‫در اعماق حافظه ما، ‫شبی تاریک است.
‫مثل سارها بر فراز آسمان رم.
‫سیاه مانند رفتن به رختخواب، ‫تنها، بدون داستان،
‫مثل قهوه داغی که دوست داشتم بنوشم.
‫سیاه شبی است که ‫حافظه در آن محو می‌شود.
‫در اعماق وجودمان، خاطرات پنهانند.
‫یک دنیای فراموش شده، ‫یک امپراتوری حقیقی.
‫بی‌صدا و صبورانه منتظرند،
‫تا از اعماق بیرون آورده شوند، ‫و به زندگی بازگردند.
‫اولی انگشت شسته ‫که توی دهنت بذاری.
‫دومی انگشت اشاره ست، ‫که باهاش زنگ در رو بزنی.
‫سومی انگشت وسطه، ‫بزرگترین و باابهت‌ترین.
‫و چهارمی...
‫انگشتیه که حلقه رو می‌پوشه.
‫حلقه.
‫آره!
‫حلقه من.
‫نذاری تو دهنت.
‫بیاین غذا بخورین!
‫گشنه‌مونه!
‫بوی خوبی داره.
‫با سس.
‫مرغ با فلفل.
‫دهنتو باز کن، عزیزم.
‫داغه. بذار فوتش کنم.
‫منو نگاه کن.
‫- لیندا... ‫- بابا رو نگاه کن.
‫بابا...
‫لیندا...
‫چی شده، جولیو؟
‫جولیو، منو نگاه کن. چی شده؟
‫چی شده؟
‫هیس، گاتزا!
‫اومدی سراغ وسایل من؟
‫- برای بچه‌هاست. ‫- نه، می‌دونی که مال منه.
‫وقت ناهاره. ‫پای شپرد یا لازانیا؟
‫پس چرا به دست منم میاد؟
‫چون بزرگ شدی. ‫انگشتت تپل شده.
‫بذارش کنار.
‫پای شپرد یا لازانیا؟
‫یکی‌ان.
‫میشه یه مدت دستم باشه؟ ‫فردا پسش میدم.
‫- نه. ‫- خواهش می‌کنم!
‫- اینقدر ناله نکن! ‫- تو رو خدا...
‫باشه، فقط برای امشب.
‫[مرغ برای لیندا]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫اتحادیه‌ها به فراخوان خود ‫برای اعتصاب سراسری فردا ادامه داده‌اند.
‫تظاهرات در پاریس و ‫در تمام شهرهای بزرگ در قالب...
‫اعتصاب ۲۴ ساعته قطار. ‫اختلالات از ساعت ۲۴ امشب،
‫آغاز می‌شود. ‫به گفته مدیریت ارشد...
‫- کارت زیاد طول می‌کشه؟ ‫- دارم میام!
‫۴۰ درصد قطارها باید فعال باشند، ‫همراه با درصدی از اتوبوس‌ها.
‫کسانی که خواستار اعتصاب هستند...
‫آماده‌ام!
‫چرا دست‌هات توی جیبته؟
‫سردمه.
‫- نشونم بده. ‫- رژ لب زدی؟
‫دست‌هات.
‫اون یکی.
‫می‌دونستم!
‫نمیشه یه کم بیشتر دستم باشه؟
‫نه، بذارش سر جاش.
‫بجنب، دیرمون میشه.
‫پاریسی‌ها با شنیدن این موضوع ‫خوشحال نمیشن.
‫میگن «شاه قبول نمی‌کنه که ‫برای پیدا کردن راه حل ملاقات کنیم؟»
‫«اصلاً لازم نیست.»
‫تصمیم می‌گیرن شاه رو دادگاهی کنن.
‫پادشاه به اعدام محکوم میشه.
‫سرش رو می‌زنن، ‫[انقلاب فرانسه، ۱۷۸۹]
‫و روی چوب بلندی حمل می‌کنن.
‫آره، یادمه.
‫فردا می‌بینمتون، خانم.
‫- بچه‌ها، اعتصاب فردا یادتون باشه. ‫- آره!
‫آنت، وایسا منم بیام.
‫چه کلاه خوشگلی.
‫خوشت میاد؟ ‫مامانم برام خریده.
‫من عاشق رنگ زردم. ‫رنگ مورد علاقه‌مه. محشره.
‫- مامانم هیچوقت همچین چیزی برام نمی‌خره. ‫- واقعاً؟
‫از کجا خریدی؟
‫[ورود سگ ممنوع]
‫می‌خوام برم بیرون.
‫آروم، زورو. آروم.
‫پوشک، شامپو بدن، ‫کاغذ مگس‌کش، خیارشور،
‫پیاز و فلفل.
‫- سه تای اول رو تو بردار. بقیه با من. ‫- منم میام.
‫- آنت... ‫- بله؟
‫می‌تونم کلاهتو امتحان کنم؟
‫سریع میره؟
‫آره، کلی تیله باهاش برنده شدم.
‫- پابلو؟ ‫- پابلو کو؟
‫پابلو کجاست؟
‫ببخشید خانم، ‫شما برادر کوچولوی منو ندیدین؟
‫پابلو؟ نه، امروز ندیدمش.
‫- پابلو. ‫- پابلو.
‫کجایی؟
‫پاته...
‫باز همه چی رو جابه‌جا کردن.
‫پاته.
‫آره، اون پاته ست.
‫ممنون.
‫برج پابلو!
‫اینجایی!
‫خراب شد!
‫بیا خونه!
‫زود باش بیا خونه!
‫همین الان!
‫خیلی‌خب، باید برم. بگیر.
‫نه، تا فردا نگهش دار.
‫- امشب میای خونه‌مون؟ ‫- آره.
‫خداحافظ.
‫بیا اینجا!
‫- داری تمیزی می‌کنی؟ ‫- نه، آب نشتی داده.
‫هی، حلقه‌م کجاست؟
‫- نشتی؟ ‫- سوال منو جواب بده.
‫- کدوم سوال؟ ‫- حلقه.
‫روی میزه.
‫دیگه نیست.
‫- پس کجاست؟ ‫- منم همینو می‌خوام بدونم.
‫بردیش مدرسه؟
‫- چیزی توی جیبته؟ ‫- نه.
‫- این چیه؟ ‫- یه کلاه که آنت بهم قرض داده.
‫- با حلقه عوضش کردی؟ ‫- آنت بهم قرضش داده!
‫من احمق نیستم.
‫با یه کلاه جدید برمی‌گردی ‫و حلقه منم نیست.
‫- حرف زشت زدی. ‫- تو هم داری دروغ میگی.
‫- ولی حقیقته. ‫- بردیش مدرسه، نه؟
‫اگه بگم آره، کلاهو بهم میدی؟
‫می‌خوام حقیقت رو بگی، لیندا.
‫حلقه رو بردی مدرسه و ‫با حلقه عوضی کردی، درسته؟
‫- پسش بده. ‫- حدس می‌زدم.
‫- چرا نمیدیش؟ ‫- مصادره میشه!
‫- گفتی پسش میدی. ‫- تو یه دزدی لیندا، و یه دروغگو
‫- عادلانه نیست! ‫- بهت میگم چی عادلانه نیست.
‫اون حلقه خیلی برام ارزش داره، ‫خودت هم می‌دونی چرا.
‫می‌دونی چرا.
‫بابا بهت داده‌ش.
‫پس یادته. می‌خواستم برای یه بار ‫امشب بپوشمش و برم بیرون.
‫ولی نمی‌تونم، چون تو ‫قرضش دادی به دوستت. این ناعادلانه ست.
‫- بجنب. ‫- کجا میریم؟ مامان!
‫- پیش خاله آسترید. ‫- نه!
‫- می‌خوام برم خونه کارمن! ‫- تنبیه میشی. کارمن بی کارمن!
‫- مامان، مامان... ‫- ساکت!
‫کفش پام نیست.
‫دیگه هیچوقت نمیام خونه!
‫فرار می‌کنم و دیگه برنمی‌گردم!
‫تو هم تنها می‌مونی، احمق!
‫به هر حال از خونه متنفرم. ‫قدیمی و زشته،
‫نشتی داره و همه‌جاش خرابه.
‫نمی‌تونی خونه رو تعمیر کنی.
‫نمی‌تونی هیچ کاری بکنی.
‫لیندا رو دیدی؟
‫یه سیلی بزرگ خورد.
‫آره، محکم.
‫مادرش بهش سیلی زد.
‫مگه چیکار کرده؟
‫نمی‌دونم.
‫- بله؟ ‫- منم، پائولت.
‫- چی شده، پیشی من؟ ‫- من پیشی تو نیستم.
‫تنبیه شده، امشب اینجا می‌خوابه.
‫- این تنبیهه؟ ‫- آره.
‫خب، نه... ‫ولی میشه کمکم کنی؟
‫- نه. ‫- ببین...
‫نه، نمی‌تونم. کلی کار دارم.
‫الان بهش سیلی زدم.
‫اینجوری نمی‌تونم ببرمش خونه.
‫و امشب دارم میرم بیرون.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم...
‫اینقدر ناله نکن.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم...
‫خب، چاره‌ای ندارم.
‫وای، ممنون.
‫باید برم.
‫باید لباسمو عوض کنم. ‫فردا می‌بینمت.
‫قبل از ساعت ۱۰ صبح. ‫کلاس دارم.
‫بیا داخل زندان.
‫- کفش‌هاتو در بیار. ‫- باشه، باشه.
‫دیدی؟ سخت نیست.
‫نوبت توئه.
‫- این شامه؟ ‫- تاحدی، آره.
‫- چیز دیگه‌ای نداریم؟ ‫- غذای یخ‌زده مثل خونه مامانت؟
‫- هویج دارم. ‫- نه!
‫دست نزن!
‫اسفناج می‌خوای؟
‫عالی شد!
‫تمرکز کن.
‫حالمو به هم زدی! نه...
‫هی، پائولت!
‫من لیندام. پائولت مامانمه.
‫خب، به مامانت رفتی دیگه. ‫بیارشون بیرون.
‫تو هم نوازش دوست داری، آره؟
‫وای نه! باورم نمیشه!
‫لعنتی!
‫گاتزا، ببین چیکار کردی.
‫برو بیرون! برو اونور!
‫می‌کشمش!
‫خیلی‌خب، دارم میام!
‫- اشتباه کردم. ‫- چه اشتباهی؟
‫- لعنتی! ‫- مامان؟
‫آره، منم.
‫- بیدارت کردم؟ ‫- نه، خواب نبودم. خیلی تاریکه.
‫ببین.
‫- حلقه! گاتزا خورده بودش. ‫- بوگند میده.
‫می‌دونی کجا پیداش کردم؟ ‫توی استفراغش!
‫خورده بودش.
‫- دیدی راست گفتم؟ ‫- آره.
‫- من دروغگو نیستم. ‫- ببخشید، لیندا.
‫خیلی بی انصافی کردم. ‫متاسفم. منو ببخش.
‫بچه‌ها دارین چیکار می‌کنین؟
‫- می‌خوام بخوابم. ‫- می‌خوام ببرمش خونه.
‫- کفش‌هات کجان؟ ‫- توی هال.
‫برای معذرت‌خواهی چیکار کنم؟
‫بگو.
‫می‌تونی هر چیزی ازم بخوای.
‫جدی میگم.
‫- می‌دونی چی می‌خوام؟ ‫- نه.
‫- مرغ می‌خوام. ‫- خودش نمی‌خوره.
‫- حتی توی دهنش نمی‌کنه. ‫- مرغ؟
‫- با فلفل. ‫- با فلفل؟
‫مرغ با فلفل؟
‫نه... می‌دونی، ‫برام یه کم پیچیده ست.
‫گفتی می‌تونم هر چیزی بخوام.
‫چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
‫یه کم احمقانه ست که اینو بخوای.
‫احمقانه نیست. خودت احمقی!
‫چرا خواهرزاده‌م ‫اینجوری باهام حرف می‌زنه؟
‫بیا بریم. یه فکری براش می‌کنیم.
‫قبلاً فکرشو کردیم.
‫مامان...
‫وقتی بمیریم، میریم توی تاریکی؟
‫نمی‌دونم. من که نمردم.
‫بابا چی؟ اون می‌دونه؟
‫حتماً.
‫از تاریکی می‌ترسه؟
‫وقتی توی شکمم بودی، ‫توی تاریکی بودی.
‫اونو یادم نمیاد.
‫هیچکس یادش نمیاد.
‫اگه یادت نیاد، ‫میشه گفت وجود داشته؟
‫آره.
‫- بابا چی؟ اون وجود داشته؟ ‫- آره.
‫خیلی خوب یادم نیست.
‫طبیعیه. خیلی کوچولو بودی.
‫مرغ با فلفل رو یادمه.
‫دست بردار نیستی، نه؟
‫خیلی‌خب، برات درست می‌کنم.
‫- با فلفل؟ ‫- با فلفل.
‫- به جون خودت قسم بخور؟ ‫- قول میدم.
‫خوب بخوابی.
‫♪ وقتی بچه‌ها خیلی کوچیک‌ان ♪
‫♪ و شب‌ها بیدار میشن ♪
‫♪ ما، مامان‌ها ♪
‫♪ ما، باباها ♪
‫♪ وقتی بچه‌ها بزرگ و قوی میشن ♪
‫♪ و تمام شب رو می‌خوابن ♪
‫♪ ما، باباها ♪
‫♪ ما، مامان‌ها ♪
‫♪ دیگه نمی‌تونیم ♪
‫♪ بخوابیم، بخوابیم ♪
‫♪ جاده، جنگل تاریک ♪
‫♪ چوب، آتیش، شراره‌ها ♪
‫♪ دره، باران، سایه‌ها ♪
‫♪ رعد و برق، باد، پژواک ♪
‫♪ زمین و جویبار ♪
‫♪ یه آرزوئه ♪
‫♪ برای تو در رختخوابت ♪
‫♪ به معجون خاصی نیاز داریم ♪
‫♪ اشک بز یا لوسیون کدو تنبل ♪
‫مرغ و سیب زمینی...
‫♪ دستور غذا رو ♪
‫♪ می‌دونی ♪
‫ایناهاش! ‫مرغ به سبک رومی با فلفل.
‫♪ می‌دونی باید چیکار کنی ♪
‫مامان...
‫یالا، بیدار شو، مامان.
‫بجنب. وقتشه مرغ درست کنی.
‫یالا، بیدار شو.
‫مرغ درست کن.
‫ساعت چنده؟
‫ساعت...
‫ساعت ۹ و ۳ دقیقه
‫وای، دیر شد
‫لیندا!
‫برگرد!
‫لیندا، خیس میشی! یالا!
‫دارم مثل یه مرغ بی‌سر می‌دوم.
‫وای نه، یادم نبود.
‫بسته ست؟ ‫[اعتصاب سراسری]
‫بیا بریم یه جا دیگه.
‫- امروز نمی‌تونیم مرغ بخریم؟ ‫- می‌تونیم
‫یه جایی پیدا می‌کنیم.
‫[اعتصاب]
‫باورم نمیشه!
‫باز کنین! باز کنین!
‫- باز کنین! ‫- بس کن، لیندا!
‫- باز کنین! ‫- همه جا اعتصاب کردن.
‫- باز کنین! ‫- بیا بریم، خیس میشی.
‫تو رو خدا باز کنین!
‫باز نمی‌کنن. ‫می‌بینی که اعتصاب کردن.
‫اعتصاب یعنی چی؟
‫بفرمایید، خانم.
‫[اعتصاب کردیم]
‫- بادوم زمینی می‌خوای؟ ‫- برگرد
‫- چقدر جالب. ‫- عالیه.
‫- چه شاهکاری! ‫- فردا؟
‫ولی گفتی امروز!
‫- به جونت قسم خوردی. ‫- نه، نخوردم.
‫[آزادی بی‌قیمت است]
‫[مزرعه تخم‌مرغ طلایی]
‫زود برمی‌گردم. همینجا بمون.
‫سلام. مادر و پدرت خونه‌ان؟
‫رفتن تظاهرات.
‫یه مرغ می‌خوام. مرغ دارین؟
‫آره.
‫میشه یکی بخرم؟
‫- نمی‌دونم. ‫- مگه اون یه لونه مرغ نیست؟
‫- زنده‌ها رو نمی‌فروشیم. ‫- مرغ مُرده ندارین؟
‫- پولشو میدم. ‫- نه...
‫یه لحظه اینو نگه دار. ‫نگهش دار.
‫نه!
‫همه جا به خاطر اعتصاب بسته ست.
‫نه! مادر و پدرم خونه نیستن.
‫فردا یا یه روز دیگه بیاین.
‫- خواهش می‌کنم... ‫- خداحافظ.
‫باز کن!
‫خواهش می‌کنم!
‫مامان!
‫بریم.
‫خانم!
‫چیه؟ گرفتیمش، مگه نه؟ ‫حالا مرغ با فلفل درست می‌کنیم.
‫سریع‌تر!
‫و نمی‌خوایم پلیس جریمه‌مون کنه!
‫سرشو می‌بری؟
‫یا خفه‌ش می‌کنی؟
‫- شاید راهش اینه. ‫- چرت و پرت نگو.
‫- مرغ‌ها رو خفه نمی‌کنن. ‫- می‌کنن!
‫سرشو می‌ذارن تو کیسه پلاستیکی...
‫چی شده؟ ‫آسانسور از کار افتاده؟
‫یا گلوشو فشار بده. ‫من باشم گلوشو فشار میدم.
‫نگرا نباش. یه کاری می‌کنم. ‫یه راهی پیدا می‌کنم.
‫گل!
‫یالا، دفاع کن!
‫هفت به هیچ!
‫چیکار می‌کنین؟
‫- یه مرغ! ‫- آره!
‫- پائولت! ‫- هی، دست نزنین.
‫- می‌تونم ببینمش؟ ‫- نه!
‫- پیداش کردین؟ ‫- هیس!
‫- واقعیه؟ ‫- نه، الکیه.
‫وای، برای چیه؟
‫ناهار. می‌خوایم خفه‌ش کنیم.
‫کافیه! لیندا همینجا بمون ‫تا من ترتیب مرغ رو بدم.
‫- باهات میام. ‫- نه! نه! برای بچه‌ها نیست.
‫همینجا بمون، خودم ترتیبشو میدم. ‫صدات می‌زنم.
‫- چشمامو می‌بندم. ‫- نه. ۵ دقیقه.
‫باید به پابلو غذا بدم. بیا کمک.
‫- تنهایی؟ ‫- نه، فیدل و کاستور هم هستن.
‫چقدر فلفل دارین.
‫وایسا!
‫با آسترید تماس گرفتین. ‫بیرونم، پیغام بذارین.
‫آسترید، منم. گوش کن...
‫یه مرغ برای لیندا گرفتم.
‫ولی قضیه اینه که... زنده ست.
‫و نمی‌دونم چطور بکشمش.
‫گفتم شاید دو تایی بتونیم انجامش بدیم.
‫تو ابزار داری. ‫نمی‌دونم، تبر، داس...
‫یه چیزی که کار رو راحت‌تر کنه.
‫ساکت باش.
‫بازم نشد!
‫نتونستی گل بزنی!
‫این دفعه گل میشه.
‫درست شوت بزن.
‫- می‌زنم! ‫- نمی‌زنی!
‫- می‌زنم! ‫- خب، الان نوبت منه.
‫ممنون!
‫ممنون برای فلفل. تمومه.
‫درجه آخر، سریع‌تر می‌پزدش.
‫- فقط مرغ... ‫- پابلو گشنشه!
‫مامانم کجاست؟
‫- مرغ... ‫- دارم میام.
‫وایسا. داغه.
‫مرغ!
‫- وایسا... ‫- مرغ!
‫لیندا، بیا ببین.
‫مامان!
‫مامان، داری کجا میری؟ مامان!
‫می‌دونستم. دروغگو.
‫داره پسش میده. ‫الان برمی‌گردم.
‫باشه، من حواسم به فلفل‌ها هست.
‫داری دزدکی میری، آره؟
‫آسترید می‌تونه پرهاشو هم بکنه؟
‫نگران نباش، ‫همه کاری ازش بر میاد.
‫حلال‌زاده ست.
‫آسترید، ممنون که زنگ زدی.
‫گوش کن، سخت نیست.
‫- لعنتی! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواد چیکار کنه؟
‫لیندا برنگشته؟
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫بریم یه مرغ پیدا کنیم. ‫خیلی خوشحال میشه.
‫مرغ، مرغ، مرغ!
‫خب، صحبت با تلفن پشت فرمون...
‫چیکار می‌کنی؟
‫ازش مدارکشو می‌خوام.
‫- باورتون نمیشه... ‫- مدارک!
‫توی کیفم هستن، ‫مطمئنم، ولی کجا...
‫- تا پیداش می‌کنه، ماشین رو بازرسی کن. ‫- بله قربان.
‫خب، بازرسی کاپوت...
‫یه جایی همینجان.
‫این نیست...
‫صندوق عقب رو بازرسی می‌کنم.
‫- قربان، یه نفر توی صندوقه. ‫- چی؟
‫- یکی تکون می‌خوره. ‫- خب بازش کن.
‫- نه، نکنین! ‫- لیندا...
‫- چیکار کنم، قربان؟ ‫- بازش کن، لعنتی!
‫نه!
‫گفتم بازش نکن!
‫یه... مرغ بود. یه مرغ زنده.
‫- خب، برو دنباش. ‫- بله، قربان.
‫- وایسا! ‫- لیندا، صبر کن بیام.
‫پول بیشتر! پول بیشتر!
‫هی، صبر کن!
‫پلیس!
‫دارم میام!
‫پول بیشتر، پول بیشتر!
‫بشین، پسر!
‫سلام آفیا. ‫شما مرغ دارین؟
‫نمی‌دونم. بیا داخل.
‫سلام، زورو.
‫گوشت بره، خرگوش. میگو. ‫نه میگو نداریم.
‫همینا رو داریم
‫اون که مرغ نیست.
‫حرکت سلام بر خورشید رو دوست دارم. ‫[حرکت یوگا]
‫سلام.
‫متاسفم. ببخشید.
‫تظاهرات بود. ‫نتونستم دور بزنم.
‫مجبور شدم ‫از یه راه خیلی دورتر بیام.
‫اشکالی نداره.
‫باید مشکلات غیرمنتظره‌ای رو ‫که زندگی سر راهتون می‌ذاره بپذیرین.
‫- آره، بیاین در آرامش بمونیم. ‫- آره.
‫گذشته و آینده‌ای وجود نداره.
‫تمام افکار بد رو هل بدین...
‫به سمت زمین.
‫و لطفاً گوشی‌هاتونو خاموش کنین.
‫خوبه...
‫ارتباطمون رو با دنیا قطع می‌کنیم.
‫ببخشید.
‫لعنتی... الو.
‫اون جونور رو اونجا نمی‌کشی!
‫- مرغ رو فراموش کن! ‫- نه، نمی‌خوام!
‫مرغ رو فراموش نمی‌کنم! ‫بیا بریم خونه آسترید.
‫باید بری ماشینمو برداری!
‫نه! ماشین من!
‫- طفلکی... ‫- معمولاً خیلی آرومه.
‫نه.
‫هندونه؟
‫بابت این موضوع متاسفم. ‫کلاس رو یه وقت دیگه برگزار می‌کنیم.
‫- خداحافظ. ‫- ناماسته.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫♪ من آب‌نبات خوردم ♪
‫♪ با حرص و ولع! ♪
‫♪ به جای عصبانی شدن از دست خواهرم ♪
‫♪ آب‌نبات خوردم، خیلی احمقانه ست! ♪
‫♪ به جای اینکه بزنم تو دهنش ♪
‫♪ آب‌نبات، تافی ♪
‫♪ و شکلات ♪
‫♪ پاستیل میوه‌ای و آب‌نبات چوبی ♪
‫♪ با طعم توت‌فرنگی و لیمو ♪
‫♪ من بهش گفتم نه ♪
‫♪ نه، نه، نه! ♪
‫♪ بهش گفتم نه ♪
‫♪ بس کن، پائولت! ♪
‫♪ کلی روی خودم کار می‌کنم ♪
‫♪ ولی وقتی لحظه نه گفتن می‌رسه ♪
‫♪ نمی‌دونم چرا، ولی میگم باشه ♪
‫♪ مارسیپان، لوز نارگیلی ♪
‫♪ و ژله میوه‌ای ♪
‫♪ بسکوئیت پوسته پوسته ♪ ‫♪ بیسکوئیت شورت‌برد ♪
‫♪ همه جور کلوچه ♪
‫♪ من بهش گفتن نه ♪
‫♪ بهش گفتم نه ♪
‫وایسا!
‫بزن کنار! وایسا!
‫سلام!
‫سلام؟ شمایین قربان؟ ‫آره، خوبم.
‫عقلشو از دست داده!
‫زود باشین، بیاین بیرون.
‫دیگه کافیه! می‌دونم اونجایین. ‫وقت ندارم...
‫چی شده؟
‫آقا، نگران نباشین...
‫یه نفر توی کامیون شماست.
‫- چی؟ ‫- آره، اونجاست...
‫- بیاین بیرون. ‫- یه مسافر قاچاقی؟
‫بذارین کارمو انجام بدم. ‫همین الان بیاین بیرون. فوراً!
‫اگه نیاین بیرون...
‫باید بپرین پایین!
‫- حالتون خوبه؟ ‫- من حساسیت دارم...
‫به پر مرغ!
‫الان خفه میشم.
‫ممکنه بمیرم!
‫ممکنه بمیرم...
‫«کاش می‌توانستم بمیرم»
‫« برای این موهای بلوند»
‫«برای این چهره معصوم»
‫«و زیبایت...»
‫«برای خشونت این دست لطیف»
‫«که در یک ضربه، هم مرا درمان می‌کند ‫و به من آسیب می‌رساند»
‫کلانتری؟ ‫کلانتری نمیریم، مامان!
‫باید این مرغ رو بکشیم.
‫گفتم نمی‌تونیم بریم.
‫مامان...
‫یه چیزی بگو.
‫کاری که گفتی رو می‌کنیم.
‫مرغ رو با کلی فلفل درست می‌کنیم.
‫همونطوری که بابا درست می‌کرد.
‫گریه نکن دختر کوچولو...
‫من باید کارمو انجام بدم.
‫مامانت رو می‌برم کلانتری.
‫ولی خیلی طول نمی‌کشه، باشه؟
‫بابات می‌تونه بیاد دنبالت ‫و مرغ رو آماده کنه.
‫بابات کجاست؟ ‫باباش کجاست؟
‫مُرده.
‫خب...
‫متاسفم...
‫مامانمو نمی‌شناسین؟
‫اون که قدش کوتاهه و موهاش بنفشه.
‫آدمای زیادی توی اون مجتمع هستن.
‫من توی سوپرمارکت دیدمش.
‫دیدیش؟
‫خب، باور نکردنیه.
‫- سرنوشت رو میگم، مگه نه؟ ‫- آره، خیلی خوش‌شانسیم.
‫اگه حساسیت نداشتم ‫خودم مرغتون رو می‌کشتم.
‫مطمئنین مامانتون مشکلی نداره؟
‫البته که نه!
‫توی روستا بزرگ شده. ‫خاطراتش زنده میشه.
‫سه سوته می‌کشدش. ‫چه سرنوشتی!
‫باشه، می‌کشیمش، ‫بعد میریم کلانتری.
‫- موافقی؟ ‫- آره.
‫خب، ممنون.
‫چون مطمئن نیستم خواهرم...
‫آره... نه...
‫- یه بلوند دیوونه؟ ‫- آره.
‫موهاشو با یه کش‌موی سبز بسته بود، ‫کتونی‌های قدیمی و بارونی کثیف؟
‫- می‌شناسش؟ ‫- خواهرمه.
‫- یه مرغ دزدیده؟ ‫- آره.
‫- بهش گفتی نه؟ ‫- آره.
‫- ولی بازم بردش؟ ‫- آره.
‫- مرغ توئه؟ ‫- مال مادر و پدرمه. توی دردسر می‌افتم.
‫زن بی‌عقل! ‫با همه همین کارو می‌کنه!
‫- تو خواهر داری؟ ‫- نه.
‫خوبه. ‫فقط مایه دردسرن.
‫- مرغت رو برمی‌گردونم. ‫- زنده؟
‫زنده!
‫تعداد اعتصابات بیشتر شده. ‫تقریباً همه چیز تحت تاثیر قرار گرفته.
‫بعضی‌ها فلج شدن، ‫به خصوص حمل و نقل.
‫هیچ...
‫- کیه؟ ‫- منم، مامان.
‫ژان میمی؟
‫- سورپرایز! ‫- عزیزم!
‫بذار کولت رو معرفی کنم.
‫- پائولت. ‫- سلام، خانم.
‫- تو رو می‌شناسم. ‫- آره.
‫- دخترته؟ ‫- آره.
‫- دیگه می‌تونم بیام داخل؟ ‫- یه لحظه!
‫- بیا! ‫- بیا.
‫خانم، پلیس هستم.
‫خدایا! ژان میشل، چیکار کردی؟
‫کمک کن بکشیمش.
‫شما که روستایی هستین ‫می‌تونین مرغ بکشین، آره؟
‫من؟ هیچوقت این کارو نکردم! ‫عقلتونو از دست دادین؟
‫وای نه! لباسم! ‫نو بود!
‫میشه اون جونور رو ببری؟ ‫الان همه چی رو کثیف می‌کنه.
‫- تا حالا مرغ نکشتی؟ ‫- پدرم می‌کشت، نه من.
‫من اونا رو از سوپرمارکت می‌خرم، ‫مثل همه مردم.
‫- دستشویی دارین؟ ‫- آخر راهرو.
‫متاسفم، خانم جوون. ‫نمی‌تونم زیاد کمکت کنم.
‫نمی‌تونی اینجوری بری.
‫- شوینده‌ای دارین؟ ‫- زیر سینک.
‫حالت خوبه، خانم؟
‫- به نظر خوب نیستی. ‫- این مرغ باباش بود.
‫بهش قول دادم!
‫- مامان... ‫- مامان!
‫پاک نمیشه.
‫چیکار کنیم؟
‫پدرت کجاست؟
‫مُرده.
‫بهم بیسیم زدن. ‫همه باید بریم کلانتری.
‫مگه تفنگ نداری؟
‫انگار کاملاً دیوونه شدین!
‫تکون نخور. ‫بذار ببینم آنت خونه ست؟
‫آنت.
‫سلام.
‫- سربندت قشنگه ‫- ممنون
‫مرغ می‌خوایم. شما دارین؟
‫آره، داریم.
‫بفرما. مال دیروزه.
‫زورو، برگرد اینجا!
‫واقعاً پلیس احمقی هستی!
‫- لیندا؟ ‫- شکست!
‫- خب، آسون نبود. ‫- زود باش!
‫- این یکی می‌خوره به هدف. ‫- نه، دیگه کافیه.
‫همه چی رو شکستی. ‫ژان میمی!
‫خیلی‌خب، بذار من انجامش بدم.
‫معلومه تا حالا این کارو نکردی.
‫- بدش به من. ‫- آهای!
‫تکون نخور!
‫- چه باحاله! ‫- به پسر من دست نزن!
‫- منتظر کسی بودین؟ ‫- شاید پلیس باشه...
‫تکون نخور.
‫بله، کیه؟
‫کارمن هستم، خانم.
‫دوست ما اینجاست؟
‫- دوستتون کیه؟ ‫- لیندا.
‫اون چیه؟
‫توپ کجاست؟
‫کارمن!
‫آنت!
‫دختر کوچولو!
‫سلام!
‫نترسین، اون همیشه مهربونه.
‫بشین، پسر.
‫- تو دوست لیندا هستی؟ ‫- لیندا اونجاست.
‫گرفتمش!
‫تقریباً!
‫پاشو گرفتم!
‫مرغ بوگندو نوکم زد!
‫بگیر، با این امتحان کن.
‫اینجا خیلی جالبه.
‫مثل خونه خودمونه، ولی فرق داره.
‫- دستم بهش نمی‌رسه. ‫- باید کمد رو جابه‌جا کنیم.
‫ایناهاش.
‫ببین چی پیدا کردم.
‫- اونجایین، دخترها؟ ‫- آره!
‫آفیا، بیا کمکمون!
‫پس اینجایی!
‫همیشه همینه. ‫یکی باید بیاد خرابکاریتو درست کنه.
‫- چیکار می‌کنی دیوونه؟ ‫- من دیوونه‌ام؟
‫من دیوونه‌ام؟
‫خیلی‌خب، خانم؟
‫ول کردن ماشین،
‫فرار از ایست بازرسی پلیس، ‫ضرب و شتم، مرغ دزدی... اینا چی؟
‫مرغ دزدی؟
‫منظورت چیه؟
‫- این مرغ مال شما نیست؟ ‫- مرغه رو از یه بچه دزدیده.
‫- بیخیال... ‫- ساکت باش!
‫چیکار داری می‌کنی؟ ‫پلیس بازی؟
‫می‌دونستم باید بیشتر احتیاط کنم.
‫از اول رابطه مون رو دوست نداشتم. ‫در واقع...
‫در واقع، این کلید رو می‌بینی؟
‫- خیلی دیوونه‌ای. ‫- من دیوونه‌ام؟
‫تو یه دزد و یه دروغگویی.
‫- بهت اعتماد ندارم. ‫- خواهش می‌کنم...
‫دیگه «خواهش می‌کنم» نداریم. کافیه!
‫یا خدا!
‫ما نبودیم. مرغه بود.
‫مامان!
‫- کافیه. مرغ رو بده به من. ‫- نه، باید بپزیمش.
‫نه، نمی‌پزیم.
‫- فلفل‌هات رو با پاستا بخور. ‫- امکان نداره!
‫شما با پلیس تماس گرفته‌اید. ‫لطفاً منتظر بمانید...
‫- بیخیال لیندا، منطقی باش. ‫- نه!
‫فیدل، بگیرش!
‫- لعنتی! ‫- لعنت!
‫- باید بیاریش پایین! ‫- چی؟
‫باید مرغه رو بیاری پایین!
‫شما با پلیس تماس گرفته‌اید. ‫لطفاً منتظر بمانید...
‫هی تو، همراهم بیا.
‫نگران نباش خانم، ‫همکارهام دارن میان.
‫خوبه. به مافوقت میگم چه آدمی هستی.
‫نه، صبر کن.
‫فیدل، فیدل...
‫تماشا کنین.
‫فیدل! فیدل!
‫گند زدی!
‫فایده‌ای نداره. ‫از بالا باید پرتابش کنیم.
‫توپ رو بده ما.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- حالا می‌بینی
‫خیلی متاسفم. ‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫مامان... بیدار شو.
‫- خانم... ‫- مامان...
‫- یه کم محکم‌تر می‌زنی؟ ‫- نمی‌خوام بهش آسیب بزنم.
‫مامان!
‫ببخشید، خانم.
‫خیلی‌خب... حالا نوبت منه.
‫کفش منم بگیر.
‫من چی پرتاب کنم؟
‫مراقب باشین!
‫قلاب بگیر برم بالا.
‫- چی؟ ‫- بلدی چه‌جوری؟
‫یالا!
‫پاهاتو خم کن.
‫دستاتو توی هم چفت کن.
‫درد داره...
‫فیدل! ‫ماشینو تکون بدین!
‫نشون بدین چقد زور دارین.
‫تکونش بدین! تکونش بدین!
‫چطوری باز میشه؟
‫فکر کنم، باید فشارش بدی.
‫چیکار می‌کنین؟
‫خیلی‌خب، بیاین مرغه رو با این بگیریم.
‫- تکونش بدین! ‫- بس کنین دیگه!
‫وحشی‌ها!
‫تکونش بدین!
‫حالم داره به هم می‌خوره...
‫کی آبنبات ‌چوبی می‌خواد؟
‫- کی آبنبات چوبی می‌خواد؟ ‫- من!
‫تو می‌خوای؟ بفرما...
‫پاستیل میوه‌ای!
‫تافی!
‫پاستیل شیرین‌بیان!
‫قلاب بگیر.
‫بجنب، آبنبات‌هام تموم شده!
‫بس کن! خودم کارمو بلدم، خب؟
‫نگاه کن، کلی آبنبات اونجاست.
‫من نمی‌تونم بخورم.
‫اون کیه؟
‫بدجنس به نظر میاد.
‫آبنبات‌های خوبی نیستن.
‫نگاه کن، یه افسر پلیس اونجاست.
‫- پلیس واقعی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫می‌خوام برم پایین.
‫اینا که مرباست... ‫مطمئنم اینجا بود.
‫می‌تونی پیداش کنی، ژان میشل؟
‫اینجاست!
‫آماده‌ام.
‫به زودی آزاد میشی.
‫اون چیه؟
‫وای، حلقه کوچیکم
‫توی کامیونم جاش گذاشته بودی.
‫بچرخ. چندتا جرقه می‌زنه.
‫زخمیم نکنی.
‫نه اصلاً.
‫بوی سوسیس میاد. ‫تو حس نمی‌کنی؟
‫برو حیوون!
‫زورو، یالا، برو اسب من.
‫- آقا، میشه سویشرت منو بدین؟ ‫- آبیه یا قرمزه؟
‫دستم نمی‌رسه!
‫- می‌تونی بدیش؟ ‫- یه کم صبر داشته باش.
‫نمی‌فهمم چی میگین. ‫همه‌تون باهم حرف نزنین.
‫- ژاکت من کجاست؟ ‫- کدوم؟
‫بیشتر، بیشتر...
‫یه کم بالاتر... وایسا!
‫حالا، ببر سمت چپ.
‫آقا، لطفاً...
‫- خیلی‌خب، بِکشش بالا. ‫- قلاب گیر کرده.
‫گرفتمش!
‫وای لباسم!
‫- خب، خودشه، کارم تمومه. ‫- خب؟
‫اگه دستتون به این مرغ بخوره، ‫تیکه بزرگه‌تون گوشتونه!
‫وای خدا!
‫برین عقب! پلیس!
‫هی، سگتو ببر اونطرف!
‫- مامان! ‫- برو لیندا! من گرفتمش!
‫کی مرغ با فلفل می‌خواد؟
‫من! من!
‫من از فلفل خوشم نمیاد.
‫یه کاری بکن ژان میشل. ‫نمی‌تونم نگهش دارم.
‫ما گرسنه‌ایم، یالا! ‫ما گرسنه‌ایم، یالا!
‫اونه؟
‫آره.
‫کاستور، اینجا!
‫فوتبال!
‫- گرفتمت! ‫- ولم کن، گنده‌بک!
‫از نقابت نمی‌ترسم! ‫پائولت!
‫وای فلفل‌ها!
‫همه‌شون سوختن!
‫می‌تونی مرغ با بلغور درست کنی.
‫- بیاین بریم تو کارش. ‫- بریم تو کارش.
‫- بریزیم توی قابلمه! ‫- بلغور!
‫بازم فوتبال!
‫لیندا!
‫اینجایی؟
‫باید بهت بگم، ‫این دستور پخت مال بابام بوده
‫از بابام هیچی یادم نمیاد.
‫ولی هیچوقت فراموشش نمی‌کنم.
‫عزیزم...
‫تنها موندی؟
‫صاحبت کجاست؟ ‫تنهات گذاشت و رفت!
‫خب...
‫بذار ببینیم...
‫مرغ باسکوئز...
‫مرغ ویکتوریا...
‫استروگانف...
‫تندوری...
‫مرغ مادربزرگ...
‫مرغ بابا.
‫♪ بهشت، بهشت ♪
‫♪ بهشت شاید اینجا باشه ♪
‫♪ بهشت، بهشت ♪
‫♪ بهشت شاید اینجا باشه ♪
‫♪ اینجا یا اونجا، چه اهمیتی داره؟ ♪
‫♪ جاییه که تو زندگی می‌کنی ♪
‫♪ اونجا بهشته ♪
‫♪ جایی که تو بزرگ میشی ♪
‫♪ جایی که تو می‌خندی ♪
‫♪ جایی که تو بزرگ میشی ♪
‫♪ جایی که تو می‌خندی ♪
‫♪ برای اونایی که اونقدر خوش‌شانس‌ان ♪
‫♪ که دوست تو باشن ♪
‫♪ جایی که تو می‌خندی ♪
‫♪ به حافظه‌مون بستگی داره ♪
‫♪ شب، شب هنوز تاریکه ♪
‫♪ به حافظه‌مون بستگی داره ♪
‫♪ شب، شب، ♪
‫♪ هنوز تاریکه ♪
‫♪ یه استخون بود، یه استخون کوچیک ♪
‫♪ یه استخون بود ♪
‫♪ استخون جناغ مرغ، برای آرزو ♪
‫♪ یه استخون بود، یه استخون کوچیک ♪
‫♪ یه استخون بود ♪
‫♪ استخون جناغ مرغ، برای آرزو ♪
‫♪ آرزوی من، دیدن بزرگ شدن تو بود ♪
‫♪ بهش نرسیدم ♪
‫♪ استخون آرزو بود؟ ♪
‫♪ به حافظه‌مون بستگی داره ♪
‫♪ تاریکی شب، کمتر و کمتر میشه ♪
‫♪ به حافظه‌مون بستگی داره ♪
‫♪ حس می‌کنم تاریکیش کمتر میشه ♪
‫♪ می‌بینی، چقدر احمقانه ست ♪
‫♪ که سر شام بمیری ♪
‫♪ می‌بینی، می‌بینی، می‌بینی ♪
‫♪ چقدر احمقانه ست که سر شام بمیری ♪
‫♪ وقتی برای قهوه نداشته باشی ♪
‫♪ یا همنشینی ♪
‫♪ یادمه، یادمه ♪
‫♪ واقعاً اتفاق افتاد ♪
‫من مردن بابامو دیدم.
‫الان یادم میاد.
‫آروم باشین!
‫بچه‌ها!
‫آروم باشین! بسه دیگه!
‫دارم میگم بس کنین...
‫گاتزا؟
‫گاتزا، کجایی؟
‫اینجایی! خیلی‌خب...
‫بیا باهامون غذا بخور.
‫مرغ دوست داری؟
‫خیلی متاسفم.
‫چطوری می‌تونم برات جبران کنم؟
‫با یه کم پول دیگه...
‫باشه... بفرما.
‫خب، روز باحالی بود. ‫کلی کاسب شدم.
‫دارم میام!
‫اینم مرغ با فلفل!
‫مرغ برای همه!
‫پخشش کن.
‫ممنون.
‫نمی‌تونم ببینم.
‫- تکون نخور. ‫- تکون نمی‌خورم.
‫یه بال مرغ برای آفیا!
‫از کفم رفت!
‫فیدل، خیلی باکلاس شدی!
‫این مرغه یه کم سفته.
‫زیادی پیره.
‫هی، کارمن!
‫اینجا رو.
‫به شماره ۳. یک...
‫دو.. سه!
‫- من بردم! ‫- آرزوت چی بود؟
‫فوق محرمانه ست، ‫به هیچکس نمیگم!
‫می‌تونستم برم آفریقا،
‫پیش حیوون‌های وحشی، ‫حیوون‌های دشت، زرافه‌ها، کرگدن‌ها...
‫مادر من نمی‌خواست شعبده‌باز بشم.
‫جدی؟
‫کلید دستبند!
‫- پس، خیلی‌هم دیوونه نیستی. ‫- نه.
‫شلوارکت قشنگه.
‫مرسی. چشمات قشنگ می‌بینه.
‫- دست‌دوزه؟ ‫- آره، مامان‌دوزه.
‫آسترید! این برای توئه!
‫بیا، بگیرش!
‫مرسی!
‫لطف کردی خانم. ممنون.
‫ممنون، عزیزم.
‫حقمون بود.
‫فردا چی درست کنیم؟
‫من یه پائیای خوب می‌پزم.
‫با میگو؟
‫مامان میگو دوست داره.
‫حالا می‌بینی.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»