بعد از آتیش‌سوزی‌ها سیل اومد...
و بعدش یخ‌بندون
دنیایی که شما قبلا داخلش زندگی می‌کردید دیگه وجود نداشت
تعداد کمی زنده موندن ولی هنوز... امید وجود داشت
سرنوشت ما رو سر راه یه کودک جادویی قرار داد...
من بهش می‌گفتم سومی
سومی توسط خرس مادر فراتر از خط درخت‌ها بزرگ شده بود
و بدون ارتباط با انسان‌ها زندگی کرده بود
ستاره اونا رو صدا می‌زد
تا دنبالش کنن
می‌تونستید توی دست‌های سومی ببینیدش
که چجوری صحبت می‌کردن
زبان اونا برای من بیگانه بود...
با زبانی که دارم با شما صحبت می‌کنم خیلی خیلی فرق می‌کرد
حتی با زبان خودمم فرق داشت این زبان طبیعت...
از خرس... و از درختان سومی بود به زودی ملاقات قرار بود اونا رو ملاقات کنه
وقتی سومی و مامان خرس پناهگاه زمین‌های بایر رو ترک کردن
قرار بود این ستاره گریزان رو دنبال کنن...
که شب یا روز ظاهر می‌شد
ستاره اونا رو به سمت افق درخت‌ها، به سمت انسان‌ها
و ناگزیر به سمت خطر هدایت کرد
اما، همچنین اونا رو به سمت سرنوشت هدایت می‌کرد
ستاره قطبی
هوم...
وای!
آه!
وای!
- ها ها ها ها!
اوه
آه!
هی!
اوه
آه...
ستاره قطبی
ستا...ره...قطبی...
ستاره قطبی
ستاره...قطبی
ستاره قطبی
ستاره ...قطبی...
ستاره قطبی
وای!
آه!
قبل از اینکه به اینجا بیام یه نفر قلبم رو در آورده بود
و من مُرده بودم
فکر می‌کردم که اون دیگه آخر راهه...
اما، در عوض شروع یه شروع جدید بود
ما با کلمات باهم صحبت نمی‌کردیم
زبان اون زبان عمل بود...
از غریزه و شهود
سومی به چیزی بزرگتر وصل بود
ستاره قطبی!
ستاره...قطبی؟
ستاره قطبی!
اوه!
ستاره دیگه به سومی نمی‌گفت که دنبالش بره
داشت به سومی می‌گفت که بهش ملحق بشه
ستاره قطبی!
حالا دیگه، سومی و مامان خرس دوباره توی آسمان شب بهم رسیده بودن
نور اونا امید رو به این دنیای سرد می‌آورد