باشی.
‫احسنت.
‫می‌دونم. غیراخلاقیه
‫و کاملا ناشایسته. من فقط...
‫سر کار به بن‌بست خوردم، و...
‫نمی‌دونم، واقعا فکر کردم ‫این داستان به شغلم کمک می‌کنه.
‫آره، کمک می‌کنه. ‫واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫خیلی خب، چیزی توی کامپیوترش پیدا کردی؟
‫آره.
‫یه لیست بلند و بالا از مشتریان متیو پیدا کردم.
‫و یکی از اسامی‌ای که توش بود...
‫تئودور باکلی بود.
‫پس حقیقت داره؟
‫اسمت تئودوره؟
‫چطوره بهم بگی چرا اینجایی،
‫آقای باکلی؟
‫من دعوت شدم.
‫از سوال طفره نرو.
‫چرا یه معلم تاریخ پیر و ترسناک،
‫که از دانش‌آموزانش خوشش نمیاد، ‫به دورهمی‌شون اومده؟
‫تئودور باکلی
‫مبلغ ۳۰۰ هزار دلار سرمایه‌گذاری کرده
‫و پولش رو توی شرکت متیو از دست داده.
‫دارین میگین من متیو رو کشتم؟
‫دارم میگم متیو مسئول
‫از دست دادن کل پس‌انداز توئه.
‫دارم میگم حتما از بند بند وجود اون متنفری.
‫بله و خوشحالم
‫که اون کلاهبردار بی‌شرف مُرده‌.
‫عالیه. پس حل شد.
‫اون نابودم کرد.
‫و فقط پس‌انداز زندگیم نبود.
‫من حقوق بازنشستگیم رو گرفتم.
‫یه وام مسکن دیگه گرفتم. ‫همش رو دادم به اون.
‫پس تو اونو کشتی، نه؟
‫به این مهمونی اومدی که متیو رو بکشی.
‫نمی‌دونم!
‫نمی‌دونم چرا اومدم.
‫اون جواب تماس‌هام رو نمی‌داد.
‫بعد اینکه تمام پولم رو از دست داد ‫کلا ازم دوری می‌کرد.
‫فقط گفت ریسکیه که هر سرمایه‌گذاری می‌کنه.
‫من خیلی احمق بودم.
‫فقط لازم بود چند تا نوشیدنی مهمونم کنه.
‫بهم بگه من معلم محبوبش بودم،
‫که می‌دونیم دروغه،
‫چون من معلم محبوب هیچ کس نیستم.
‫آره، نه بابا!
‫صندوق عقب اون ماشین بازه.
‫اوه. لعنتی.
‫نه. مگان.
‫چیزی نیست. هی، چیزی نیست، مرد. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. بیا بریم تو.
‫این چه کوفتیه؟
‫چیزی نیست.
‫خیلی خب، آخرین نفری که ‫مگان رو زنده دید کی بود؟
‫من.
‫اون به تو یا کس دیگه‌ای نگفت
‫که توی دردسر افتاده؟
‫البته که نه.
‫آخه کی می‌خواد به مگان صدمه بزنه؟
‫این چرا توی جیبت بود، ری؟
‫اون چیه؟ چیه؟
‫- گوشواره‌ست. ‫- گوشواره‌ی مگانه.
‫توی جیب ری پیداش کردم
‫وقتی دیروز داشتیم همدیگه رو می‌گشتیم.
‫چرا این دست توئه؟
‫- بذارین توضیح بدم. ‫- به نظرم
‫الان یا همین الان زمان مناسبیه.
‫یا شاید حتی الان؟
‫ببینین، وقتی رفتیم بالا
‫که پنجره‌ی اتاق متیو رو ببندیم،
‫گوشواره رو روی زمین پیدا کردم.
‫و تصمیم گرفتم بذارمش توی جیبم
‫- و می‌دونی، مخفیش کنم. ‫- چرا همچین کاری بکنی؟
‫چون اگه یکی دیگه گوشواره رو پیدا می‌کرد،
‫احتمالا مگان‌ رو مقصر قتل متیو می‌دونست.
‫ببینین، اون قادر به کشتن هیچ کس نیست.
‫تنها چیزی که کشته احساسات من بوده، همین.
‫اون منو از درون داغون کرد، ‫ولی قاتل واقعی نیست.
‫خیلی خب، پس براش لاپوشونی کردی.
‫- فقط همین کار رو کردم. ‫- خیلی خب.
‫آره، همین.
‫- کفشت رو بده من. ‫- چی؟
‫- نه. چیکار می‌کنی، مرد؟ ‫- کفشت رو بده من، داداش.
‫- کفشم رو می‌خوای چیکار؟ ‫- کفشت رو بده من، ری.
‫اوه، محض رضای خدا.
‫حالا پام یخ کرد!
‫نمی‌خوام دعوا کنم. بگیرش.
‫چرا؟ چی؟
‫نمی‌دونم. خیلی سردرگم شدم.
‫همه دیوونه شدن!
‫اوه، لعنتی.
‫ری.
‫رد پای توئه که تا جای صندوق عقب ماشین میره.
‫نه، چطور ممکنه؟
‫چرا رد پای تو اون بیرونه، مرد؟
‫- نمی‌دونم! ‫- بی‌خیال!
‫- هی. ‫- اونو زندانی کن!
‫- بذارش کنار. ‫- همه‌تون دیدین مگان
‫و ری توی مهمونی دعوا کردن.
‫داد می‌زدن و آماده بودن ‫که خرخره‌ی همدیگه رو بجون.
‫بله، بله، نگاه‌هاشون رو یادمه.
‫شعله‌ی نفرت شعله‌ور بود.
‫ری مچ متیو و مگان رو با هم گرفت.
‫وارد اتاق متیو شد و بعد خشمگین شد و...
‫بنگ! اسکار پیستریوس.
‫- شما می‌خواین این چرندیات رو باور کنین؟ ‫- بسه!
‫میشه یه لحظه در این مورد فکر کنیم؟
‫- تو توی ماشین دستبند داری، مگه نه؟ ‫- آره.
‫- خب چی... ‫- خب بهش دستبند می‌زنیم تا کمک بیاد.
‫کی رو دستبند بزنیم؟
‫یه لحظه صبر کنین، خب؟ ‫می‌تونیم ته توی ماجرا رو دربیاریم.
‫چطوره رای‌گیری کنیم؟
‫ما در دموکراسی زندگی می‌کنیم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫هر کی موافق دستبند زدن به ری هست،
‫- دستش رو بیاره بالا. ‫- نه، بی‌خیال!
‫- خب، همه حرف‌شون رو زدن. ‫- خیلی خب!
‫گور باباش.
‫من... امان از دست تو و این سلاح‌هات.
‫چاقو برمی‌داری. تو... ‫تو چه مرگته؟
‫واسه اینکه همه آروم بشن،
‫حاضرم دستبند بخورم.
‫خدای من، نجات پیدا کردیم.
‫الو؟
‫شما؟
‫من جزمین پارک هستم.
‫توی خونه‌ام چیکار می‌کنی؟
‫اوه، لعنتی!
‫متیو کجاست؟
‫میشه لطفا گوشی رو بدی شوهرم؟
‫الو؟
‫اومدن!
‫دیگه وقتشه.
‫گوش کن، مرد، دستبند رو باز نمی‌کنم،
‫ولی تا جای ماشینم می‌برمت
‫و مستقیم می‌برمت خونه، خب؟
‫پلیس ایالتی یه تحقیقات کامل انجام میده
‫قبل اینکه کسی رو بازداشت کنه.
‫ولش کن، مرد، ‫ولی یه چیزی جور درنمیاد.
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫خیلی به کشف حقیقت نزدیک بودیم. یعنی میگم...
‫مرگ مگان اصلا برام منطقی نیست.
‫مثل یه پازل می‌مونه، آخرین قطعه‌اش یه لگوئه،
‫- و نمی‌تونم بفهمم. ‫- آروم باش، مرد. چیزی نیست.
‫- منظورت چیه آروم باشم؟ ‫- منظورم اینه آروم باش.
‫دو تا جنازه اینجاست ‫و اونا منو مقصر می‌دونن.
‫- دست‌های من دستبند خورده. ‫- آره. می‌دونم.
‫اوه، پس قضیه اینه. ‫فکر می‌کنی من قاتلم.
‫ری، از وقتی ۶ سالت بود تو رو می‌شناسم.
‫تو یه سری کارهای احمقانه‌ کردی.
‫ولی قاتل نیستی.
‫چیزی نیست.
‫- سلام، چطوری، کیث؟ ‫- سلام، اوان.
‫اوضاع اون بیرون چطوره؟
‫- جاده باز شده؟ ‫- اوان؟ هی، این لیسا، همسر متیوئه.
‫سلام. اوان. اوان وست.
‫سرکار. نماینده تنر هستم.
‫- خیلی ممنون که اومدی. ‫- ممنون.
‫نیروی کمکی به زودی میاد‌.
‫- لطفا هیچ عجله‌ای نکن. ‫- هی!
‫اوه، خدای من!
‫- همه برین عقب! ‫- هی، ری؟
‫فقط برین عقب. هنوز از این خونه نمیریم.
‫- خب؟ ‫- کودن خر.
‫اگه نوامبر پیروز بشم، ‫بودجه‌ی پلیس رو کاهش میدم.
‫این چیزیه که مجابت کرد؟
‫ری، اول به اون شلیک کن.
‫جفت‌تون آروم باشین، خب؟ من...
‫من به کسی شلیک نمی‌کنم ‫مگه اینکه مجبور بشم، خب؟
‫ولی این کاری نیست که می‌خوام بکنم. ‫فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫فقط می‌خوام بریم توی نشیمن
‫تا حرف بزنم، همین.
‫خیلی خب، در چه موردی می‌خوای حرف بزنی؟
‫فقط ۱۰ دقیقه بهم وقت بدین.
‫خب، هنوز یه لیوان نوشیدنی دارم ‫که تمومش کنم،
‫پس تا اون موقع گوشم با توئه.
‫خوبه.
‫برین توی نشیمن.
‫حالا که توجه‌تون به منه،
‫می‌تونیم شروع کنیم.
‫نه که چاره‌ی دیگه‌ای هم داشتیم.
‫آره، چاره‌ای نداشتین، ‫ولی حالا که اینجایین، پس بی‌خیال شو.
‫خب؟ چون یکی‌تون یه قاتل بی‌رحمه.
‫و می‌دونم همه‌تون فکر می‌کنین منم.
‫ولی من نیستم.
‫پس گوش کنین، کی دلش می‌خواسته
‫هم‌کلاسی ما، متیو رو بکشه؟
‫پس شروع کردم به فکر کردن.
‫شاید کار معلم تاریخ قدیمی‌مون بوده.
‫اون پس‌انداز کل زندگیش رو از دست داده.
‫یه خرده پول لازم داره. ‫و شاید اون قاتله.
‫یا شاید دختر بدذات اصلیه، درسته.
‫سیاستمداری که ازش اخاذی شده ‫و حاضره هر کاری بکنه
‫که توی اوج بمونه.
‫شاید تو متیو رو کشتی.
‫ یا شاید کار بچه‌ شهرستانی بی‌عرضه بوده
‫که نامزد سابقش رو کشته.
‫می‌دونی چیِ تو رو درک نمی‌کنم؟
‫من توی دستم اسلحه دارم،
‫ولی تو هنوز چرت و پرت میگی‌.
‫خفه خون بگیر، آماندا!
‫همه‌مون به این فکر می‌کردیم.
‫می‌دونم همه‌تون خوشحالین که اینو گفتم. ‫می‌خواین با من بگین؟
‫- خفه‌ خون بگیر! ‫- خفه‌ خون بگیر، آماندا!
‫اگه احساسات می‌داشتم، ‫ممکن بود جریحه‌دار بشه.
‫ببینین، درک می‌کنم. ‫همه‌مون از متیو متنفر بودیم.
‫این حقیقت محضه.
‫ولی واسه اینکه بفهمیم کی اونو کشته،
‫باید بررسی کنیم کی اینجا ‫بیشترین انگیزه رو داشته.
‫بیاین با انتهای مهمونی شروع کنیم.
‫مهمونی حوالی ساعت ۱۲ شب تموم شد.
‫اکثرا رفتن.
‫ما موندیم چون منگ بودیم.
‫ولی بعدش نتونستم بریم چون طوفان شد.
‫پس همه‌مون شب موندیم.
‫ولی وقتی صبح بیدار شدیم،
‫هم‌کلاسی‌مون، متیو مُرده بود‌.
‫و بعد وقتی رفتیم بیرون که
‫دنبال رد و رد پا و این چیزها بگردیم،
‫توی برف هیچی نبود.
‫که یعنی قاتل
‫هنوز توی خونه بوده.
‫ولی بعد این جالبه. وقتی من و اوان رفتیم بالا
‫که پنجره‌ی اتاق اوان رو ببندیم،
‫سر صحنه‌ی جرم کلی چیزهای عجیب دیدیم.
‫مثلا چرا وسط طوفان
‫پنجره‌ی متیو باز بود؟ ‫این با عقل جور درنمیاد.
‫یا چرا رد یه گلوله روی کمد بود؟
‫و چرا اصلا صدای شلیکی نشنیدیم؟
‫و بعد چند ساعت گذشت، خب؟
‫و حتی چیزهای بیشتری کشف کردیم،
‫که باعث شد سوالات بیشتری پیش بیاد.
‫تک تک‌مون
‫با متیو رابطه‌ای داشت، خب؟
‫واسه همین کشتن اون
‫توی دورهمی دبیرستانش هوشمندانه‌ست.
‫چون این باعث شد هر کسی که
‫توی خونه‌ست مظنون بشه.
‫که دقیقا چیزیه که قاتل می‌خواسته.
‫این چیزیه که من فکر می‌کنم واقعا اتفاق افتاده.
‫متیو دوباره برق‌ها رو وصل کرد ‫و رفت بالا توی اتاقش
‫که لباس گربه‌ی وحشی رو بپوشه.
‫عزیزم، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- سوپرایزه؟ ‫- یه جورایی.
‫لیسا شوهرش رو کشته.
‫- چی؟ ‫- نه!
‫ببینین، بعد اینکه متیو رو کشته، خب؟
‫تصمیم گرفته یه پنجره رو باز بذاره ‫تا جنازه شبانه یخ کنه
‫تا کسی متوجه زمان قتل نشه.
‫وای، ری.
‫واقعا محشره.
‫زنی رو مقصر می‌دونی ‫که تازه شوهرش رو از دست داده؟
‫اون شوهرش رو از دست نداده.
‫- شوهرش رو کشته. ‫- نه، این امکان نداره.
‫اون شب دورهمی توی وستچستر بوده.
‫اوه، جدی؟ راستش
‫از اینجا تا وستچستر با ماشین چقدر راهه؟
‫- یه ساعت؟ ‫- کمتر.
‫کمتر.
‫آقای باکلی، مرد، ‫خیلی باهات حال می‌کنم، می‌شنوی؟
‫ببینین، این فقط بهونه‌ی خوبی ‫برای غیبتش در صحنه‌ی جرم بوده.
‫لیسا میگه خونه‌ی والدینش بوده
‫در حالی که متیو اینجا بوده ‫و با هم‌کلاسی‌هاش اجرا میکرده.
‫و هیچ کس بهش مظنون نمیشه.
‫امکان نداره جدی بگی.
‫خیلی هم جدی میگم!
‫خانم، کار تو بوده.
‫راستش الان که بهش فکر می‌کنم،
‫به یکی دو تا چیز فکر می‌کنم. اولا
‫کی دورهمی کلاسی رو خونه‌ی کسی برگزار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم چرا توی دبیرستان نیستیم.
‫اینجوری متوجه شدم ‫یه خبرهایی هست.
‫تازه، تو به فیلم‌های خونه‌اش دسترسی داشتی،
‫واسه همین تونستی از آماندا اخاذی کنی.
‫پازل داره درست میشه، نه؟
‫اه.
‫وقتی آماندا رفت برق رو قطع کنه،
‫لیسا بیرون کنار خونه قایم شده بود.
‫و بعد وقتی برق قطع شد،
‫لیسا یواشکی دوباره برگشت توی خونه،
‫و دوربین‌ها هم اونو ندیدن.
‫حالا وقتی رفته بالا،
‫توی کمد قایم شده،
‫منتظر شده متیو لباس گربه‌ی وحشی رو بپوشه.
‫نقشه‌اش این بوده که لباس گربه‌ی وحشی رو بپوشه، خب؟
‫یواشکی از خونه بزنه بیرون،
‫و قبل اینکه طوفان شدید بشه برگرده وستچستر،
‫و هیچ کس متوجه نمی‌شد ‫اون اصلا توی مهمونی بوده.
‫ولی...
‫به یه مشکلی برخورد.
‫و نقشه‌اش یه خرده با مشکل مواجه شد.
‫درست قبل از قطع برق، من و مگان
‫یه خرده با هم جروبحث شدیدی کردیم، خب؟
‫و من فکر کردم اون مهمونی رو ترک کرد.
‫در حالی که در واقعیت مگان ‫یواشکی رفت بالا توی اتاق متیو
‫که مخش رو بزنه.
‫مگان به احتمال زیاد لیسا رو دیده
‫که یواشکی وارد هال شده.
‫- جایی که شاهدِ... ‫- عزیزم، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- سوپرایزه؟ ‫- قتلِ...
‫- یه جورایی. ‫- شوهر لیسا بود.
‫لیسا مجبور شده کار رو تموم کنه، خب؟
‫نباید شاهدی به جا می‌مونده، ‫پس مگان رو کشته
‫و جنازه‌اش رو زیر تخت قایم کرده‌.
‫و من فکر می‌کردم ‫اون گربه‌ی وحشی واقعا می‌تونه بچرخه.
‫متیو بلد نبود اون جوری بچرخه.
‫می‌دونستم یه جای کار می‌لنگه.
‫فقط دارم میگم.
‫ولی بعد وقتی اوضاع آروم شد،
‫اون لباس رو درآورده،
‫دوربین‌ها رو خاموش کرده،
‫و با ماشین به وستچستر رفته.
‫صبر کن ببینم. ‫نه، این نمی‌تونه درست باشه.
‫اگه لیسا برگشته خونه‌ی والدینش،
‫پس کی ساعت ۴ صبح ‫با گوشی متیو پیام فرستاده؟
‫همدستش.
‫خب، لیسا نمی‌تونسته ‫تنهایی این نقشه رو بکشه، نه.
‫همدستش...
‫اوانه.
‫چی؟
‫- نه. ‫- خفه شو.
‫نه.
‫اوانه.
‫بهترین دوست من.
‫زده به سرت، ری؟
‫کاش زده بود به سرم.
‫ولی نزده.
‫ببینین، لیسا پسورد گوشی متیو رو به اوان داده
‫تا اون بتونه چند ساعت بعد از مرگش پیام بده،
‫و زمان مرگش رو مخفی کنه.
‫از عکس‌های قدیمی توی گوشی متیو استفاده کرده
‫تا به آماندا و جزمین پیام عاشقانه بده.
‫دلیل اینکه دیشب ‫هیچ صدای شلیکی نشنیدیم
‫به خاطر اینه که دوست خوبم، اوان،
‫از کمد مدارک پلیس یه صداخفه‌کن بلند کرده.
‫چیزی که راحت میشه دوباره برش گردوند
‫بدون اینکه کسی متوجه نبودش بشه.
‫هوشمندانه‌ست.
‫ولی هنوزم یه مشکلی بود.
‫با جنازه‌ی مگان چیکار کنن؟
‫اوه، ببین، چیزی زیر تخت نیست.
‫میشه لطفا بریم بیرون؟ ‫اینجا دیگه داره بو می‌گیره.
‫ببینین، وقتی لیسا در مورد ‫قتل مگان به اوان گفت،
‫اونا مجبور شدن سریع عمل کنن
‫وگرنه تمام نقشه‌هاشون خراب می‌شد.
‫پس اوان تصمیم گرفت واسه قتل مگان
‫برای محتمل‌ترین شخص پاپوش بدوزه.
‫من.
‫پس دیشب وقتی همگی خواب بودیم، خب،
‫اوان کفش‌های منو پوشیده و جنازه‌ی مگان رو
‫توی صندوق عقب ماشین انداخته.
‫ولی وقتی داشته این کار رو می‌کرده، ‫دیده یکی بیداره.
‫پس مضطرب شده.
‫ترسیده گیر بیفته.
‫پس کاری که کرده این بوده که
‫لباس گربه‌ی وحشی رو پوشیده.
‫و جزمین اونقدر بدشانس بود
‫که وسط شب گذرش بهش خورد.
‫بی‌خیال، کلا داری داستان سر هم می‌کنی،
‫و هیچ کس حرفت رو باور نمی‌کنه. ‫متاسفم، ری.
‫- جزمین، بگو که درست میگم. ‫- یه لحظه.
‫این خیلی ناجوره. متاسفم، ری...
‫درست میگی، داداش. خیلی ناجوره.
‫جزمین، یادته
‫دیشب با چی زد توی سرت؟
‫جاشمعی بود.
‫آره‌.
‫جاشمعی.
‫می‌دونین، وقتی دیدمش،
‫با خودم گفتم این چیز عجیب
‫و ساحره‌گونه چیه؟
‫ولی به نظرم خیلی آشنا اومد.
‫جزمین، پروفایل تیندرت رو بیار
‫و صفحه‌ی اوان رو برام بیار.
‫فقط بهش فکر کن.
‫اون جاشمعی به نظر میومد ممکنه بخشی
‫از یه جور لباس مبدل،
‫یا یه جور رویداد باشه، می‌دونی.
‫می‌دونی، یه چیزی مثل جشنواره‌ی وحشت،
‫که لیسا و اوان با همدیگه
‫به عنوان شبح اپرا درش شرکت کردن.
‫اوه، خدای من، خودشه.
‫اونه.
‫می‌دونم. اون کریستین افتضاحیه.
‫ولی می‌دونین چی جالبه؟
‫اون جاشمعی نبود که ‫باعث شد شستم خبردار بشه.
‫ادکلن بود.
‫بله. خب، ما دوش رو داریم.
‫می‌دونین که وقتی از زیر دوش میایم بیرون ‫چیکار می‌کنیم، رفقا.
‫یه خرده ادکلن دور گردن می‌زنیم ‫که بوی خوب بدیم، ها؟
‫ادکلن متیو توی حمومش بود،
‫که دقیقا بوی ادکلنی رو میده
‫که تو توی مهمونی زده بودی.
‫اوه، آره، و چون زیاد زده بود، بوش رو فهمیدم.
‫دو بار!
‫ولی با خودم گفتم احتمالش چقدره
‫که ادکلن متیو و اوان یکسان باشه؟
‫مگه اینکه ادکلن محبوب لیسا بوده باشه.
‫لا نو... لا نو... لا نا نو...
‫ببینین، من فرانسوی رو افتادم. ‫می‌دونین، اون سنت لورن چرت و پرت.
‫ولی ببینین، اونجا بود که متوجه شدم
‫لیسا و اوان با هم سَر و سِری دارن.
‫یا به عبارت دیگه رابطه‌ی پنهانی دارن.
‫ببخشید، الان داری همه رو حسابی گمراه می‌کنی.
‫و شاید ادکلن من و متیو یکی باشه،
‫ولی این باعث نمیشه ما قاتل باشیم.
‫کس دیگه‌ای اینو متوجه میشه؟
‫این مسخره‌ست.
‫خیلی خب، خب، یه لطفی در حقم بکن، مرد،
‫چون می‌دونی، همش جوری رفتار می‌کنی که انگار
‫من نمی‌دونم چی دارم میگم.
‫می‌دونم شما دو تا باید به همدیگه پیام می‌دادین،
‫- پس گوشیت رو بده ببینم. ‫- باشه. حتما. باشه.
‫گوشیم رو ببین. ‫چیزی پیدا نمی‌کنی.
‫- پیامی نیست. ‫- میشه لطفا گوشی رو برام بیاری؟
‫می‌بینی که دست‌هام پره، داداش. لعنتی.
‫چیزی نیست. هیچ پیامی
‫هیچ کجا در مورد نقشه‌ی قتل نیست.
‫تو فکر می‌کنی من باهوش نیستم و بچه‌ام.
‫گوش کن ببین چی میگم.
‫کلی نرم‌افزار مختلف هست ‫که میشه توش پیام داد،
‫به خصوص اگه بخوای پیام بدی
‫و نخوای کسی بفهمه ‫راجع به چی حرف می‌زنی.
‫ببین، تو یادت نمیاد. ‫یه چیزی توی یکی از
‫نرم‌افزارهای محبوب‌مون بهم نشون دادی ‫که همیشه بازی می‌کنیم.
‫اسمش وردفیوده.
‫درسته. وردفیود.
‫حالا برو توی قسمت چت.
‫وای. همینجوری بیا پایین. ‫ببین چه همه پیام.
‫شما اینجوری به هم پیام می‌دادین.
‫و به خاطر این،
‫شماها الان متوجه شدین
‫لیسا و اوان نقشه‌ی قتل متیو رو کشیدن
‫و اجراش کردن.
‫و این اتفاقیه که افتاد! کار شما بود!
‫آره! من ته توش رو درآوردم!
‫نه کس دیگه‌ای!
‫شما دو تا متیو رو کشتین
‫چون می‌خواستین با هم فرار کنین،
‫و عاشق هم باشین ‫و تمام پول اونو خرج کنین!
‫من ته توش رو درآوردم! من!
‫آقای باکلی، تو بهم ایمان نداشتی،
‫مردک منگ عوضی!
‫و جزمین، تو اون داستان چرند
‫ارتباط مگان و متیو رو سر هم کردی ‫و گفتی من اونا رو کشتم!
‫هرگز این اتفاق نیفتاد! و ویویان...
‫آماندا، تو رو به عنوان سیاستمدار ‫خیلی دوستت داشتم!
‫نه، دروغ گفتم. بهت رای نمیدم!
‫گور بابات! حق با من بود!
‫و بذار یه چیزی بهت بگم، اوان...
‫اوان...
‫خواهشا بگو من اشتباه می‌کنم.
‫قاتل.
‫خونه‌خراب‌کن.
‫مشکل از تو نیست.
‫چی؟
‫قضیه این نیست که تو سلیقه‌ی مزخرفی ‫توی انتخاب مردها داری.
‫قضیه اینه که...
‫اکثر مردها مزخرفن.
‫کیث، میشه یه لحظه بهم وقت بدی؟ ‫فقط یه لحظه لطفا.
‫فقط یه لحظه اجازه بده.
‫ری، بهترین رفیقم، مرد، من...
‫متاسفم که پای تو رو به ماجرا کشوندم.
‫واقعا متاسفم.
‫نمی‌خواستم هیچ کدوم از این کارها رو بکنم، فقط...
‫باید هم متاسف باشی!
‫یه چیزی رو می‌دونی؟ ‫نمی‌خوام چرت و پرت‌هات رو بشنوم.
‫پس دمت رو بذار روی کولت
‫و گمشو برو.
‫من باید ۴۰ سال باقی عمرم رو
‫به عنوان یه آدم بی‌ارزش سپری کنم. بی‌ارزش.
‫تو که درک می‌کنی.
‫اوان، گوش کن ببین چی میگم.
‫من ترجیح میدم بی‌ارزش باشم تا قاتل.
‫و هیچ کدومش نیستم ‫ولی تو هر دوشی.
‫- من ری رو دست کم گرفتم. ‫- درسته.
‫ری رو دست کم گرفتی.
‫و حالا میری زندان.
‫- آره. بریم. ‫- درسته.
‫من نمیام ملاقاتت.
‫بهت زنگ نمی‌زنم.
‫تو میری زندان!
‫حبس میشی، آزادت نمی‌کنن.
‫آزادت نمی‌کنن.
‫جالبه امروزه با فرمالدهید
‫چه کارهایی با جسد می‌کنن... اون برگشت.
‫هی.
‫بابت دوستت متاسفم.
‫آره.
‫ناجوره.
‫تو محشر بودی.
‫تو معرکه‌ای.
‫بدک نبود.
‫می‌دونی، دفتر روزنامه‌مون ‫همیشه کارآگاه استخدام می‌کنه.
‫- باید بهش فکر کنی. ‫- صبر کن، پس داری میگی
‫می‌تونی یه شغل برام جور کنی؟
‫ری هموند، کارآگاه خصوصی.
‫ریتم جالبی داره.
‫یه چیزی رو می‌دونین؟
‫من دیگه نمی‌خوام اینجا باشم.
‫- بیاین از اینجا بریم‌. ‫- آره لطفا.
‫از خدامه.
‫من یه درخواستی دارم.
‫سالنامه‌ام رو امضا می‌کنین؟
‫حالا که قراره این کار رو بکنیم، ‫چطوره یه عکس
‫از این آخرهفته‌ی مزخرف بگیریم، ها؟
‫هی، نعش‌کش، بیا اینجا. ‫می‌خوایم عکس بگیریم.
‫آره. جنازه‌ها رو ول کن. ‫به حد کافی سردن.
‫بگین "اوان."
‫اوان!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»